Zwangerschapsverlof loopt ten einde

Zwangerschapsverlof

Mijn zwangerschapsverlof ( lees ook: Zwangerschapsverlof) zit er vanaf morgen weer op.  4 maanden zijn in een zucht en een snik voorbij gegaan. Er bekruipt mij een gevoel wat ik nooit eerder heb gehad, wat zou ik graag op dit moment lekker ouderwets “huismoeder” willen zijn. Het bevalt me wel om thuis de boel op orde te houden en te genieten van mijn twee kindjes. Geen gestress en gejaag omdat je werkt en je het huishouden ook een beetje netjes wilt houden. Daarnaast de nodige afspraken voor mijn oudste zoon bij de tandarts, het ziekenhuis, logopedie en natuurlijk tijd vrij maken voor mijn vriendje. Als klap op de vuurpijl probeer ik tussendoor mijn rechtenstudie af te maken en zit ik na te denken om iets voor mezelf erbij te gaan doen. OMG hoe moet ik dit allemaal de komende tijd gaan bolwerken?

Veel emoties

Wat is er toch veel gebeurd de afgelopen weken. Van hoog zwanger zijn naar een bevalling en na de bevalling het wennen thuis met onze mooie zoon. Tranen van geluk en tranen van verdriet omdat het huilen van onze baby bij tijd en wijlen zwaar was. Het vele wandelen met de hondjes en met onze baby buiten in de zon en in de regen. De aandacht die ik de afgelopen maanden ook aan mijn oudste zoon kon geven. Vandaag heb ik zelfs nog met mijn oudste zoon een puzzel van 1000 stukjes afgemaakt (puzzel Van Haasteren) . De lieve en warme reacties van de mensen om ons heen, de mooie kaarten en cadeautjes, hier hadden we nooit van durven dromen.

Ontzwangeren

Het ontzwangeren brengt ook de nodige emoties met zich mee. Nog steeds schiet ik vol bij een reclame op tv van bijvoorbeeld de NS of die van Interpolis, de scene waarbij het meisje haar vader niet te pakken kan krijgen is het ergste.

Blij werd ik van de weegschaal, hoewel ik toch wel een paar kilootjes voor mijn zwangerschap te zwaar was, ben ik maar 5 kilo zwaarder geworden. Komt vast door de zwangerschapsdiabetes waardoor ik abrupt op dieet moest. De chocolade moest na deze ontdekking meteen de kast weer in. De weegschaal had veel verder uitgeslagen zonder diabetes.

Het was een mooie tijd

Kortom het was een mooie tijd, waarin ik chronisch vermoeid maar toch tot rust gekomen ben. Heel veel nagedacht heb over hoe ik mijn leven verder vorm wil gaan geven. Ik heb ontdekt dat er dat er dingen zijn die moeten veranderen en er dingen zijn die nooit mogen veranderen. Hoe dan ook, morgen ga ik weer aan het werk, ik hoop dat de hervonden persoonlijke rust stand houd in de hectiek die vast en zeker weer komen gaat.

Ik kan nu al niet wachten om morgenavond naar huis te mogen rijden om met mijn mannetjes te knuffelen……

Bevalling inleiden

Alle clichés zijn waar

Alle clichés over een geboorte zijn waar. Het is de moeite en de pijn achteraf dubbel en dwars waard. Als je baby er eenmaal is dan kun je niets anders dan staren naar dat kleine ventje in zijn wiegje. De bevalling was zwaar, heel zwaar.

Inleiding voor de bevalling

De dag voor de bevalling werd er een katheter in de vorm van ballonnetje in mijn baarmoeder gebracht (folder inleiden bevalling). Dit ballonnetje heeft voor de eerste ontsluiting van 2 cm gezorgd. Als de ontsluiting voldoende zou zijn dan zou het ballonnetje er vanzelf weer uitvallen. Binnen een paar uur voelde ik het ballonnetje wegglijden.

De volgende dag mochten wij ons weer melden in het AMC  (verloskamers AMC ) om te controleren of de bevalling nu doorgezet kon worden. Binnen een mum van tijd lag ik in de verloskamer en werden mijn vliezen door de verloskundige gebroken. Toen ik het water voelde wegvloeien was ik verbaasd over hoe warm dit water was. Pas nadat je voelt realiseer je jezelf dat je baby in lekker warm badje rondgezwommen heeft.

Geen spontane bevalling

René en ik keken uit naar de bevalling, we hadden we de stille hoop dat deze vanzelf, door het breken van mijn vliezen, zou beginnen. Helaas gebeurde er helemaal niets. De pomp voor het toedienen van het hormoon oxytocine werd erbij gehaald en het startsein werd gegeven. Om het half uur kwam de verpleegkundige kijken hoe het met de weeën gesteld was. Nadat de dosis van de hormonen al een paar keer verhoogd was vond de verpleegkundige dat ik er nog steeds te vrolijk bij zat. De weeën waren voor mij, op dat moment nog, goed te doen. Als dit nou de weeën waren dan zou ik lachend door de bevalling heen komen. De weeën kwamen in golven en op de top van de pijn en kon ik ze makkelijk weg zuchten.

Helaas gebeurde er weinig tot niets met betrekking tot de ontsluiting, het schoot maar niet op. Ik bleef hangen op 5 cm en pas na twee en half uur kwam ik op 6 cm ontsluiting. De pomp werd hoger ingesteld in de hoop dat de weeën in heftigheid zouden gaan toenemen.

Ruggenprik

Dit keer won de verpleegkundige want mijn glimlach en vrolijke bui waren snel voorbij, zo ook de tijd van grapjes maken.  Ik heb mijn best gedaan om de weeën op te vangen maar ze waren te heftig. Op een gegeven moment was ik zover dat ik dacht “de volgende wee doe ik niet meer mee die ga ik gewoon negeren!”. Al snel kwam ik tot de conclusie dat een wee niet te negeren valt, je moet er wel in mee gaan.

Er kon een ruggenprik gezet worden, maar omdat het druk was in het ziekenhuis kon dit wel even duren. De verloskundige had al eerder verwacht dat ik aan de bel zou trekken omdat het zo heftig werd.

Anderhalf uur later kwam het anesthesie team eindelijk binnen. Ik kon ze wel zoenen stuk voor stuk. Of ik wel even heel stil wilde blijven zitten als ze gingen prikken? Hoewel de weeën niet uit te houden waren heb ik zo goed mogelijk mijn best gedaan om vooral heel stil te blijven zitten, des te eerder zou ik de weeën straks niet meer hoeven voelen. Elke wee die nog volgde zorgde voor een gevoel van teleurstelling. Ik kon niet meer, de weeën duurde te lang en waren te pijnlijk geworden.

De bevalling

Nu de ruggenprik gezet was voelde ik nog wel de wee maar niet meer de top van de pijn. De verloskundige en de artsen begonnen zich nu wat meer zorgen te maken over de baby. Zijn hartslag was al een paar keer gedipt, het werd echt tijd dat hij er nu uit zou komen. Ik hoorde dat er gesproken werd over een spoedkeizersnede. Het feit dat de artsen zich zorgen begonnen te maken gaf mij kracht om er keihard voor te gaan, de baby moest er uit en wel nu. De vacuümpomp werd van stal gehaald, terwijl ik als een dolle begon te persen. Elke perswee weer gaf ik alle kracht die ik maar kon vinden in mezelf. Ik zou deze bevalling tot een goed einde brengen, dit kindje zou en moest ik op een natuurlijke manier ter wereld brengen!

Daar ben je dan

De arts riep “nog een keer goed persen dan is hij er, hou je ogen open!” Met mijn laatste krachten en een diepe teug lucht zag ik je geboren worden. Er waren geen gedachten of gevoelens op dat moment. Het geheel kwam surrealistisch op me over, alsof het niet mij maar een ander betrof. Met trillende handen heb ik je gestreeld en je kleine hoofdje gekust terwijl ik je vertelde hoe welkom je in ons leven was.

Met een luide schreeuw kwam je ter wereld. Protesterend tegen het onrecht dat je gedwongen werd je veilige haven te verlaten. Toen je warm en plakkerig op mijn borst werd gelegd stond de wereld even stil. Hoe vaak had ik hier niet over dit moment gedroomd. Als ik naar momenten als deze keek op de tv dan kon ik het niet droog houden.

Ik heb je vader gekust en hem verteld dat zijn jaren van wachten voorbij waren. Dat hij nu een mooie zoon heeft en dat ik hem dat zo gun. Samen hebben we naar je gekeken totdat je vader de streng die jou met mij verbond door mocht knippen.

Bijzonder maar vermoeiend

De eerste weken na de bevalling zijn bijzonder maar ook vermoeiend. In het begin herken je de huiltjes van je baby nog niet zodat je moet uitzoeken waarom hij huilt. Heeft hij honger, een volle luier of zit er een boertje dwars? René had de afgelopen twee weken vrij zodat we samen van  Niek konden genieten. De weken waren knus en stonden bol van het genieten van ons kleine ventje. Om de beurt in de nacht naar beneden om Niek te voeden en samen zorgen erover maken als hij niet meer wilde slapen. Hoe vaak heb ik niet afgelopen twee weken tegen Niek gezegd dat ik zo blij ben dat hij er is! Het voelt als een wonder en ik realiseer me dat wij zo ontzettend veel geluk gehad hebben met onze eiceldonor. Zonder haar hadden we nooit zo’n mooi ventje in onze armen gehad.

Dubbel gevoel

Nu mijn buik leeg is mis ik het gevoel van zwanger zijn, ik mis de schopjes en de kleine bewegingen van Niek. Met een bepaalde weemoed kijk ik terug naar de afgelopen periode. Dat we dit na zoveel jaren nog hebben mogen meemaken, ik realiseer me dat dit niet voor iedereen weggelegd is maar wat gun ik dit ieder stel met een kinderwens!

Lieve eiceldonor, wij gaan zo goed voor ons ventje zorgen! Wat waren wij een goede drie eenheid met elkaar en wat hebben wij toch met z´n drieën een knap lief ventje op de wereld gezet. Ik kan geen woorden bedenken om je te laten weten hoeveel geluk je ons geschonken hebt! Heel erg bedankt voor deze mooie reis, we hadden het voor geen goud willen missen!

Hier is hij dan, onze zoon Niek

Vannacht is na een pittige bevalling onze zoon Niek geboren. Niek weegt 3495 gram en is natuurlijk de mooiste baby ter wereld voor ons. Zodra ik weer wat meer hersteld ben zal ik een nieuw blog schrijven. Voor nu gaan we ons suf genieten van onze kleine wereldwonder. Alvast bedankt voor alle berichtjes die wij vandaag al ontvangen hebben!

Lieve groetjes van ons!

Inleiden bevalling

Vandaag was D-day, de bevalling is vanmorgen ingeleid door middel van een ballonkatheter.  Mijn moeder en ik hebben ons vanmorgen om half 10 gemeld in het AMC op de verlosafdeling. De afgelopen twee weken van de zwangerschap voelde het zwanger zijn behoorlijk zwaar aan en dan vooral in de nachtelijke uren. Ik kon niet meer slapen, klaarwakker heb ik naar het plafond liggen staren terwijl Nico (werknaam) alle uithoeken van mijn buik aan het ontdekken was. Ook kreeg ik tintelingen in mijn armen en zenuwpijn in mijn vingers door het toegenomen vocht in mijn ledematen. Ik heb heel wat uren Netflix zitten kijken en dan vooral heel toepasselijk naar de serie “nurses who kill”.

Eiceldonatie

Sinds afgelopen zondag ben ik 38 weken zwanger. Nooit heb ik durven dromen ooit nog eens zo ver in mijn zwangerschap te mogen komen. Aan de ene kant ben ik zo benieuwd naar onze zoon en aan de andere kant was ik nog lang niet klaar met mijn dikke buik. Wat heb ik samen met René genoten van deze zwangerschap.

Het blijft een wonder dat de medische wetenschap tegenwoordig in staat is om samen met een eiceldonor zo iets moois te laten gebeuren. Dat een vrouw, die zelf niet zwanger kan worden, toch alsnog het gevoel mag ervaren wat het is om een baby in haar buik te dragen. Ik denk dat je als eiceldonor nooit geheel de impact van deze onzelfzuchtige daad kunt bevatten. Voor mij was het vooral een helende ervaring na zoveel jaren van behandelingen.

Natuurlijk mag er niet lichtzinnig over gedacht worden maar als je erover denkt om donor te worden, is het zaak om je van te voren goed te laten informeren over de voor en tegens. Je kunt er een andere vrouw heel gelukkig mee maken of je dat nu anoniem wilt doen of als bekende donor. Ik kan alleen maar zeggen dat het ziekenhuis in Gent er echt alles aan gedaan heeft om de eiceldonor te screenen en te informeren over de voor- en nadelen van eiceldonatie. Het ziekenhuis gaat samen met de eiceldonor niet over 1 nacht ijs, er is altijd de mogelijkheid voor de donor of het ziekenhuis om te stoppen gedurende het proces.

Waarom inleiden met een ballonkatheter

Omdat ik zwangerschapssuiker heb blijft de baby maar groeien en groeien waardoor een natuurlijke bevalling bij 40 weken wat problemen kan opleveren. Hij zou met zijn schoudertjes vast kunnen komen te zitten in het geboortekanaal en het risico op een geboorte met vacuümpomp neemt toe. Omdat ik daarnaast door het slechte slapen steeds vermoeider aan het worden ben hoeven we niet langer te wachten.

Toch voelt het ook ergens als verraad naar de baby, hij zit daar nog zo lekker warm daarbinnen en nu gaan we hem letterlijk dwingen om zijn weg naar de uitgang op te zoeken.  De huur is door het AMC vanmorgen officieel opgezegd aan Nico. We proberen nu met de ballon de voordeur op een kier te zetten zodat  deze straks verder opengebroken kan worden.

Wat is een ballonkatheter? Dat is een klein ballonnetje gevuld met water welke ingebracht wordt in de baarmoeder. Door de inwendige druk op mijn vliezen en mijn baarmoedermond wordt er wat ontsluiting gemaakt. Door deze druk zal mijn lichaam het hormoon prostaglandine aanmaken die voor rijping van mijn baarmoedermond zal zorgen. Als ik 2 cm ontsluiting heb valt het ballonnetje er vanzelf weer uit. Wanneer het ballonnetje eruit valt is niet van tevoren te voorspellen, dit kan een paar uur duren of langer. Na het uitvallen van het ballonnetje kan de bevalling verder opgewekt worden.

Krampen

Het eerste uur naar de plaatsing van de katheter voelde ik veel krampen in mijn buik, een soort zware menstruatiepijn. Nu heel wat uurtjes later heb ik die krampen ook nog wel maar niet zo erg als eerst. Ik heb dus eigenlijk geen idee of die ballon wel enig effect heeft daarbinnen. Het loopt wel wat vreemd met een ballon in je baarmoeder, het was al zo vol in mijn buik en nu is de druk nog wat meer toegenomen.

Ik kan me bijna niet voorstellen dat we nu echt van start gegaan zijn. Het idee dat we vandaag of morgen onze kleine man in onze armen mogen houden is te veel om te bevatten. Maar voordat het zover is zal ik eerst nog samen met Nico hard aan het werk moeten gaan. Hij zal gedwongen moeten worden om mee te werken aan de uitzetting en ik zal mijn best moeten doen om hem daarbij zo goed mogelijk te helpen.

Vertrouwen op de natuur

In principe wil ik graag bevallen zonder pijnbestrijding. Dat kan ik op dit moment nog makkelijk zeggen omdat de krampen nu nog wel te doen zijn. Het kan zomaar gebeuren dat ik morgen aan de enkels van de arts hang en hem of haar om een ruggenprik smeek.

Wel heb ik bij voorbaat alvast mijn excuses aan René aangeboden voor alles wat ik tijdens de bevalling naar zijn hoofd kan slingeren (volgens sommige verhalen dan) en dat ik op dat moment volledig ontoerekeningsvatbaar ben. Ik zal hem ook nog even adviseren om vooral zijn ring af te doen het schijnt dat vrouwen in baringspijn enorm veel kracht in hun handen ontwikkelen.

Wachten, wachten en wachten

Het is dus nu vooral wachten op wat komen gaat. Reageert mijn lijf op de ballon of niet? En wanneer zal de heftigheid van de bevalling gaan toenemen? We moeten ons morgen in ieder geval om 9:00 weer melden in het AMC voor de controle van de katheter en de ontsluiting. Wij hopen dat de katheter er tegen die tijd dan al lang en breed uitgevallen is.

Bedankt voor alle lieve berichtjes

Vanmorgen en gisteren hebben we veel lieve berichtjes ontvangen, dat doet ons echt goed. Als ik me morgen goed genoeg voel zal ik een update op de site zetten of een foto van onze kleine man, wordt dus vervolgd……..

 

oef buikpijn en nesteldrang

Vandaag ben ik precies 37 weken zwanger. Afgelopen donderdag zijn we voor controle in het AMC geweest. Mijn bloeddruk was weer van een jonge sportieve dame dus nog steeds gaat alles volgens het boekje. Vorige week zaterdag had ik tijdens het winkelen pittige buikpijn. Ik moest nog iets knaps hebben voor in het ziekenhuis, want opgenomen worden in mijn Tina Turner slaap t-shirt leek me niet echt geschikt. De winkelmevrouw en mijn familie werden toch ietwat onrustig toen ik in de paskamer begon te klagen over buikpijn en rugpijn.  Achteraf blijkt dit het indalen van de baby te zijn geweest. Nico (werknaam) ligt keurig ingedaald op de plek waar hij zou moeten liggen. Het is nu al een voorbeeldige baby!

Met het ziekenhuis hebben we afgesproken om volgende week donderdag weer op het spreekuur te verschijnen. De arts zal dan door middel van een inwendig onderzoek vaststellen of ik al klaar ben om ingeleid te worden en op welke manier de inleiding plaats zal vinden. De inleiding zal dan ongeveer een week later plaats vinden.

Nesteldrang

Sinds gisteren is de nesteldrang bij ons samen toegeslagen. We hebben heel veel klusjes afgerond waaronder de bestudering van onze kinderwagen. Toen ik met Xiano uit China kwam hebben we op Schiphol lange tijd staan klunzen om de autostoel vast te zetten in de auto. We hadden er destijds simpelweg niet bij stilgestaan dat het moeilijker is dan verwacht. Zelfs voorbijgangers konden ons niet helpen. De kinderwagen blijkt na wat oefening makkelijk in en uit te klappen, zelfs de maxi-cosi past erop. Het begint steeds echter te worden. Ik zie ons al lopen in het AMC op weg naar de uitgang met ons kindje.

Gisteren zijn de klossen voor het bed gekomen. Ik heb nu een trapje nodig om in mijn bed te komen. Na wat nadere bestudering van onze slaapkamer besloot ik deze ook nog even onder handen te nemen. Als je dan toch bezig bent dan kun je de hal en het trapgat naar zolder en naar beneden ook wel even meenemen. Gisteravond lag ik dus op apegapen maar nog steeds zie ik dingen die nog niet naar mijn zin zijn. Vandaag heb ik ook nog even de ramen in de woonkamer gelapt, deze zaten vol met hondenneusjes. Ik heb ergens gelezen dat uitgerust aan je bevalling beginnen de beste manier van voorbereiding is maar hoe doe je dat dan als een emmer met fris sop je roept vanuit de keuken?

Buikpijn

Vannacht begon de buikpijn weer, het voelt als zware menstruatiepijn met harde buiken. Het is nog niet zover dat het in golven komt dus ik denk niet dat dit de echte weeën zijn. Ik ga er dan maar ook vanuit dat als het echt zover is ik dit wel zal herkennen. Toch word ik er wel onzeker van, want wanneer moet ik nu bellen met het AMC?

Van mij mag Nico nu komen, het lijkt met fijner om weeën te hebben op een natuurlijke manier dan door een inleiding. Met een inleiding loop je de kans op een weeënstorm die moeilijk op te vangen kan zijn. Mijn spoedtas voor het ziekenhuis staat klaar. Het enige wat nog ingepakt moet worden is mijn make-up en mijn borstel. Want tja je wilt straks toch een beetje leuk op de foto staan.

Bevallingsplan

Afgelopen week begon de paniek toe te slaan. De hele zwangerschap ben ik bijzonder rustig geweest. Maar nu we bij het einde aankomen bekruipt de angst me dat het niet op het laatste moment nog mis mag gaan. Beelden van mijn vorige bevalling trekken langs mijn geestesoog. De arts stelde daarom voor om een bevallingsplan op te stellen, zodat ik van tevoren kan aangeven wat ik wel en niet wil tijdens de bevalling. Volgende week mag ik dit plan samen met de arts bespreken.

Op nummer 1 in het bevallingsplan staat ‘humor mag, wij houden van grapjes’, ik heb de humor nodig om rustig te blijven. Ook belangrijk in het bevallingsplan is dat er niet te lang afgewacht wordt, dat er actief gereageerd wordt door de artsen. De baby moet gezond en zonder onnodig risico’s ter wereld gebracht worden. Een belangrijk persoonlijk puntje in het plan is dat ik niet te snel ingeknipt wil worden. Ik heb wel eens gehoord dat men tegenwoordig heel snel met de schaar klaar staat. Alleen als het echt niet anders kan mogen ze met een schaar dichterbij komen.

De grootste boodschap van onze arts is dat ze niet kan voorspellen hoe de bevalling gaat verlopen en dat complicaties soms niet te voorzien zijn. Haar eerlijkheid en het feit dat ze goed omging met mijn (onze) angst heeft er toch voor gezorgd dat ik wat rustiger ben. Nico moet er toch uit, of het nu via een keizersnede of via de natuurlijke weg gebeurt. Ik moet de angst loslaten en meegaan op de flow, erop vertrouwen dat het ook goed kan gaan. Er bevallen overal op de wereld dagelijks zoveel vrouwen dat moet mij toch ook lukken!

Wij zijn er klaar voor

Dus Nico, van ons mag je eerder komen dan pas over twee weken. We hebben alles klaar staan, zelf je cabriolet is uitgetest en goedgekeurd. Papa en mama willen graag de bevalling achter de rug hebben zodat we hier niet meer zenuwachtig voor hoeven te zijn. We hebben genoten van de zwangerschap maar zijn nu zo nieuwsgierig naar jou! Overigens wil iedereen nu ook wel eens weten wat je echt naam zal zijn, ondertussen is iedereen eraan gewend om je Nico te noemen, ik ben zomaar bang dat die naam je hele leven niet vergeten zal worden 😉

 

 

Vakantie zit er weer op

Vakantie

De vakantie zit er helaas weer op. Met mijn gezinnetje bracht ik twee weken in eigen land door.  Uit voorzorg in verband met mijn zwangerschap zaten we op een camping niet al te ver van huis.

Toch maar niet met de tent

Het plan was eerst om met de tent op vakantie te gaan. Ik oefende in onze woonkamer met opstaan van een slaapmatje. Dit was een uitdaging. Om op te staan moest ik eerst op mijn zij draaien om daarna op mijn knieën te gaan zitten, met mijn handen begraven in het slaapmatje kon ik mezelf opduwen. Het geheel gaf een charmante aanblik.

Hoe moest het probleem van de nachtelijke toiletbezoeken opgelost worden? Ik zag mezelf bepaald niet op een plaspotje zitten in de tent. (lees ook 34 weken zwanger alles voelt zwaarder)

Caravan

Lieve vrienden van ons stelden hun caravan beschikbaar. Zij hebben zelfs met opbouwen en afbreken geholpen. Wat een luxe om op een echt matras ver boven de grond te mogen slapen. De eerste nacht zat ik helaas wel opgesloten in de wc van de caravan. Gelukkig werd Rene en de rest van de camping wakker door mijn geroep.

Kortom de caravan heeft onze vakantie gered, lieve Yvonne en Michel bedankt daarvoor!

Schrijven aan mijn blog was er niet bij. Met mijn handen op mijn dikke buik zat ik voor de caravan in de zon. Mijn gezin hield zich ondertussen bezig met echte mannendingen zoals fietsen, zwemmen en survivallen in een klimbos 20 meter boven de grond.  https://www.klimbosgarderen.nl/klimbos-vlakbij-apeldoorn

Ikzelf wandelde voor mijn kleine plasjes, naar het toiletgebouw op en neer. Door deze kleine wandelingetjes kreeg ik een goede band met de eigenaren van de caravans rondom het toiletgebouw. De twijfel sloeg steeds meer toe of ik elke plasbeurt opnieuw gedag moest zeggen of dat een knikje met mijn hoofd voldoende was?

Op bezoek bij de gynaecoloog

In de vakantie zijn we toch ook nog even afgereisd naar de gynaecoloog voor de, inmiddels, gebruikelijke controles. Mijn bloedsuikers bleven mooi laag maar Nico (werknaam) is toch weer te hard gegroeid. Inmiddels woog Nico ongeveer 3300 gram en tikte het punt aan boven de hoogste lijn van de curverecht.  Nico zou ongeveer 2300 gram mogen wegen.

Waarom deze groei zich doorzette was ondanks mijn diabetesdieet is niet bekend. Ondanks de groei gingen de alarmbellen in het AMC nog niet af. Wel moest ik binnen 2 weken terug komen voor een nieuwe groeicontrole. Als Nico nog verder groeit komt de optie inleiden van de bevalling in beeld. De spanning nam met die gedachte wel heel erg toe! Ik voelde mezelf niet paniekerig maar toch vlogen de vlinders door mijn buik als Rene sprak over de bevalling.

Mijn andere zoon maakte zich vooral druk of juf hem wel van school naar huis zou laten gaan als Nico geboren zou zijn.

Bewegen

Ondertussen beweegt Nico er behoorlijk op los daarbinnen. Ik voel hem aan alle kanten, onder in mijn buik, boven in mijn buik en soms glijd hij van links naar rechts. Over de bewegelijkheid hoeven we ons geen zorgen te maken. Regelmatig voel ik wat menstruatiekrampen onder in mijn buik en ook het slapen begint meer op waken te lijken. Ik kan ’s nachts bijna niet meer omdraaien zonder pijn in mijn rug. Als ik van een stoel opsta ben ik net een dame van 90 die eerst rechtgezet moet worden. Alle banden raken meer en meer verweekt terwijl Nico alleen maar zwaarder wordt.

Vakantiewas en spoedtas

Vandaag staat in het teken van de vakantiewas en boodschappen doen. De rust in mijn verlof heb ik nog niet kunnen vinden. Er zijn nog teveel dingen die ik van mezelf moet doen. Zo wil ik de koelkast nog even schoonmaken en moet ik nog leren voor een tentamen in november.

De spoedtas voor het ziekenhuis moet ik nog bij elkaar zoeken. Wat gaat er eigenlijk in een spoedtas voor het ziekenhuis? Kleren kan ik er nog niet indoen omdat ik dan officieel niets meer heb wat ik nog aan kan trekken. Ik denk dat er voor Rene maar een overlevingspakket aan eten in moet, voor als hij lang moet wachten tijdens de bevalling en natuurlijk iets om hem bezig te houden. Voor Nico zal ik kleertjes en een mutsje klaar leggen. Welke maten nemen we voor Nico mee? Deze week moeten we nog naar de drukker voor de proefdrukken. Er moeten ook nog wat adressen opgezocht worden omdat ik er een aantal mis.

Zoveel om nog te beslissen en over na te denken, zwangerschapsverlof begint op werken te lijken……

34 weken zwanger alles voelt zwaarder

Alles voelt zwaarder nu ik 34 weken en nog wat dagen zwanger ben https://www.24baby.nl/zwangerschapskalender/34-weken-zwanger/. Mijn buik groeit tonnetje rond, ik kan mezelf niet herinneren ooit zo dik te zijn geweest. Mijn borsten hebben voor het eerst geen ondersteuning meer nodig.

Nico (werknaam) schopt en draait er lustig op los daarbinnen. Vooral die voetjes of knietjes in mijn nieren zijn pijnlijk. Het is net alsof je regelmatig inwendig een zenuwbehandeling van de tandarts krijgt. Ik vraag me soms af of de aan de kant gedrukte organen hun oorspronkelijke plek ooit weer in zullen nemen? En of een baby daarbinnen niet serieus schade kan aanbrengen aan het interieur?

Niet lekker

Allerlei zwangerschapskwalen beginnen de kop op te steken. Ik wil steeds vroeger naar bed, maar als ik dan in bed lig ben ik klaarwakker. Mijn hele lijf en vooral mijn benen voelen rusteloos aan. Ik moet mijn benen in bed blijven bewegen. En dus lig ik heel charmant met mijn benen in de lucht de fietsen. Met een dikke buik is luchtfietsen bijzonder vermoeiend en geen foto waard. Eerlijk gezegd voel ik mezelf al tijden niet meer sexy met zo’n dikke buik.

Overdag ben ik moe, heb ik dikke enkels en vingers en ook mijn gezicht begint ook al aardig op te zetten.

Kortom ik ben echt zwanger van een wereldwondertje.

Beweging

Ook als zwangere vrouw is het belangrijk om in beweging te blijven en dus proberen we zoveel mogelijk te wandelen of liever gezegd schommelen. Het zwaartepunt ligt nu voornamelijk aan de voorkant waardoor je je rug hol gaat trekken en je schouders meer naar achteren. Daarnaast ga je wat meer wijdbeens lopen om het schommelende gewicht op te kunnen vangen. Dus geen mooie schoenen meer aan maar degelijke stappers. Ik vraag me überhaupt af of mijn voeten nog in mijn hakken zouden passen.

Dubbel gevoel

Aan de ene kant zou ik wel weer rond willen rennen en springen maar aan de andere kant wil ik het zwangere gevoel niet kwijt. Gelukkig heb ik nog een paar weken te gaan maar aan de andere kant denk ik ‘pfff nog een paar weken? Ik knap uit mijn vel’. Het is dus een dubbel gevoel.

Morgen mogen we weer naar het AMC voor een echo, gesprek met gynaecoloog en de internist. Ik hoop zo dat alle controles nog steeds goed zijn, want het liefste wil ik tot het laatste thuis blijven bij mijn gezinnetje. Zodat we met elkaar kunnen toeleven naar de geboorte!

Zwanger maar toch flirten met een dikke buik

Naar het bos

Afgelopen zondag heerlijk met mijn zoon maar zonder Rene naar het bos geweest. Hondjes mee en in de ontspanningsmodus, genieten van de natuur en het geklets van mijn oudste zoon.

Onze honden zijn totaal verschillend. Ik heb een chihuahua en Rene  sinds een jaar een stoere Mechelse herder. Rene liet voorheen mijn pittige kleine hondje uit, maar ook ik moest toegeven dat het geen mannelijk gezicht was. Zo’n grote man met een hond kleiner dan de gemiddelde huiskat. Dus gingen we op zoek naar een tegenhanger van de chihuahua, en zie daar in het asiel vonden wij onze inmiddels grootste vriend. Onze chihuahua heeft de Mechelaar direct in haar hart gesloten en andersom. Ze verdedigd onze Mechelaar met overtuigingskracht tegenover iedereen die te dicht in zijn buurt komt.

In het bos komen we twee leuke mannen (jongens) van een jaar of 25-30 tegen. De leukste van de twee complimenteert me met mijn herder.  “Mooie herder heeft u mevrouw!”. Ik bedank de man hartelijk terwijl ik denk  “wauw, wat een leuke man om te zien”. De leuke man begint een praatje met me aan te knopen en is duidelijk geïnteresseerd in mij (naar ik hoop). In stilte vraag ik me af of hij niet doorheeft dat ik veel ouder en zwanger ben. Mijn dag kan niet meer stuk, zelfs nu ik zwanger ben staat er een leuke man met mij te flirten.

Ik kan het niet laten Rene te bellen om het verhaal uit de doeken te doen en een beetje te plagen. Flirten kan geen kwaad het is zelfs goed voor je zelfvertrouwen. Hoe leuk flirten ook is, aan het einde van de dag kruip ik het liefste tegen Rene aan.

Genderparty een heel geslaagd feest!

Genderparty

Wat als een klein idee begon liep op een gezellige manier uit de hand. Onze genderparty! Het was in eerste instantie de bedoeling om de party klein te houden toen we ontdekte hoe enthousiast iedereen om ons heen was.

We hadden een mooie taart besteld die bij het aansnijden het geslacht van ons kindje zou verraden. Met iedereen om ons heen heb ik samen met Rene de taart aangesneden. De mening dat het een meisje zou zijn overheerste. Zelf had ik me daar ook schuldig aan gemaakt. Ook ik was bij de echo verbaasd dat het toch een jongetje bleek te zijn. Er waren theorieën over mijn buik en dat aan mijn gezicht te zien was dat het meisje zou zijn. Al die theorieën kunnen dus de prullenbak in. Geweldig zoals we toch verrast zijn hoewel het geslacht ons niet echt uitmaakte. We zijn net zo gelukkig met een jongen als met een meisje, als het maar gezond is.

Aansnijden taart

Bij het aansnijden van de taart steeg er een luid gejuich op en de confetti knalde erop los. De waterlanders kwamen als vanzelf, het was een emotioneel moment.  Wij hadden ook nog nooit een genderparty meegemaakt, terwijl het in Amerika al een hipe is.

taart jongen of meisje
Gendertaart

Hoewel de kleur van de taart anders doet vermoeden was deze niet mierzoet maar smaakte hij echt lekker.

De confetti zal ik de komende tijd nog wel overal in huis terug vinden. Het hing zelfs aan het plafond.  Mijn moeder heeft me nog gewaarschuwd om niet voor het feest het hele huis door te werken ;-).  Het was het dubbel en dwars waard. Vanmorgen de stofzuiger opnieuw door het huis en de afwas weggewerkt. Alle mooie bloemen in de vaas gezet.

Bedankt voor alle lieve berichtjes op fb en de mooie cadeautjes! Het was een mooie avond wij hebben er in ieder geval van genoten!

dikke x Marlene

U bent de zwakste schakel, tot ziens!

De afgelopen dagen voelde het toch aan alsof het gelukt was. De hele dag misselijk en hoofdpijn.
Stiekem bouwde de hoop zich op. Ergens begon er een lichtje te branden met een visioen van een zwangerschap en de tijd daarna. Ik kreeg hoop dat de 16 jaren van hoop en wanhoop tot een mooi einde zou komen.

Maar toch lijkt het nu weer volledig mis te gaan. Vanmiddag explodeerde mijn hoofdpijn en begon ik zachtjes aan te bloeden. Net als al onze andere pogingen word ik na een terugplaatsing eerder ongesteld dan anders. En elke keer begint het op dezelfde manier. Eerst roze bloedverlies en daarna de sluizen die opengaan. Even nog had ik de hoop dat het om een innestelingsbloeding zou gaan. Maar als ik terug reken dan kan dit niet, het bloed zou dan donkerder (ouder) moeten zijn.

Gisteren had ik ook mijn maandelijkse schoonmaakmanie. Tegen onze eicelengel heb ik toen al gezegd dat ik de drang tot schoonmaken krijg als ik ongesteld moet worden.

Nu elke keer als ik naar de wc ga is het bloeden steeds een beetje erger. In de auto heb ik een potje gehuild en op mijn werk probeerde ik me goed te houden. Ik voel dat het niet goed komt deze keer….
Mijn vriend is ook helemaal van de rel, dat is zo begrijpelijk. Ook hij beleefd spannende dagen tijdens de behandelingen.

Nu mogen we nog even uithuilen om ons daarna weer te storten op de volgende behandeling . Al moet ik zeggen dat ik diep, diep teleurgesteld ben. Zou er dan toch iets meer mis met mij zijn dan we weten? Is er iets met mijn slijmvlies aan de hand?

Het doet me denken aan een tv programma “u bent de zwakste schakel, tot ziens!”.