Wandelen in Limburg langs de aspergevelden

Plaatsnaambord Grubbenvorst

Grubbenvorst (gemeente Horst aan de Maas)

Kerk in Grubbenvorst
Kerk in Grubbenvorst

Via de handige app liefde voor Limburg hebben we de wandeling “aspergepad-superieur” uitgezocht. De wandeling begon in het plaatsje Grubbenvorst. Een kerkdorp gelegen in het noorden van Limburg. Grubbenvorst ligt bij de Maas welke je tijdens de wandeling op een afstandje kunt zien liggen.

Aspergefeest

In Grubbenvorst wordt het zogenaamde aspergefeest gevierd met een braderie, lokale en regionale artiesten. Volgens de website Liefdevoorlimburg is het een dorpsfeest waar elk jaar veel bezoekers op af komen.

wegblazen paardenbloem
Samen een paardenbloem wegblazen

Start van de wandeling

De wandeling leidde ons langs aspergevelden via verharde- en niet verharde paden. De wandeling was goed te doen met een kinderwagen van een steviger soort. Onze zoon van 18 maanden was vooral geïnteresseerd in de paardenbloemen en bijen die we op de velden tegen kwamen. Rondom de bijenkast krioelde het van de in- en uitvliegende bijen.

Bijenkasten
Bijenkasten

Met tractors werden mooie richels gemaakt waarin de asperges geteeld kunnen worden. Wij verbaasden ons over een boer die uit zijn rijdende tractor sprong om daarna op een drafje zijn tractor in te halen.

boeren maken richels voor de aspergeteelt
Boeren maken richels voor de aspergeteelt

We liepen langs richels verpakt in zwarte folie. De zwarte folie zorgt er volgens het aspergecentrum voor dat er meer warmte door de zon opgenomen kan worden. Daarnaast zorgt de folie er ook voor dat de asperges niet verkleuren. Als het te warm wordt kan de folie met de witte zijde naar boven worden gedraaid, wat de warmte af zal stoten. Het handmatig oogsten van asperges is een behoorlijke klus.

Bankje om uit te rusten
Bankje om uit te rusten van de wandeling

De app van liefdevoorlimburg leidde ons via het navigatiesysteem feilloos door de wandeling. Met deze app kun je gewoon niet verkeerd lopen omdat je precies kunt zien waar je bent en de route makkelijk te volgen is.

Gezellige terrasjes

Na de wandeling door het landschap van Grubbenvorst en omgeving eindigde de wandeling weer in het dorpje Grubbenvorst met diverse gezellige terrasjes en een ijssalon Clevers. Bij de plaatselijke supermarkt hebben we meteen de boodschappen voor ons avondeten gehaald.

Het is niet moeilijk te raden wat wij die avond gegeten hebben met een glas koude witte wijn en de warmte van de open haard om de sfeer van de dag vast te houden.

Bord met asperges
Bord met asperges, ham, ei, kleine aardappeltjes en witte saus

zie ook mijn blog: kilimanjaro beklimmen een hele uitdaging en mindfulness met een kinderwagen

Mindfulness met een kinderwagen

Aandachtig wandelen

Wist je dat je ook met een kinderwagen aandachtig kunt wandelen en dus aan mindfulness kunt doen?

Kinderen vragen veel aandacht

Iedereen weet dat kinderen gedurende de dag veel van je vragen en dat je daarom minder tijd hebt om te ontspannen. Je staat zoals het hoort continue klaar. Hoe creëer je dan toch een momentje voor jezelf?

Sinds de geboorte van onze jongste zoon loop ik minimaal 2 keer per dag een grote wandeling met de kinderwagen en de honden. Tijdens deze wandelingen kan ik Mindfulness beoefenen of makkelijker gezegd mijn bewuste aandacht trainen.

Hoe wandel je met aandacht?

Tijdens een wandeling kun je jezelf concentreren op je ademhaling of het gevoel in je lijf. Luister eens naar de geluiden van de vogels om je heen en probeer het gekwetter van de verschillende vogels van elkaar te onderscheiden.

Je kunt ook luisteren naar het gebrabbel van je kindje of je bewust worden van de warmte van de zon en hoe deze je huid streelt. Kijk eens naar de reflectie van het licht in de bomen. Kijk, voel en hoor bewust.

Realiseer je dat je niet gisteren niet morgen maar nu leeft.

Zorg ervoor dat je tijdens je wandeling niet gestoord wordt of dat je aandacht afgeleid wordt door het geluid van een binnenkomend appje.

Stressvolle momenten

Probeer je problemen niet mee te dragen op je wandelingen. Als er een vervelende gedachte opkomt kun je de aandacht weer terug brengen op de geluiden of het gevoel in je lijf. Stap even uit de vicieuze cirkel en richt je aandacht tijdens de wandeling bewust op iets anders.

Jammer dat de wandeling voorbij is

Na een lange wandeling waarbij je even stil hebt gestaan bij je lijf, de geluiden of de geuren om je heen ben je weer volledig opgeladen.

Het wandelen heeft zoveel voordelen: je geniet samen met je kindje van de buitenlucht, je bent meer ontspannen, kunt stress beter aan en je gezondheid gaat er ook nog eens op vooruit.

Dus hup trek die wandelschoenen aan! Ik hoor graag jouw ervaringen over het mindfull oftewel aandachtig wandelen.

lees ook: rust-als-wijsheid-van-de-dag, meditatie

Kinderslot op de auto

Afscheid nemen van mijn auto

Zo’n 8 jaar geleden was ik de trotse bezitter van een Volkswagen Touran. Omdat mijn toenmalige partner een rijschool had nam hij het besluit om deze Volkswagen Touran in te ruilen voor een Peugot. In een Peugot was het voor de leerlingen makkelijker om automaat te leren rijden. Het was een handzaam klein karretje die je zelfs op de kleinste parkeerplekken kwijt kon. De Peugot was makkelijk wendbaar maar niet vooruit te branden. Met pijn in mijn buik kreeg de Volkswagen Touran een andere bezitter en ik de sleutels van een Peugot 107 automaat. Qua comfort was mijn geliefde Touran niet te vergelijken met die kleine hoedendoos. Waar mijn Touran zoefde over de weg was de Peugot een stuiterbal. Als ik te hard over een bepaalde brug in Zaandam reed kwam de Peugot los van de grond.

Op de deuren van de Peugot 107 werd met een grote letters het woord “automaat(je)” gespeld, wat al snel “oud omaatje” werd voor de mensen in mijn omgeving. Tot op de dag van vandaag hoop ik dat ze met “oud omaatje” mijn auto bedoelden en niet de vrouw achter het stuur.

Autostoel

Achter in de Peugot 107 pronkte het autostoeltje voor onze zoon. Met kinderen bestaat het gevaar dat zij al rijdend de deur van de auto open maken. Er moest dus ergens in de autodeur een kinderslot zitten. Het boekje van de Peugot gaf raad, handig als ik ben ging ik met het boekje in mijn hand aan de slag.

Ik opende de autodeur en vond inderdaad een knopje voor het kinderslot. Ook lukte het om het kinderslot in de juiste stand te zetten. Zo, mijn kind was veilig bij mij in de auto. Ik gooide de autodeur dicht en trok vervolgens aan de handgreep van de auto. Tot mijn verbazing ging de deur van de auto open. Nogmaals controleerde ik of ik het kinderslot wel in de juiste positie gezet had. Ik deed de deur dicht en trok aan de handgreep van de auto.

Kinderslot werkt niet

Dat heb ik weer “kopen we een nieuwe auto, doet het kinderslot het niet”. Tot een aantal keren toe herhaalde ik alle voorgaande zetten. Ik kon niet geloven dat een nieuwe auto al zo’n groot defect kon hebben. Al die tijd stond er een rij-instructeur van de rijschool met zijn armen over elkaar het tafereeltje te bekijken.

De rij-instructeur schraapte zijn keel en keek mij aan met een blik waarin medelijden en een onderdrukte lachbui om voorrang streden. Hij sprak de historische zinnen voor mijn getergde geest “euhhhh, ik wil me er niet mee bemoeien hoor, maar een kinderslot werkt alleen van binnenuit……”.

Nijntje en rekenen

Een baby die Nijntje leest
Toekomst

Soms zou ik wel een kijkje in de toekomst willen nemen om te zien welke weg mijn kinderen af zullen leggen om te worden wie ze zijn. Ze zijn nu nog maar 11 jaar en anderhalf jaar oud. Tijdens het spelen probeer ik te ontdekken waar hun interesses liggen. Mijn oudste is vooral geïnteresseerd in alles waar een stekker in kan en in rekenen, terwijl mijn jongste vrijwel continue met de boekjes van Nijntje loopt te slepen. “Nijntje en rekenen” verder lezen

Gotcha Day van onze zoon

Eerste foto met zoon

Gotcha Day 

“Gotcha Day” zo noemen Amerikanen de dag dat je een adoptiekindje voorgoed in je armen mag sluiten. 5 oktober 2008 was onze Gotcha Day. De dag voor deze dag kwamen we met een groot gezelschap aanstaande adoptieouders in Beijing aan.  Het waren spannende uren voor ieder van ons. Eindelijk zouden we een gezin mogen vormen met ons kindje uit het verre China.

Melkschandaal

De dagen voor het afreizen waren gevuld met het inpakken van de koffer. Had ik wel voldoende kleertjes en luiers mee? In China bleek dat ik zo druk was geweest met het inpakken voor Xiano dat ik vrijwel geen kleren voor mezelf had ingepakt. Probeer als Hollandse vrouw met puur Hollandse maten maar eens in China wat kleren te kopen?!? Zelfs op de herenafdeling kon ik niet terecht, maar dat even terzijde.

Ook speelde er destijds een groot melkschandaal in China, de melk was aangelengd en daardoor vervuild.  We waren onzeker over hoe we onze kinderen straks moesten voeden. https://en.wikipedia.org/wiki/2008_Chinese_milk_scandal

Wachten op de reis

In april wisten we al dat we een zoon hadden maar we mochten niet afreizen. De oorzaak van deze vertraging was de Olympische Spelen in Beijing. Er waren niet voldoende vliegtuigstoelen en hotels beschikbaar. De foto van onze zoon hing al die tijd aan de spiegel in de woonkamer. De tijd leek stil te staan, als het kon had ik de tijd vooruit gespoeld. 

Alle ouders bij elkaar

Bij aankomst zaten we met alle ouders in een hotel in Beijing  te wachten op de start van de procedure. Heel wat formaliteiten werden afgewikkeld.  De financiën voor de hotels, de binnenlandse vluchten, de notaris, de tolk en nog wat andere zaken werden geregeld. Ondertussen was de sfeer in de zaal gespannen.

De groep ouders zouden een dag later via binnenlandse vluchten uitvliegen over alle provincies in China. Met twee andere aanstaande ouders mochten we afreizen naar de stad Kunming  https://en.wikipedia.org/wiki/Kunming (gelegen in de provincie Yunnan), de stad van de eeuwige lente. Slapen kwam er deze nacht niet van.

Aankomst in Kunming

Op de luchthaven stond een busje klaar om ons naar de ontmoetingsplaats te rijden. Binnen enkele ogenblikken zouden we ons kindje in onze armen mogen houden. Twee andere stellen kregen teleurstellend nieuws te verwerken. Hun kindje zou niet vandaag maar pas morgen komen. Deze mededeling zorgde logischerwijs voor verdriet.

Terwijl we in een wachtruimte stonden te wachten kwamen er een paar vrouwen met kleine kindjes op hun armen binnen. Voor we er erg in hadden werd Xiano in onze armen gelegd. Wat een mooi ventje en wat was hij nog klein. Zijn haartjes kort geschoren als een kleine Boeddha. De liefde die je op dat moment voor je kindje voelt is onbeschrijfelijk. Zo voelt Chotcha Day, het moment dat je ouders mag worden van dit mooie Chinese kereltje.

Dapper keek Xiano met zijn mooie donkere ogen zonder een kik te geven om zich heen. Wat gaat er door zo’n mannetje heen? Hoe zal het voor Xiano zijn om bij vreemd sprekende mensen achtergelaten te worden. Mensen die heel anders ruiken dan je gewend bent. Ik werd overvallen door een oer moedergevoel, dit kindje is van mij en niemand die hem ook maar een haar mag krenken!

Paniek

Nadat de rust was weergekeerd werden we met een taxi naar ons hotel gebracht. De paniek sloeg als gloednieuwe moeder toe. Waar had ik de luiers gelaten en wat moest Xiano straks eten? Complicerende factor was dat Xiano niet gevoed mocht worden met de fles. Een week voor zijn adoptie had Xiano een operatie in China ondergaan, zijn lip (schisis) was gesloten, we moesten heel voorzichtig zijn met voeding. 

Allemaal vragen over de verzorging van Xiano kwamen in me op. Waarom heb ik niet beter opgelet bij de verzorging van mijn neefjes? Aan Xiano kon ik nog niets vragen. Waar is de kraamzorg als je die nodig hebt?

Lees ook: Mijn zoon stelt vragen over zijn adoptie

Opvoeden enzo…..

Worstelen met de opvoeding

Ik kan soms echt worstelen met het opvoeden van mijn zoon. Er zijn zoveel situaties te bedenken dat ik niet meer weet hoe ik moet reageren. Moet ik het gedrag negeren, uitleggen, praten of werkt straffen beter? Ik ben een politieagent in burger die boetes voor overtredingen uitdeelt in huis.

Wat zou het fijn zijn om een psychologische hulplijn te kunnen bellen voor alle instant opvoedvragen. Gewoon dat je heel snel even kunt overleggen om de juiste koers te bepalen. Hoewel? Hoeveel heb ik nu eigenlijk aan geleerde opvoeders? De geleerden kunnen het er ook maar niet over eens worden hoe de perfecte opvoeding eruit zou moeten zien. Er gaan stemmen op dat straffen vooral heel erg uit den boze is terwijl anderen juist het positief blijven praten met je kind als schadelijk bestempelen. Een kind heeft het volgens sommige geleerden juist nodig om af en toe flink gefrustreerd te raken. In zijn latere leven zal je kind ook tegen frustraties oplopen, hij moet leren dealen met het woordje ‘nee’.

Als opvoedende ouder moet je vooral blijven kijken naar de effecten van de opvoeding op jouw kind. Dat effect op mijn kind, daar zit voor mij het probleem. We lijken vaak  rondjes te draaien in een vicieuze cirkel zonder uitgang.

Voor de struggelende moeders om me heen weet ik vaak wél een oplossing te bedenken, want opvoeden vanaf de zijlijn is niet moeilijk. Zodra mijn zoon mijn irritatie knoppen indrukt sta ik letterlijk met mijn handen in het haar. Hoe vaak heb ik mezelf niet voorgenomen om op een rustige evenwichtige manier te reageren. De eerste 10 waarschuwingen gaat dit me goed af, dan ben ik best een beetje trots op zoveel geduld. Maar na 11 keer waarschuwen wil ik net als een klein kind stampvoetend boos naar mijn kamer rennen ondertussen schreeuwend “jij bent niet leuk, ik speel niet meer met jou!”

Soms doe ik maar wat

Natuurlijk kun je als moeder niet stampvoetend roepen dat je kind niet leuk is op dat moment, en dat doe ik dan ook niet. Dit is not done! Zo wie zo is het heel lastig om als moeder aan andere ouders toe te geven dat je het soms echt even niet meer weet. Dat het aantal grijze haren op je hoofd door de opvoeding in rap tempo toeneemt, dat je slapeloos naar het plafond ligt te staren omdat niets maar dan ook niets lijkt te werken.

Ik kom dus uit de kast wat mijn opvoedstijl betreft ‘ik beken dat ik maar wat aanmodder in de hoop dat mijn zoon, ondanks mijn gebreken, zal opgroeien tot een evenwichtige volwassene’. Ondertussen zoek en lees ik me suf op internet naar manieren om een betere opvoeder te worden. Ik voer zoekopdrachten in als ‘hoe leer ik mijn zoon van 10 beter te luisteren?’ en ‘hoe ga ik om met de rommel die mijn zoon elke dag weer produceert?’.

Het werkt niet

Hoe vaak zucht ik niet tegen René ” ik heb het idee dat mijn woorden niet aankomen, hij kijkt dwars door me heen”. Regelmatig ben ik die spreekwoordelijke ezel die weer haar neus drie keer stoot tegen dezelfde steen. Tijdens het opvoedgesprek beloofd hij me beterschap voor de volgende keer. Voor de goede orde zegt hij ook nog “sorry mama”. Trots geef ik mezelf een schouderklopje want dit keer ben ik rustig gebleven en heb ik de situatie op een juiste manier gehanteerd!

Binnen een paar minuten na dit opvoedgesprek gebeurd er wéér iets waar ik niet blij mee ben, waar ik al 200 keer een gesprek over gehad heb. Dat is precies het moment waarop ik breek, dan hoor ik mezelf roepen “hoe vaak moet ik nog iets aan je uitleggen voordat je weet dat het niet mag?”. De reactie van mijn zoon is steevast “sorry mama, ik ben het vergeten” of “sorry mama, ik heb er niet over nagedacht”. Maar als je toch elke keer hoort dat hij het vergeten is of er niet over nagedacht heeft, tja wat dan?

Uit ervaring weet ik dat de stomste vraag die je als ouder aan je kind kunt stellen is “waarom doe je dit nou?”. “Kun je me uitleggen hoe we er samen voor kunnen zorgen dat je het niet meer vergeet?”

Op zulke dagelijkse momenten voel ik mezelf een slechte opvoeder, waarom kan ik mijn kind niet leren dat bepaalde dingen echt niet kunnen. Want hoe kan het dan dat hij nooit vergeet dat hij nog zakgeld krijgt maar wel elke dag vergeet om zijn broodtrommeltje in de keuken te zetten?

Leg ik dan soms de lat te hoog voor hem? Wat mag ik nu wel of niet verwachten van een 10 jarige? Mijn zoon weet dat hij het beste de tirade van mama kan uitzitten en dat hij ‘ja’ en ‘Amen’ moet knikken op de juiste momenten. Hij voelt feilloos aan dat mama ook niet altijd weet hoe ze met de situatie om moet gaan.

Hij is zo lief!!!

Als moeder vergeef je elke keer weer het gedrag van je kind als hij met zijn bruine kijkers heel lief in je ogen kijkt. Als hij vraagt of ik nog koffie lust of een dikke knuffel komt brengen. Of als hij ’s morgens nog een beetje slaperig tegen je aankruipt en al zijn dromen aan je vertelt. Dat hij spiderman was in zijn droom en de wereld gered heeft. ‘Ach’ denk ik dan, ‘ik zal in de opvoeding toch nog wel iets goed doen als hij erover droomt om de wereld te redden’.

Ik ben ook maar een mens, een opvoeder die in ieder geval haar stinkende best doet om een slim ventje netjes aan de maatschappij af te leveren.