Wat een mooi kado, zoveel follilkels

Onze eicelengel voelt de follikels uitdrukkelijk zitten in haar eierstokken. Zij ervaart continue druk in haar buik alsof de boel op knappen staat. Haar borsten doen zeer en ze is moe.

Wat zou ik graag ruilen van positie. Nu weet ik wat mannen doorstaan als ze naast hun vrouw de bevalling mee moeten maken. Zij heeft de pijn en de ongemakken en jij kunt alleen maar toekijken, totaal hulpeloos.

Wat beweegt iemand om dit voor een ander over te hebben? Als ik wel gewoon vruchtbaar was geweest zou ik het ook voor een ander gedaan hebben. Maar nu een ander het voor ons doet is het een ander verhaal. Telkens weer wil ik checken of het nog goed met haar gaat? Als ze wil stoppen dan stoppen we. Maar ze is meer dan zeker en zet gewoon elke keer weer de nieuwe stap.

Zo bijzonder, een gevoel wat ik niet kan omschrijven. Dat er een andere vrouw is die mij de mogelijkheid tot een zwangerschap schenkt. Die mij de mogelijkheid voor het ervaren van een klein babylijfje en opnieuw het moederschap schenkt. Mijn vriend die voor het eerst papa mag worden…..

Het is niet in woorden of geld uit te drukken hoeveel dit voor ons betekent.

Inmiddels weet ik dat het niet uitmaakt op welke wijze je je kindje in je armen krijgt. Ook met mijn lieve adoptiezoon weet ik dat het helemaal van jou is op het moment dat je het in je armen krijgt. Al lijkt hij voor geen meter op mij, toch is hij van mij, en soms lijkt hij zelfs op mij in zijn gedrag.

Zo ook voor dit kindje. Het zal niet op mij lijken maar wel bij mij/ons horen. Een moeder is toch iemand die voor je gezorgd heeft, iemand die je tranen droogt, iemand die met je knuffelt en zegt dat je de mooiste en liefste bent. Hoe de genetische band in elkaar steekt is tot op bepaalde hoogte belangrijk.

Tegen onze adoptiezoon zijn we ook eerlijk. Hij heeft nog een (onbekende) geboortemama en daar praten we over. We praten over China en over hoe mooi dat land wel niet is en dat hij trots mag zijn op zijn afkomst.

Zo ook straks met dit kindje. Ik zal vertellen over die hele lieve mevrouw die ons haar eicel schonk……. We zullen eerlijk zijn, geen wazige verhalen want kinderen voelen dingen feilloos aan.

Onze adoptiezoon stelt ook moeilijke vragen op de meest onmogelijke momenten. Ben je net druk aan het autorijden, krijg je ineens een vraag over adoptie. Zolang ik maar eerlijk antwoord is hij tevreden en gaat hij weer over tot de orde van de dag……

Dit keer geen reis naar China maar niet minder bijzonder.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.