Vanaf gisteren hebben we een tiener in huis

Bedankt!

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de mooie en vooral lieve reacties die ik kreeg op mijn vorige blog. Van sommige reacties kreeg ik tranen in mijn ogen en om andere reacties heb ik zitten grinniken naast mijn computer. Zoals jullie zien ga ik dus gewoon door mijn blog!

We hebben dus een tiener in huis

Gisteren is onze kleine grote vent 10 jaar oud geworden. Zoals elke ouder wel zal beamen zijn kleine kinderen ineens heel groot geworden. Ik moet heel goed nadenken om kleine X. voor de geest te kunnen halen. Het dagelijks leven is vaak zo druk dat je soms vergeet te genieten van de mooie momenten.

Ineens herinnerde ik me dat, als ik met 2 jarige X. buiten ging lopen, ik over een klein rondje uren deed. Bij elke bloem of tuinhekje bleef hij staan, om alle mooie dingen te bewonderen. De huizen in onze buurt hadden stoepjes voor de deur, op elk stoepje moest hij even zitten.  Hij had alle tijd van de wereld op zulke wandelingen, en mama moest daar wel in mee gaan, want probeer maar eens een 2 jarig kind op te haasten….Een wandeling met een 2 jarige dwingt je om rustig te worden en mee te gaan in zijn tijd.

Nu X. groter is moet hij vooral doorlopen op straat want mama moet nog zoveel doen. Terwijl X. vroeger nog niet veel vertelde praat hij nu de oren van mijn hoofd. Tijdens het wandelen met de honden moet ik allerlei rekensommen en raadsels oplossen. Zijn mondje staat geen moment stil, er is geen tijd meer om te genieten van de kleine bloemen en te luisteren naar de vogeltjes in de bomen. De moppentrommel van de Donald Duck komt voorbij en natuurlijk verwacht hij dat ik goed luister naar alles wat hij te vertellen heeft. Na een wandeling kan ik de rust op de WC heel erg waarderen.

Vragen over zijn geboortedag

Gisterochtend stelde X. wederom vragen over zijn adoptie. Nu hij ouder begint te worden is hij er toch meer mee bezig. “mama, weet jij hoe laat ik precies geboren ben?”. Tja, dat is een vraag die ik niet zomaar kan beantwoorden, want dat weten we niet. Wederom leg ik rustig aan hem uit dat we zijn geboortetijd niet weten. Ik vertel hem dat zijn geboortemoeder vast aan hem denkt op deze dag. Dat het heel goed mogelijk is dat zijn geboortemoeder zich afvraagt wat er van haar zoon geworden is en of hij gelukkig is waar hij nu is?

X. is geboren met een schisis, het is heel goed mogelijk dat dit de reden is geweest dat zijn ouders hem afgestaan hebben. In China leven vele arme boeren die geen geld hebben om een kindje te laten opereren. Als dat het geval is, dan hebben zijn ouders het moeilijkste gedaan wat je uit liefde voor een kind kan doen, hem  afstaan in de hoop op een beter leven. Helaas weet ik ook dit niet zeker, vertel ik aan X. Het blijft gissen wat de reden geweest is.

Wij zijn in ieder geval blij dat X. in ons leven gekomen is. Ik vertel X. hoe overdonderd ik was door het telefoontje van stichting Kind en Toekomst met de mededeling dat we een zoon kregen. De foto zou per post nagestuurd worden. Bij de brievenbus heb ik de volgende dag zitten wachten op de enveloppe. Voor ons was hij echt het mooiste Chinakindje, op slag verliefd moesten we maanden wachten totdat we mochten afreizen.

In het vliegtuig onderweg naar China was ik op van de zenuwen, je gaat ten slotte niet elke dag je kindje ophalen uit zo’n ver land. Ik was zelfs zo zenuwachtig voor de reis naar China dat ik heel veel kleren voor X. en zijn papa mee had en voor mezelf bijna niets. Probeer met een Hollandse maat maar eens kleren te vinden in een land als China, zelfs de mannenmaten waren niet groot genoeg.

De aandacht van X. voor zijn en mijn verhaal is alweer weg. Ik zie aan zijn ogen dat hij alweer met andere dingen bezig is. Dit gesprek zetten we een andere keer weer voort. Ik pak de boodschappentas en laad hem vol met ijsjes voor school, het is feest, we gaan vieren dat we een tiener in huis hebben!

 

Reizen algemeen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.