Zwangerschapsverlof

Gisteren heb ik voor een paar maanden de deur dichtgetrokken van mijn werk. Aan de ene kant ben ik blij dat het nu dan zover is omdat de vermoeidheid toeneemt maar aan de andere kant zal ik de gezelligheid en het lachen met mijn collega’s missen.

Mijn collega’s hebben me gedurende mijn zwangerschap verwend met cadeautjes. Ze kwamen speciaal naar boven (ik zit op zolder) om een dossier te brengen en de oud papierbak onder mijn bureau werd trouw geleegd. Ik hoefde maar te kijken naar een doos papier of er stond alweer een collega naast me om deze voor me bij de printer te zetten. Echt heel lief allemaal! Dat zal volgend jaar als ik weer terug ben even wennen worden, dan moet ik al die dingen weer zelf gaan doen. Lieve collega’s ik zie jullie volgend jaar weer, ik hoop dat jullie het een beetje redden nu er 4 van de ongeveer 20 collega’s tegelijk met zwangerschapsverlof zijn!

Naar huis

Het voelde gek om gistermiddag naar huis te rijden in het besef dat ik voorlopig vrij ben om te gaan en te staan waar ik wil. Vannacht was ik nog druk aan het dromen over de dossiers die er nog liggen voor mijn collega. Zij mag al het werk alleen doen nu ik met verlof ben, ik hoop dat de druk meevalt voor haar.

Nesteldrang

Mijn nesteldrang begint toe te slaan. Er zijn een aantal dingen die nog schoongemaakt moeten worden voor de bevalling. De koelkast moet dringend schoon en ook mijn kledingkast kan wel een opruimbeurtje gebruiken. Ineens valt het me op hoeveel schoenen ik in de kast heb liggen en hoeveel daarvan ik eigenlijk nooit aantrek. En zo zijn er meer hoeken in huis die ik met een vuilniszak te lijf wil gaan. Als er een kraamverzorgster in huis komt dan wil ik er zeker van zijn dat ze ons huisje schoon aantreft.

Schoonmaakster

Ooit in een ver verleden heb ik schoonmaaksters gehad. Daar had ik best moeite mee. De dag voordat ze kwam wilde ik mijn huis al aan kant hebben, zij mocht het niet als een rotzooi aantreffen. Ik was nog net niet in staat om de wc voor haar komst schoon te maken maar ik liep wel het huis door of er geen echt vieze dingen waren. Ik heb een schoonmaakster gehad die zoveel bleek gebruikte dat mijn hond stoned in zijn mandje beneden lag. Mijn witte wc bril was mat uitgeslagen door al die chemische stoffen. Toen zij ook nog een doekje met bleek zo hup in de was had gegooid, waardoor ik mijn broek met een bleekvlek kon weggooien was ik er voor even klaar mee. De nieuwe schoonmaakster kwam dan weer wel opdagen en dan weer niet. Kom je blij thuis omdat je huisje schoon zou zijn, ligt er een kaartje in de bus “sorry ik zit op de camping!”. De keren dat ze er wel was leverde ze goed werk af. Als ik de voordeur opendeed rook het al heerlijk fris.

Nu soms denk ik dat het wel weer handig kan zijn om iemand in huis te hebben om de grote dingen schoon te maken. Als ik mijn schoonzusje zo hoor over haar schoonmaakster dan kriebelt het toch wel een beetje. Het is een proces waar ik naar toe moet groeien. Aan de ene kant kost een schoonmaakster logischerwijs geld terwijl ik het ook zelf nog steeds kan doen. Maar aan de andere kant om thuis te komen van je werk en je huisje spik en span aan te treffen is toch echt pure luxe. Ik heb best een druk leventje zo met mijn werk, studie, huishouden, de honden, mijn lieve zoon en het kleine ventje die nu onderweg is.

Ik denk dat er veel vrouwen zijn die zich heen en weer geslingerd voelen tussen hun werk, thuis en allerlei andere verplichtingen. Een vrije dag is niet echt een vrije dag. Er zijn duizend en 1 dingen te doen. De donderdagen kunnen bij mij soms zo druk zijn dat ik er ’s morgens al tegenop kan kijken. Hoe gaat dit dan worden met een baby erbij? We moeten opnieuw onze draai gaan vinden in het gezin en met elkaar. Ik ben zomaar bang dat vooral mijn studie een laatste plek zal gaan innemen. Het is nu al een activiteit die ik alleen kan doen als al het werk gedaan is. Ik klaag niet hoor, het zijn tenslotte allemaal dingen waar ik zelf voor gekozen heb. Stiekem functioneer ik het beste onder een bepaalde druk hoewel deze druk soms best kan oplopen.

Voor nu mag ik wat meer achterover leunen en genieten van mijn dikke buik. Aan het begin van mijn zwangerschap had ik niet kunnen voorzien dat ik mijn werk tot mijn zwangerschapsverlof zou afmaken. Ik was er echt vol van overtuigd dat deze zwangerschap net zo moeizaam zou gaan als mijn vorige zwangerschap. Het tegendeel is waar, ik heb me gezond gevoeld tijdens deze zwangerschap. Ja, ik ben behoorlijk misselijk geweest maar ook deze misselijkheid was een zegen, daardoor wist ik elke dag elk uur weer dat ik nog steeds zwanger was.

Naar het ziekenhuis

We gaan zo weer op weg naar het ziekenhuis voor een groei-echo en een gesprek met de arts. De spanning begint toe te nemen, zeker ook omdat dit de termijn is waarop mijn vorige zwangerschap verdrietig afliep.

Deze kleine maakt er echter een heel ander verhaal van. Hij draait en hij schopt zo hard in mijn buik dat we soms met stomme verbazing naar mijn buik staren. Ik zal daarvan een filmpje op facebook zetten, met de kanttekening dat dit nog geen eens de ergste bewegingen waren. We bereiden ons nu al geestelijk voor op een stuiterballetje. Een combinatie van onze drukke eicelengel en mijn nogal sportieve vriendje. Misschien dat een abonnement op een sportschool voor mij geen luxe zal zijn, hoe ga ik papa en zoon straks anders bijbenen.

 

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.