Met onze dreumes wandelen in een nieuwe wereld

Blauwe schoenen voor een dreumes

Sinds de kerst kan onze zoon van 16 maanden lopen. Met zijn armpjes wijd stapt hij met kleine pasjes parmantig door de kamer. Hij kan nu overal komen waar hij maar wil zijn. De honden hebben geen rust meer en papa en mama ook niet. Wij moeten onze ogen en oren continue open houden want onze dreumes is op onderzoek uit. Zijn perspectief van de wereld is sinds hij kan lopen verandert. Eerst zie je twee oogjes aan de tafelrand en daarna een handje om al dat moois te pakken waar hij eerst niet bij kon. Als een speer en zo trots als een pauw gaat hij er met je telefoon vandoor om deze vervolgens met een zwieper door de kamer te gooien.

Schoenen

Twee weken geleden hebben we voor het eerst echte schoenen voor onze dreumes gekocht, zodat we nu ook buiten een rondje kunnen lopen.  Het buiten lopen met een dreumes is een kwestie van geduld hebben, zo loop je samen een aantal keren de straat op en neer en bij elke put blijven we even staan omdat deze aangeraakt moet worden. Ook als moeder ontdek je de woonomgeving opnieuw. Ineens word je geattendeerd op die mooie boom en een uitstekende stoeptegel of een tuin die goed onderhouden is. Je contacten in de buurt groeien gestaag omdat een dreumes nu eenmaal makkelijk contact maakt met de mensen om hem heen. Vol bewondering blijft hij staan als er iemand aan komt lopen om deze persoon eens even goed op te nemen en na te staren. Volwassen mensen beginnen spontaan te zwaaien en te kletsen tegen ons mannetje terwijl Niek geen krimp geeft.

Dapper stapt hij zo een beetje rond op de stoep of hij blijft bij het oversteken midden op straat pardoes staan. Dat mama  van dat laatste een beetje zenuwachtig wordt kan Niek niet deren. Voor hem is de weg niets anders dan de stoep.

Geen doel

Een dreumes hoeft nergens heen, hij loopt alleen maar en bewonderd de wereld om zich heen. Wanneer hebben wij voor het laatst als een kind naar de wereld gekeken zonder haast, zonder ergens heen te hoeven en met zoveel nieuwsgierigheid? Hoe goed ken je de eigen woonomgeving eigenlijk? Mijn buren zullen het niet grappig vinden als ik out of the blue door de buurt zou ga dwalen om alles even goed van dichtbij te bekijken. Ik vermoed dat dan de politie of een psychiater gebeld word. Maar nu ik met Niek buiten kan wandelen, geef ik mijn ogen de kost en probeer de wereld te ervaren zoals Niek deze ervaart.

Naar buiten

Ik kan niet wachten totdat Niek zo goed kan lopen dat we over het strand en door de bossen kunnen dwalen. Eikeltjes, kastanjes en schelpjes zoeken om straks op school te laten zien. Hele zondagen erop uit om op een terras te eindigen met warme chocomelk met slagroom. Daarna met rode wangen terug in de auto, rozig van het buiten zijn.

Onze eerst volgende vakantie op de camping zullen wij om toerbeurten veel in beweging zijn vrees ik. Niek zal uiteraard de gehele camping willen inspecteren, tent voor tent even blijven staan om te zwaaien naar iedereen die hij tegenkomt. Ik zal mijn wandelschoenen alvast klaar zetten, er is in ieder geval genoeg tijd voor de training.

Niek 1 jaar oud

Een kindje met een boekje in zijn hand
Oude blogs

Op dit moment ben ik druk bezig deze site te vullen met de blogs van mijn oude site. Best wel een aanzienlijk klusje, ik wist niet dat ik zoveel geschreven had.

Ook wel leuk om alle oude berichten over het zwanger zijn en de weg ernaar toe te lezen. Wat is ons leven veranderd na de komst van onze zoon Niek.

Wie is Niek?

Elke dag genieten wij nog met volle teugen van ons inmiddels 1 jarige ventje. ( Niek een jaar geleden: Hier is hij dan, onze zoon Niek) Hij is vrij groot voor zijn leeftijd. Als ik naar zijn voetjes kijk, dan kan het niet anders of hij zal een grote man worden. Het consultatiebureau zegt dat op een vriendelijke manier als “hij zit hoog in de curve” waarna ze fronsend naar mij kijken met mijn 1 meter 63.

Niek is een vriendelijke reus, met een opgeruimd humeur. Huilen doet hij alleen als er echt wat aan de hand is. Als hij lacht dan breekt bij mij, ondanks alle zorgen om onze andere zoon, toch de zon weer door.

Niek vraagt al om ‘nijn’ op de TV en pakt voor ons alvast de afstandbediening. Met zijn kleine vingertjes probeert hij de toetsen uit. Het is hem al meer dan 1 keer gelukt om de tv aan te zetten. We leren hem nog maar even niet hoe hij de tv ook op de juist zender krijgt.

Gelukkig zegt hij naast “nijn” ook sinds een aantal dagen “mama” en heel soms horen we “oma” voorbij komen. Papa die toch ook graag genoemd wil worden blijft maar herhalen dat hij “papa” heet, wat Niek dan weer met een blij gezicht beantwoord met “mama”. Ja, Niek weet nu al wie de toetjes elke week voor hem in huis haalt , en wie hij dus te vriend moet houden.

Niek leest liever dan dat hij met zijn autootjes speelt. Sommige boekjes lezen we wel 20 keer per dag, toch krijgt hij er geen genoeg van. Dat wij wel genoeg van de boekjes krijgen deert hem niet.

Slapen doen we niet aan

Overdag slapen doet hij al bijna niet meer, daarvoor heeft hij het echt te druk. Slapen is overrated volgens Niek. Dus mama kan niet snel tijdens een slaapje het huishouden doen. Hij kruipt het liefste achter de stofzuiger aan en vind vooral de uit-knop reuze interessant. Ook het leunen op de deur van de open vaatwasser en dan het bestek uit de bakjes trekken is favoriet bij hem.

Als hij in bad gaat zingen we zo hard kinderliedjes dat de buurman daar vast last van moet hebben. Alle liedjes van de Dd Compagnie minidisco komen voorbij. Niek klapt vrolijk mee en steekt telkens zijn handjes in de lucht.

Kortom we zijn elke dag nog blij dat hij bij ons gezin hoort! Wat is er niet fijner dan om zijn zachte wangetje te kussen en met je neus te kroelen in zijn nekje.