Bijna diabetes

Diabetes

Tijdens de zwangerschap van Niek werd er zwangerschapsdiabetes bij mij geconstateerd (mijn oude blog Dus toch zwangerschapssuiker). Van de internist kreeg ik daarom een handig meetapparaatje om zelf mijn bloedsuikerwaarde te bepalen. Het was de bedoeling dat ik rond de 6 mmol zou blijven.

Meten na mijn zwangerschap

Na mijn zwangerschap heb ik een verhoogd risico op het ontwikkelen van ouderdomsdiabetes. Omdat ik lichtelijk tot zwaar suikerverslaafd ben, vermoed ik dat ik ooit aan de beurt zal komen.

Soms meet ik daarom nog wel eens mijn bloedsuikerwaarde op een nuchtere maag. Zo ook een paar weken geleden. Het apparaatje telt langzaam af van 5 naar 0. Tot mijn afgrijzen zie ik het cijfer 10 op het beeldscherm verschijnen. Jeetje, dat is best een hoge waarde op een nuchtere maag. Zie je wel toch, diabetes, concludeer ik.

Meteen schiet ik in zak en as. Nu moet ik op dieet, geen wijntje, geen chocolade en toch maar eens wat gaan doen met de adviezen van de diëtist van vorig jaar. Zie je nou wel dat krijg je ervan als je geen gebakje kan laten staan, waarom heb ik niet vaker nee gezegd? Zo kan ik natuurlijk nooit meer gezond oud worden met Rene. Rene die sportiever is als sportief, die zelfs een marathon weet uit te lopen. Het uitzicht wordt steeds donkerder voor mijn gevoel.

Vanaf nu is het klaar, toch meer fruit eten en nog meer proberen te bewegen. Terug naar een sportief en gezond leven. Ik weet nog niet precies hoe, maar hier in huis gaan er dingen veranderen!

Ik sta mezelf zielig in de spiegel aan te kijken als er ineens een enorme tl-lamp boven mijn hoofd gaat branden. Natuurlijk stomkop, ik heb krentenbrood in mijn handen gehad voordat ik ging testen en heb daarna mijn handen niet gewassen! Krentenbrood is zoet, er heeft dus suiker op mijn vingers gezeten, vandaar die hoge uitslag. Eureka!

Tutje die ik ook ben, bijna was ik op dieet gegaan maar dat is gelukkig nu niet meer nodig. In een opperbest humeur strooi ik chocoladehagelslag op mijn brood, tja we moeten natuurlijk wel nog een beetje blijven genieten toch?

Zwangerschapsverlof loopt ten einde

Zwangerschapsverlof

Mijn zwangerschapsverlof ( lees ook: Zwangerschapsverlof) zit er vanaf morgen weer op.  4 maanden zijn in een zucht en een snik voorbij gegaan. Er bekruipt mij een gevoel wat ik nooit eerder heb gehad, wat zou ik graag op dit moment lekker ouderwets “huismoeder” willen zijn. Het bevalt me wel om thuis de boel op orde te houden en te genieten van mijn twee kindjes. Geen gestress en gejaag omdat je werkt en je het huishouden ook een beetje netjes wilt houden. Daarnaast de nodige afspraken voor mijn oudste zoon bij de tandarts, het ziekenhuis, logopedie en natuurlijk tijd vrij maken voor mijn vriendje. Als klap op de vuurpijl probeer ik tussendoor mijn rechtenstudie af te maken en zit ik na te denken om iets voor mezelf erbij te gaan doen. OMG hoe moet ik dit allemaal de komende tijd gaan bolwerken?

Veel emoties

Wat is er toch veel gebeurd de afgelopen weken. Van hoog zwanger zijn naar een bevalling en na de bevalling het wennen thuis met onze mooie zoon. Tranen van geluk en tranen van verdriet omdat het huilen van onze baby bij tijd en wijlen zwaar was. Het vele wandelen met de hondjes en met onze baby buiten in de zon en in de regen. De aandacht die ik de afgelopen maanden ook aan mijn oudste zoon kon geven. Vandaag heb ik zelfs nog met mijn oudste zoon een puzzel van 1000 stukjes afgemaakt (puzzel Van Haasteren) . De lieve en warme reacties van de mensen om ons heen, de mooie kaarten en cadeautjes, hier hadden we nooit van durven dromen.

Ontzwangeren

Het ontzwangeren brengt ook de nodige emoties met zich mee. Nog steeds schiet ik vol bij een reclame op tv van bijvoorbeeld de NS of die van Interpolis, de scene waarbij het meisje haar vader niet te pakken kan krijgen is het ergste.

Blij werd ik van de weegschaal, hoewel ik toch wel een paar kilootjes voor mijn zwangerschap te zwaar was, ben ik maar 5 kilo zwaarder geworden. Komt vast door de zwangerschapsdiabetes waardoor ik abrupt op dieet moest. De chocolade moest na deze ontdekking meteen de kast weer in. De weegschaal had veel verder uitgeslagen zonder diabetes.

Het was een mooie tijd

Kortom het was een mooie tijd, waarin ik chronisch vermoeid maar toch tot rust gekomen ben. Heel veel nagedacht heb over hoe ik mijn leven verder vorm wil gaan geven. Ik heb ontdekt dat er dat er dingen zijn die moeten veranderen en er dingen zijn die nooit mogen veranderen. Hoe dan ook, morgen ga ik weer aan het werk, ik hoop dat de hervonden persoonlijke rust stand houd in de hectiek die vast en zeker weer komen gaat.

Ik kan nu al niet wachten om morgenavond naar huis te mogen rijden om met mijn mannetjes te knuffelen……

Bevalling inleiden

Alle clichés zijn waar

Alle clichés over een geboorte zijn waar. Het is de moeite en de pijn achteraf dubbel en dwars waard. Als je baby er eenmaal is dan kun je niets anders dan staren naar dat kleine ventje in zijn wiegje. De bevalling was zwaar, heel zwaar.

Inleiding voor de bevalling

De dag voor de bevalling werd er een katheter in de vorm van ballonnetje in mijn baarmoeder gebracht (folder inleiden bevalling). Dit ballonnetje heeft voor de eerste ontsluiting van 2 cm gezorgd. Als de ontsluiting voldoende zou zijn dan zou het ballonnetje er vanzelf weer uitvallen. Binnen een paar uur voelde ik het ballonnetje wegglijden.

De volgende dag mochten wij ons weer melden in het AMC  (verloskamers AMC ) om te controleren of de bevalling nu doorgezet kon worden. Binnen een mum van tijd lag ik in de verloskamer en werden mijn vliezen door de verloskundige gebroken. Toen ik het water voelde wegvloeien was ik verbaasd over hoe warm dit water was. Pas nadat je voelt realiseer je jezelf dat je baby in lekker warm badje rondgezwommen heeft.

Geen spontane bevalling

René en ik keken uit naar de bevalling, we hadden we de stille hoop dat deze vanzelf, door het breken van mijn vliezen, zou beginnen. Helaas gebeurde er helemaal niets. De pomp voor het toedienen van het hormoon oxytocine werd erbij gehaald en het startsein werd gegeven. Om het half uur kwam de verpleegkundige kijken hoe het met de weeën gesteld was. Nadat de dosis van de hormonen al een paar keer verhoogd was vond de verpleegkundige dat ik er nog steeds te vrolijk bij zat. De weeën waren voor mij, op dat moment nog, goed te doen. Als dit nou de weeën waren dan zou ik lachend door de bevalling heen komen. De weeën kwamen in golven en op de top van de pijn en kon ik ze makkelijk weg zuchten.

Helaas gebeurde er weinig tot niets met betrekking tot de ontsluiting, het schoot maar niet op. Ik bleef hangen op 5 cm en pas na twee en half uur kwam ik op 6 cm ontsluiting. De pomp werd hoger ingesteld in de hoop dat de weeën in heftigheid zouden gaan toenemen.

Ruggenprik

Dit keer won de verpleegkundige want mijn glimlach en vrolijke bui waren snel voorbij, zo ook de tijd van grapjes maken.  Ik heb mijn best gedaan om de weeën op te vangen maar ze waren te heftig. Op een gegeven moment was ik zover dat ik dacht “de volgende wee doe ik niet meer mee die ga ik gewoon negeren!”. Al snel kwam ik tot de conclusie dat een wee niet te negeren valt, je moet er wel in mee gaan.

Er kon een ruggenprik gezet worden, maar omdat het druk was in het ziekenhuis kon dit wel even duren. De verloskundige had al eerder verwacht dat ik aan de bel zou trekken omdat het zo heftig werd.

Anderhalf uur later kwam het anesthesie team eindelijk binnen. Ik kon ze wel zoenen stuk voor stuk. Of ik wel even heel stil wilde blijven zitten als ze gingen prikken? Hoewel de weeën niet uit te houden waren heb ik zo goed mogelijk mijn best gedaan om vooral heel stil te blijven zitten, des te eerder zou ik de weeën straks niet meer hoeven voelen. Elke wee die nog volgde zorgde voor een gevoel van teleurstelling. Ik kon niet meer, de weeën duurde te lang en waren te pijnlijk geworden.

De bevalling

Nu de ruggenprik gezet was voelde ik nog wel de wee maar niet meer de top van de pijn. De verloskundige en de artsen begonnen zich nu wat meer zorgen te maken over de baby. Zijn hartslag was al een paar keer gedipt, het werd echt tijd dat hij er nu uit zou komen. Ik hoorde dat er gesproken werd over een spoedkeizersnede. Het feit dat de artsen zich zorgen begonnen te maken gaf mij kracht om er keihard voor te gaan, de baby moest er uit en wel nu. De vacuümpomp werd van stal gehaald, terwijl ik als een dolle begon te persen. Elke perswee weer gaf ik alle kracht die ik maar kon vinden in mezelf. Ik zou deze bevalling tot een goed einde brengen, dit kindje zou en moest ik op een natuurlijke manier ter wereld brengen!

Daar ben je dan

De arts riep “nog een keer goed persen dan is hij er, hou je ogen open!” Met mijn laatste krachten en een diepe teug lucht zag ik je geboren worden. Er waren geen gedachten of gevoelens op dat moment. Het geheel kwam surrealistisch op me over, alsof het niet mij maar een ander betrof. Met trillende handen heb ik je gestreeld en je kleine hoofdje gekust terwijl ik je vertelde hoe welkom je in ons leven was.

Met een luide schreeuw kwam je ter wereld. Protesterend tegen het onrecht dat je gedwongen werd je veilige haven te verlaten. Toen je warm en plakkerig op mijn borst werd gelegd stond de wereld even stil. Hoe vaak had ik hier niet over dit moment gedroomd. Als ik naar momenten als deze keek op de tv dan kon ik het niet droog houden.

Ik heb je vader gekust en hem verteld dat zijn jaren van wachten voorbij waren. Dat hij nu een mooie zoon heeft en dat ik hem dat zo gun. Samen hebben we naar je gekeken totdat je vader de streng die jou met mij verbond door mocht knippen.

Bijzonder maar vermoeiend

De eerste weken na de bevalling zijn bijzonder maar ook vermoeiend. In het begin herken je de huiltjes van je baby nog niet zodat je moet uitzoeken waarom hij huilt. Heeft hij honger, een volle luier of zit er een boertje dwars? René had de afgelopen twee weken vrij zodat we samen van  Niek konden genieten. De weken waren knus en stonden bol van het genieten van ons kleine ventje. Om de beurt in de nacht naar beneden om Niek te voeden en samen zorgen erover maken als hij niet meer wilde slapen. Hoe vaak heb ik niet afgelopen twee weken tegen Niek gezegd dat ik zo blij ben dat hij er is! Het voelt als een wonder en ik realiseer me dat wij zo ontzettend veel geluk gehad hebben met onze eiceldonor. Zonder haar hadden we nooit zo’n mooi ventje in onze armen gehad.

Dubbel gevoel

Nu mijn buik leeg is mis ik het gevoel van zwanger zijn, ik mis de schopjes en de kleine bewegingen van Niek. Met een bepaalde weemoed kijk ik terug naar de afgelopen periode. Dat we dit na zoveel jaren nog hebben mogen meemaken, ik realiseer me dat dit niet voor iedereen weggelegd is maar wat gun ik dit ieder stel met een kinderwens!

Lieve eiceldonor, wij gaan zo goed voor ons ventje zorgen! Wat waren wij een goede drie eenheid met elkaar en wat hebben wij toch met z´n drieën een knap lief ventje op de wereld gezet. Ik kan geen woorden bedenken om je te laten weten hoeveel geluk je ons geschonken hebt! Heel erg bedankt voor deze mooie reis, we hadden het voor geen goud willen missen!

Vakantie zit er weer op

Vakantie

De vakantie zit er helaas weer op. Met mijn gezinnetje bracht ik twee weken in eigen land door.  Uit voorzorg in verband met mijn zwangerschap zaten we op een camping niet al te ver van huis.

Toch maar niet met de tent

Het plan was eerst om met de tent op vakantie te gaan. Ik oefende in onze woonkamer met opstaan van een slaapmatje. Dit was een uitdaging. Om op te staan moest ik eerst op mijn zij draaien om daarna op mijn knieën te gaan zitten, met mijn handen begraven in het slaapmatje kon ik mezelf opduwen. Het geheel gaf een charmante aanblik.

Hoe moest het probleem van de nachtelijke toiletbezoeken opgelost worden? Ik zag mezelf bepaald niet op een plaspotje zitten in de tent. (lees ook 34 weken zwanger alles voelt zwaarder)

Caravan

Lieve vrienden van ons stelden hun caravan beschikbaar. Zij hebben zelfs met opbouwen en afbreken geholpen. Wat een luxe om op een echt matras ver boven de grond te mogen slapen. De eerste nacht zat ik helaas wel opgesloten in de wc van de caravan. Gelukkig werd Rene en de rest van de camping wakker door mijn geroep.

Kortom de caravan heeft onze vakantie gered, lieve Yvonne en Michel bedankt daarvoor!

Schrijven aan mijn blog was er niet bij. Met mijn handen op mijn dikke buik zat ik voor de caravan in de zon. Mijn gezin hield zich ondertussen bezig met echte mannendingen zoals fietsen, zwemmen en survivallen in een klimbos 20 meter boven de grond.  https://www.klimbosgarderen.nl/klimbos-vlakbij-apeldoorn

Ikzelf wandelde voor mijn kleine plasjes, naar het toiletgebouw op en neer. Door deze kleine wandelingetjes kreeg ik een goede band met de eigenaren van de caravans rondom het toiletgebouw. De twijfel sloeg steeds meer toe of ik elke plasbeurt opnieuw gedag moest zeggen of dat een knikje met mijn hoofd voldoende was?

Op bezoek bij de gynaecoloog

In de vakantie zijn we toch ook nog even afgereisd naar de gynaecoloog voor de, inmiddels, gebruikelijke controles. Mijn bloedsuikers bleven mooi laag maar Nico (werknaam) is toch weer te hard gegroeid. Inmiddels woog Nico ongeveer 3300 gram en tikte het punt aan boven de hoogste lijn van de curverecht.  Nico zou ongeveer 2300 gram mogen wegen.

Waarom deze groei zich doorzette was ondanks mijn diabetesdieet is niet bekend. Ondanks de groei gingen de alarmbellen in het AMC nog niet af. Wel moest ik binnen 2 weken terug komen voor een nieuwe groeicontrole. Als Nico nog verder groeit komt de optie inleiden van de bevalling in beeld. De spanning nam met die gedachte wel heel erg toe! Ik voelde mezelf niet paniekerig maar toch vlogen de vlinders door mijn buik als Rene sprak over de bevalling.

Mijn andere zoon maakte zich vooral druk of juf hem wel van school naar huis zou laten gaan als Nico geboren zou zijn.

Bewegen

Ondertussen beweegt Nico er behoorlijk op los daarbinnen. Ik voel hem aan alle kanten, onder in mijn buik, boven in mijn buik en soms glijd hij van links naar rechts. Over de bewegelijkheid hoeven we ons geen zorgen te maken. Regelmatig voel ik wat menstruatiekrampen onder in mijn buik en ook het slapen begint meer op waken te lijken. Ik kan ’s nachts bijna niet meer omdraaien zonder pijn in mijn rug. Als ik van een stoel opsta ben ik net een dame van 90 die eerst rechtgezet moet worden. Alle banden raken meer en meer verweekt terwijl Nico alleen maar zwaarder wordt.

Vakantiewas en spoedtas

Vandaag staat in het teken van de vakantiewas en boodschappen doen. De rust in mijn verlof heb ik nog niet kunnen vinden. Er zijn nog teveel dingen die ik van mezelf moet doen. Zo wil ik de koelkast nog even schoonmaken en moet ik nog leren voor een tentamen in november.

De spoedtas voor het ziekenhuis moet ik nog bij elkaar zoeken. Wat gaat er eigenlijk in een spoedtas voor het ziekenhuis? Kleren kan ik er nog niet indoen omdat ik dan officieel niets meer heb wat ik nog aan kan trekken. Ik denk dat er voor Rene maar een overlevingspakket aan eten in moet, voor als hij lang moet wachten tijdens de bevalling en natuurlijk iets om hem bezig te houden. Voor Nico zal ik kleertjes en een mutsje klaar leggen. Welke maten nemen we voor Nico mee? Deze week moeten we nog naar de drukker voor de proefdrukken. Er moeten ook nog wat adressen opgezocht worden omdat ik er een aantal mis.

Zoveel om nog te beslissen en over na te denken, zwangerschapsverlof begint op werken te lijken……

34 weken zwanger alles voelt zwaarder

Alles voelt zwaarder nu ik 34 weken en nog wat dagen zwanger ben https://www.24baby.nl/zwangerschapskalender/34-weken-zwanger/. Mijn buik groeit tonnetje rond, ik kan mezelf niet herinneren ooit zo dik te zijn geweest. Mijn borsten hebben voor het eerst geen ondersteuning meer nodig.

Nico (werknaam) schopt en draait er lustig op los daarbinnen. Vooral die voetjes of knietjes in mijn nieren zijn pijnlijk. Het is net alsof je regelmatig inwendig een zenuwbehandeling van de tandarts krijgt. Ik vraag me soms af of de aan de kant gedrukte organen hun oorspronkelijke plek ooit weer in zullen nemen? En of een baby daarbinnen niet serieus schade kan aanbrengen aan het interieur?

Niet lekker

Allerlei zwangerschapskwalen beginnen de kop op te steken. Ik wil steeds vroeger naar bed, maar als ik dan in bed lig ben ik klaarwakker. Mijn hele lijf en vooral mijn benen voelen rusteloos aan. Ik moet mijn benen in bed blijven bewegen. En dus lig ik heel charmant met mijn benen in de lucht de fietsen. Met een dikke buik is luchtfietsen bijzonder vermoeiend en geen foto waard. Eerlijk gezegd voel ik mezelf al tijden niet meer sexy met zo’n dikke buik.

Overdag ben ik moe, heb ik dikke enkels en vingers en ook mijn gezicht begint ook al aardig op te zetten.

Kortom ik ben echt zwanger van een wereldwondertje.

Beweging

Ook als zwangere vrouw is het belangrijk om in beweging te blijven en dus proberen we zoveel mogelijk te wandelen of liever gezegd schommelen. Het zwaartepunt ligt nu voornamelijk aan de voorkant waardoor je je rug hol gaat trekken en je schouders meer naar achteren. Daarnaast ga je wat meer wijdbeens lopen om het schommelende gewicht op te kunnen vangen. Dus geen mooie schoenen meer aan maar degelijke stappers. Ik vraag me überhaupt af of mijn voeten nog in mijn hakken zouden passen.

Dubbel gevoel

Aan de ene kant zou ik wel weer rond willen rennen en springen maar aan de andere kant wil ik het zwangere gevoel niet kwijt. Gelukkig heb ik nog een paar weken te gaan maar aan de andere kant denk ik ‘pfff nog een paar weken? Ik knap uit mijn vel’. Het is dus een dubbel gevoel.

Morgen mogen we weer naar het AMC voor een echo, gesprek met gynaecoloog en de internist. Ik hoop zo dat alle controles nog steeds goed zijn, want het liefste wil ik tot het laatste thuis blijven bij mijn gezinnetje. Zodat we met elkaar kunnen toeleven naar de geboorte!

Zwanger maar toch flirten met een dikke buik

Naar het bos

Afgelopen zondag heerlijk met mijn zoon maar zonder Rene naar het bos geweest. Hondjes mee en in de ontspanningsmodus, genieten van de natuur en het geklets van mijn oudste zoon.

Onze honden zijn totaal verschillend. Ik heb een chihuahua en Rene  sinds een jaar een stoere Mechelse herder. Rene liet voorheen mijn pittige kleine hondje uit, maar ook ik moest toegeven dat het geen mannelijk gezicht was. Zo’n grote man met een hond kleiner dan de gemiddelde huiskat. Dus gingen we op zoek naar een tegenhanger van de chihuahua, en zie daar in het asiel vonden wij onze inmiddels grootste vriend. Onze chihuahua heeft de Mechelaar direct in haar hart gesloten en andersom. Ze verdedigd onze Mechelaar met overtuigingskracht tegenover iedereen die te dicht in zijn buurt komt.

In het bos komen we twee leuke mannen (jongens) van een jaar of 25-30 tegen. De leukste van de twee complimenteert me met mijn herder.  “Mooie herder heeft u mevrouw!”. Ik bedank de man hartelijk terwijl ik denk  “wauw, wat een leuke man om te zien”. De leuke man begint een praatje met me aan te knopen en is duidelijk geïnteresseerd in mij (naar ik hoop). In stilte vraag ik me af of hij niet doorheeft dat ik veel ouder en zwanger ben. Mijn dag kan niet meer stuk, zelfs nu ik zwanger ben staat er een leuke man met mij te flirten.

Ik kan het niet laten Rene te bellen om het verhaal uit de doeken te doen en een beetje te plagen. Flirten kan geen kwaad het is zelfs goed voor je zelfvertrouwen. Hoe leuk flirten ook is, aan het einde van de dag kruip ik het liefste tegen Rene aan.

Genderparty een heel geslaagd feest!

Genderparty

Wat als een klein idee begon liep op een gezellige manier uit de hand. Onze genderparty! Het was in eerste instantie de bedoeling om de party klein te houden toen we ontdekte hoe enthousiast iedereen om ons heen was.

We hadden een mooie taart besteld die bij het aansnijden het geslacht van ons kindje zou verraden. Met iedereen om ons heen heb ik samen met Rene de taart aangesneden. De mening dat het een meisje zou zijn overheerste. Zelf had ik me daar ook schuldig aan gemaakt. Ook ik was bij de echo verbaasd dat het toch een jongetje bleek te zijn. Er waren theorieën over mijn buik en dat aan mijn gezicht te zien was dat het meisje zou zijn. Al die theorieën kunnen dus de prullenbak in. Geweldig zoals we toch verrast zijn hoewel het geslacht ons niet echt uitmaakte. We zijn net zo gelukkig met een jongen als met een meisje, als het maar gezond is.

Aansnijden taart

Bij het aansnijden van de taart steeg er een luid gejuich op en de confetti knalde erop los. De waterlanders kwamen als vanzelf, het was een emotioneel moment.  Wij hadden ook nog nooit een genderparty meegemaakt, terwijl het in Amerika al een hipe is.

taart jongen of meisje
Gendertaart

Hoewel de kleur van de taart anders doet vermoeden was deze niet mierzoet maar smaakte hij echt lekker.

De confetti zal ik de komende tijd nog wel overal in huis terug vinden. Het hing zelfs aan het plafond.  Mijn moeder heeft me nog gewaarschuwd om niet voor het feest het hele huis door te werken ;-).  Het was het dubbel en dwars waard. Vanmorgen de stofzuiger opnieuw door het huis en de afwas weggewerkt. Alle mooie bloemen in de vaas gezet.

Bedankt voor alle lieve berichtjes op fb en de mooie cadeautjes! Het was een mooie avond wij hebben er in ieder geval van genoten!

dikke x Marlene

vruchtbaarheids-onderzoek

een curve waarop de temperatuur bijgehouden is

Terugblik

Voor onze eerste vruchtbaarheidsonderzoeken https://www.freya.nl/brochures/vruchtbaarheidsonderzoeken/ in 2003 komen we tegenover een hele lieve maar ook intelligente vrouwelijke gynaecoloog te zitten.

Zij toont ons grafieken over hoeveel stellen er spontaan binnen een jaar zwanger zijn en hoeveel stellen er langer over doen. Ze laat ons ook het aantal stellen zien die nooit zwanger zullen worden.

Gelukkig horen wij niet bij de laatste categorie, dat kan gewoon niet. Ongewenst kinderloos blijven dat overkomt ons niet. (lees ook zwangere vrouwen)

We zijn vol geloof dat de medische wetenschap ons antwoord is op onze kinderwens.

De arts stelt een aantal onderzoeken voor. Mijn toenmalige man moet een zaadtest doen en samen moeten we een samenlevingstest doen.

Bij een zaadtest moet de man zijn sperma opvangen in een potje en binnen een half uur afleveren op het laboratorium. Hoe confronterend is dat? Sta je daar als  man tegenover een laborante je zaadstaal in te leveren. Zij weet natuurlijk ook wel hoe je aan je zaadstaal gekomen bent. De laboranten zijn professioneel en laten niets blijken, het is vooral je eigen gevoel en gene die een rol spelen.

Overigens mag  je als vrouw niet helpen bij de productie van een zaadstaal, er mogen geen andere stoffen in komen dan het zaad.

Het ziekenhuis heeft er speciale kamertjes voor. Kamertjes met een tv en boekjes. Hier kun je je samen met je man terug trekken om een zaadstaal op te wekken. Ik ben nog nooit zo’n kamertje ingegaan. Eerlijk gezegd zou ik niet weten op welke wijze ik hem dan had kunnen helpen behalve zenuwachtig giechelen. Niet dat ik preuts ben, maar het doel waarom je in dat kamertje bent geeft toch een ander dimensie. Ik heb serieus respect voor de mannen die dit voor elkaar krijgen.

Samenlevingstest

Dan de samenlevingstest. Dit is geen test om te zien of je goed samen in een huis kunt wonen.

Bij deze test moet je met elkaar vrijen de avond voor het inwendig onderzoek. Je mag je als vrouw niet wassen na de daad. Ongewassen verschijn je op het spreekuur. Ik voelde me vooral heel erg vies en opgelaten.

De arts haalt met een klein glaasje wat sperma uit mijn baarmoeder, om deze onder de microscoop te bekijken.

Ik mocht meekijken door de microscoop. Wat een prachtig gezicht is dat, al die kleine zaadcelletjes zwemmend op zoek naar een eicel die ze nooit zullen vinden.

De arts kijkt of alle zaadcellen mooi bewegelijk zijn en of er afwijkende zaadcellen tussen zitten. Het slijm van de vrouw kan zaadcellen doden of te dik zijn. De arts kijkt dus of er een match is tussen de zaadcellen en het slijm.

Een paar dagen laten krijgen we de uitslag in het ziekenhuis.

Slechte kwaliteit

De zaadkwaliteit van mijn toenmalige man is niet geheel in orde https://www.freya.nl/brochures/vruchtbaarheidsproblemen-bij-de-man/. Hij produceert wel zaadcellen maar niet in de juiste hoeveelheid. Ook worden er witte bloedlichaampjes in het sperma gevonden. Dit is geen ramp, weet onze arts te vertellen, want met inseminatie kunnen ze de goede zaadcellen eruit centrifugeren. De goede zaadcellen worden daarna zo hoog mogelijk in de baarmoeder bij de eierstokken geplaatst.

De dokter ziet geen reden waarom ik niet zwanger kan worden. We gaan beginnen met IUI = intra uteriene inseminatie. https://www.freya.nl/kinderwens/vruchtbaarheidsbehandelingen/iui/

Eiceldonatie voorzichtige stappen

Voorzichtige stappen naar ons wonder

Kunnen dromen waarheid worden? Kun je door te dromen een wonder in gang zetten?

Vandaag start ik onze blog over de bijzondere reis met onze eiceldonor. Een reis die wij afgelopen week met de eerste voorzichtige stappen zijn begonnen. (lees ook Eiceldonatie en de eerste onderzoeken in het ziekenhuis van Gent)

Later in mijn blogs zal ik vertellen wie wij zijn en hoe lang onze en reis naar dit moment geweest is. Een reis met ups en downs maar vooral ook een reis met hoop. Een reis die begon met de woorden “maar als jullie dus geen kinderen kunnen krijgen omdat de eicelkwaliteit slecht is, waarom kan ik jullie dan geen eicel geven?”

https://www.freya.nl/brochures/eiceldonatie/

Woorden waar ik zo lang van  had gedroomd, woorden waarvan ik niet durfde hopen dat iemand ze ooit naar me zou uitspreken.

Eiceldonor

Vele gesprekken met onze eiceldonor volgde. Gesprekken waarin we haar van het idee probeerden af te brengen, hoe gek dit ook klinkt. We wilden er zeker van zijn dat zij voor meer dan 100% zeker was van hetgeen zij aan ons wilde geven, een kans om een gezin te hebben……..

Maar onze eiceldonor wist inmiddels meer van eiceldonatie af dan wij. Zij had alle internetsites zorgvuldig doorgelezen, ze kende de risico’s en de kansen. Wij verbaasden ons om haar doortastendheid en de wens iets goed voor een ander te doen.

Ik kan het niet geloven dat er iemand is, en dan ook nog iemand die ik niet zo heel goed ken, die dit voor mij/ons wil doen? En dan bedoel ik met DIT iets miraculeus, iets wat ons voor altijd zal veranderen….

We gaan ervoor met z’n vieren. Onze eiceldonor, haar man en wij. De eerste stappen in België zijn inmiddels gezet, de eerste gesprekken en onderzoeken hebben we gehad. Daarover zal ik vertellen in mijn volgende Blog.