Worstelen met adoptie of toch iets anders?

Onze (bonus) zoon (9) is geboren in China. Wij mochten X in 2008 in onze armen sluiten. Ik zie nog dat kleine ventje voor me, met zijn kortgeschoren haartjes zoals hij binnengebracht werd in de ontvangstruimte. Hij was nog maar net geopereerd aan zijn schisis, een lipsluiting heeft hij ondergaan. Voor ons was en is X het mooiste mannetje op aarde, we waren op slag verliefd op hem.

X heeft de overgang van zijn pleegouders naar ons dapper gedragen. De eerste weken thuis heeft hij vooral bij het naar bed gaan veel gehuild. Voor mijn gevoel zat X in een rouwproces om zijn pleegouders, om China en alles wat hij achter liet. Uren heb ik met hem op schoot naast zijn bed gezeten, terwijl ik hem zo goed en zo kwaad als het ging probeerde te troosten.

Hartverscheurend heeft hij gehuild terwijl hij mij probeerde weg te duwen. Hij wil de mij niet, hij was op zoek naar iemand anders. Wat was dat een machteloos gevoel om zijn verdriet, want hoe troost je een kindje die niet door jou getroost wil worden? Ik heb X gewiegd en het hele arsenaal van kinderliedjes voor hem gezongen, alles maar om hem het gevoel te geven dat hij veilig was bij mij.

De tranen droogde op

De tranen van rouw droogde op bij X en daarmee is het ook een van de laatste keren geweest dat hij zo hartverscheurend gehuild heeft. Hoe hard X ook viel hij huilde niet. Dat is een gekke gewaarwording. Van kinderen ben je toch gewend dat ze bij papa of mama komen huilen als ze zich stoten of ergens van schrikken? Als X viel dan leek hij zijn tranen weg te slikken, hij accepteerde de pijn en ging daarna door met waar hij mee bezig was. Om hem te leren huilen deed ik net alsof hij huilde. Ik pakte hem dan op om te wiegen, te sussen en te vertellen dat hij mocht huilen, dat huilen niet erg is.

Geen humeur

Nu X ouder aan het worden is beginnen ons steeds meer dingen op te vallen. X is altijd gelijkmatig in zijn humeur, hij komt niet boos of verdrietig zijn bed uit. Hij is altijd dezelfde X, zonder dat er een bepaalde emotie zichtbaar is of de overhand heeft. Nu lijkt dit ideaal voor een ouder, een kindje wat nooit boos of verdrietig is, maar al jaren lang heb ik het gevoel dat er iets niet klopt.

De mensen om mij heen hebben zo vaak, goed bedoeld, mijn gevoelens weersproken met opmerkingen als “laat hem toch, hij doet toch zijn best” en “misschien is X nu eenmaal zo”. Hoe vaak heb ik niet aan de mensen om me heen gevraagd of ik dan zo’n slechte moeder was of dat hij toch anders reageerde dan andere kinderen?

Ik werd onzekerder en onzekerder over mijn moederschap. X en ik hebben geen ‘echt’ contact. Hoe vaak heb ik niet de tranen gehuild die hij moest huilen?

De maat is vol we gaan hulp zoeken

De maat is vol! Ik weiger mezelf nog langer als een slechte opvoeder te zien. Zelf ben ik een emotioneel mens  en ik weiger nog langer te geloven dat mijn lief klein ventje gelukkig is of later zal worden door zijn emoties weg te drukken. Ik moet leren hoe ik contact met hem kan leggen zonder dat hij verdwijnt achter die hoge muur en ik wil met hem leren praten zonder gefrustreerd te raken om de stilte van zijn kant. De eerste gesprekken met de stichting adoptievoorzieningen en een maatschappelijk werkster van het schisisteam zijn gepland!

Ik voel dat er iets niet klopt dat is reden genoeg om op onderzoek uit te gaan!

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.