Zwangerschapsverlof loopt ten einde

Zwangerschapsverlof

Mijn zwangerschapsverlof ( lees ook: Zwangerschapsverlof) zit er vanaf morgen weer op.  4 maanden zijn in een zucht en een snik voorbij gegaan. Er bekruipt mij een gevoel wat ik nooit eerder heb gehad, wat zou ik graag op dit moment lekker ouderwets “huismoeder” willen zijn. Het bevalt me wel om thuis de boel op orde te houden en te genieten van mijn twee kindjes. Geen gestress en gejaag omdat je werkt en je het huishouden ook een beetje netjes wilt houden. Daarnaast de nodige afspraken voor mijn oudste zoon bij de tandarts, het ziekenhuis, logopedie en natuurlijk tijd vrij maken voor mijn vriendje. Als klap op de vuurpijl probeer ik tussendoor mijn rechtenstudie af te maken en zit ik na te denken om iets voor mezelf erbij te gaan doen. OMG hoe moet ik dit allemaal de komende tijd gaan bolwerken?

Veel emoties

Wat is er toch veel gebeurd de afgelopen weken. Van hoog zwanger zijn naar een bevalling en na de bevalling het wennen thuis met onze mooie zoon. Tranen van geluk en tranen van verdriet omdat het huilen van onze baby bij tijd en wijlen zwaar was. Het vele wandelen met de hondjes en met onze baby buiten in de zon en in de regen. De aandacht die ik de afgelopen maanden ook aan mijn oudste zoon kon geven. Vandaag heb ik zelfs nog met mijn oudste zoon een puzzel van 1000 stukjes afgemaakt (puzzel Van Haasteren) . De lieve en warme reacties van de mensen om ons heen, de mooie kaarten en cadeautjes, hier hadden we nooit van durven dromen.

Ontzwangeren

Het ontzwangeren brengt ook de nodige emoties met zich mee. Nog steeds schiet ik vol bij een reclame op tv van bijvoorbeeld de NS of die van Interpolis, de scene waarbij het meisje haar vader niet te pakken kan krijgen is het ergste.

Blij werd ik van de weegschaal, hoewel ik toch wel een paar kilootjes voor mijn zwangerschap te zwaar was, ben ik maar 5 kilo zwaarder geworden. Komt vast door de zwangerschapsdiabetes waardoor ik abrupt op dieet moest. De chocolade moest na deze ontdekking meteen de kast weer in. De weegschaal had veel verder uitgeslagen zonder diabetes.

Het was een mooie tijd

Kortom het was een mooie tijd, waarin ik chronisch vermoeid maar toch tot rust gekomen ben. Heel veel nagedacht heb over hoe ik mijn leven verder vorm wil gaan geven. Ik heb ontdekt dat er dat er dingen zijn die moeten veranderen en er dingen zijn die nooit mogen veranderen. Hoe dan ook, morgen ga ik weer aan het werk, ik hoop dat de hervonden persoonlijke rust stand houd in de hectiek die vast en zeker weer komen gaat.

Ik kan nu al niet wachten om morgenavond naar huis te mogen rijden om met mijn mannetjes te knuffelen……

Huilen door darmkrampjes

een slapende baby
Huilen

Onze baby heeft de afgelopen weken gehuild, heel veel gehuild. De hoek van de bank waar ik elke dag zat is volledig doorgezeten. Wat ik ook deed, niets kon het huilen stoppen. Ik heb een aantal keren contact gehad met het consultatiebureau en uiteindelijk ook met de huisarts. Zij konden niets voor onze baby betekenen, ik kreeg letterlijk te horen dat ik de tijd moest uitzitten. De darmen van een baby zijn nog niet rijp en dus is het afwachten totdat dit wel zover was. Sommige baby’s hebben daar nu eenmaal meer pijn van dan anderen. Bij het consultatiebureau kreeg ik de opmerking dat zwangerschapsverlof bedoeld was om zoveel mogelijk tijd met je kindje door te brengen en dat ik dus extra de tijd voor Niek moest nemen.

Buikpijn

Tjonge, wat had dit mannetje een pijn in zijn buikje en die verschrikkelijke hik. Gillen en overstrekken tot het punt waarop hij bijna niet meer vast te houden was. Met zijn vuistjes gebald op zoek naar enige verlichting. Ik probeerde zo rustig mogelijk te blijven want een onrustige moeder kon de situatie alleen maar verergeren. Toch waren er ook momenten dat ik huilend mijn kleine mannetje in mijn armen hield ‘wat kon ik toch doen om hem te helpen?’.

Je kunt het huilen van een baby simpelweg niet negeren, het geluid gaat door merg en been. Dus had ik Niek vrijwel continue bij me in de wandelwagen. Hij lag naast me als ik de vaatwasser stond uit te ruimen of aan het koken was. Uiteindelijk heb ik zelfs een draagdoek geprobeerd zodat ik in ieder geval mijn handen vrij zou hebben. Niek wilde in mijn armen gedragen worden. Hij was pas tevreden als ik stond te wiebelen en op mijn manier stond te zingen.

Internet

Heel internet heb ik afgestruind om tot een oplossing te komen. Eerst ging ik de voeding van Niek verdikken met Johannes Pitmeel en kreeg hij een middeltje tegen darmkrampjes Infacol. Het overgeven werd door het toevoegen van het verdikkingsmiddel Johannes Pitmeel aan zijn fles wel minder wel minder, maar zorgde er ook voor dat het drinken een stuk moeizamer ging. Uiteindelijk ben ik, geheel tegen het advies van het consultatiebureau in, overgestapt op andere voeding Nutrilon Omneo . Met deze voeding, speciaal voor darmkrampjes, ging het al een stuk beter. Nog steeds was het niet ideaal, dus ging ik Niek rechtop voeden en probeerde ik hem zo lang mogelijk na het voeden in een zittende houding te houden. Zijn melk wilde Niek in tegenstelling tot James Bond wel ‘stirred not shaken’, zodat er zo min mogelijk lucht in zou komen. Alles hebben we geprobeerd om de pijn voor Niek te verminderen.

Eens in de zoveel dagen werden we getrakteerd op een luier die de stortvloed niet aankon. Voorzichtig de kleertjes van hem afpellen en in bad. Zelfs de hond trok zijn neus op voor zoveel geurgeweld. Nooit heb ik geweten dat witte voeding er zeegroen uit kan komen. Niek liet scheten die zo hard waren dat mijn servieskast ervan stond te rinkelen. Geen wonder dat hij het daardoor weer op een brullen zette, dat kan niet anders dan zeer doen.

Wandelen met de honden

Gelukkig werd Niek rustig van het liggen in de wandelwagen en de koude buitenlucht op zijn gezichtje. Uren heb ik met de honden gewandeld, een win-win situatie. Niek was rustig, de honden konden heerlijk naar buiten en voor mijn uithoudingsvermogen was het ook niet verkeerd.

Het is jammer dat ik mezelf moest verdedigen dat Niek zoveel huilde. Tja, toen ik voor hem bij de fysiotherapeut was schonk hij haar zijn meest stralende glimlach. Dat, terwijl ik juist zat te vertellen dat hij wel heel veel huilde. Volgens de therapeut voldeed mijn kind niet aan de definitie van een huilbaby. Blijkbaar is een kind wat bijna de hele dag huilt nog geen huilbaby. Voor mij hoefde Niek niet gelabeld te worden tot lieve huilbaby maar ik had wel de behoefte aan meer hulp van degenen die er voor geleerd hadden. Het is voor een moeder (en vader) zwaar om dagelijks een kindje vast te houden wat gilt van de pijn.

Het gaat beter

Langzamerhand begint het nu wat beter te worden met onze Niek. De afgelopen week is het huilen grotendeels gestopt, de buren zijn daar vast ook dankbaar voor. Niek is weer vrolijk en heeft inmiddels zijn handjes ontdekt om naar te loensen. We zeggen nu soms tegen elkaar “stil eens…..sttttttt hoor je dat? Het is stil……”

Als ik nu huil dan is dat omdat ik zo blij word van zijn mooie glimlach, want ook een lach van een baby gaat door merg en been.

Poepen tijdens de nachtelijke voeding

slapende baby in een doek
Dromen

Eindelijk weer eens een avondje uit met mijn vriendinnen. Dit keer hebben we kaartjes voor de Chippendales. Vol verwachting wachten we in de zaal tot het licht op het podium uitgaat. De vrouwen zetten zich schrap als de muziek aanzwelt. In de verte hoor ik babygehuil. Het gehuil klinkt luider en luider en ik voel dat ik wakker begin te worden. Nee! Ik wil nu nog niet wakker worden! Laat me deze droom nog even afmaken…….

Langzaam open ik mijn ogen. Zonder bril en met een slaperig hoofd probeer ik de cijfers op mijn wekker te ontcijferen. Met mijn hand zoek ik ondertussen naar mijn bril.  Elke nacht tussen 2 en 3 vraagt Niek om zijn nachtelijke voeding. Onze pogingen om hem wat langer te laten doorslapen zijn jammerlijk mislukt.

Poepen tijdens de voeding

De kraamverzorgster leerde ons om pas na het verschonen van zijn luier te voeden. Na zes weken begrijp ik nog steeds de logica daar niet van. Niek poept het liefste tijdens de voeding. Met een gelukzalige glimlach op zijn lippen en een rood hoofd perst hij alsof zijn leven ervan af hangt. Zachtjes voel ik de zachte plopjes op mijn benen. Er gaat niets boven de geur van verse poep op dit nachtelijke uur.

Is dat niet man eigen? Poepen op een net schoongemaakte wc?

Welke luiers?

Het verschonen van onze baby is een secuur werkje omdat hij anders dwars door zijn luier heen plast. Elke nacht weer was onze baby nat. De enige luier die bestand is bleek tegen de nachtelijke plas zijn de duurdere Pampers Premium

Overdag gebruik ik allerlei verschillende soorten luiers en voor de nacht Pampers Premium . Niet dat het altijd goed gaat maar het is er wel op vooruit gegaan. Overigens plast onze baby het liefste als hij zijn luier af heeft, soms moet je wegspringen om niet geraakt te worden.

Babywrestling

Niek ligt geen moment stil tijdens het verschonen. Midden in de nacht is mijn coördinatie houterig. Daar maakt Niek handig gebruik van. Hij trekt zijn beentjes op als ik ze juist naar beneden wil hebben en als hij zijn beentjes omhoog moet doen spartelt hij als een vis aan een haakje. Niek streng toespreken heeft nog geen enkel effect, dus sta ik daar midden in de nacht een potje met hem te babywrestelen.

Slaperig

‘Om je kindje te leren doorslapen is het verstandig om tijdens de nachtelijke voedingen het zo saai mogelijk te maken. Dus geen tv aan, zo min mogelijk licht en niet te veel kletsen met je baby’, lees ik op internet. Daar zit ik dan met een warme baby op schoot te luisteren naar zijn zachte zuiggeluidjes. Hij doet er  voor mijn gevoel uren over voordat zijn flesje leeg is. Mijn ogen worden zwaarder en zwaarder terwijl ik op de rand tussen waken en slapen zweef. “Lieve Niek, zou je even wat harder door willen drinken?”, hoor ik mezelf vragen. Slapen is nu geen optie, het zweet breekt me uit van de krachtsinspanning om wakker te blijven. Zelfs mijn hond wordt chagrijnig van zo weinig slaap.

Het geluid van het zuigen op een lege fles zorgt ervoor dat ik weer even opleef. Na een boertje gaat Niek weer pruttelend zijn bedje in. Op naar de volgende voeding die meestal precies 3 uur na nu opgeëist zal worden door mijn lieve baby.

Koud van de nachtelijke slaapwandeling kruip ik tegen mijn vriendje aan. Lukt het mij om verder te dromen over de Chippendales?  “Wie weet kan ik er met mijn vriendinnen samen eens naar toe? Hoewel, ik moet er niet aan denken om op het podium getrokken te worden door een van die mooie mannen, de verschutting! Echt niets voor mij, of toch? https://www.chippendales.com/

En als ik nu eens kaartjes koop voor de achterste rij”, bedenk ik nog voordat ik afzak in een droomloze slaap……….

Verkouden baby

slapende baby in een doek
Baby is verkouden

Ons kleine baby van 3 weken oud is neusverkouden, daardoor heeft hij minder lucht om zijn flesje leeg te drinken. Halve flesjes worden er dus gedronken door Niek, met als resultaat dat hij doorlopend honger heeft.

De afgelopen nachten was het dus bal in ons huis. And as we speak feesten we nog steeds door. Na elk niesje is het huilen geblazen, maar door het huilen krijgt hij het natuurlijk benauwder. Als hij voeding terug geeft voelt dat voor hem, met een volle neus, niet prettig. Niek zit vrijwel continue bij op ons op schoot of anders staan wij aan zijn wiegje. We houden Niek samen goed in de gaten want bij de minste ongerustheid willen we de huisarts bellen. Heel zielig voor ons mannetje en hij begrijpt er natuurlijk niets van.

Blauwe wallen

Als ik in de spiegel kijk verbaas ik me over de wallen onder mijn ogen. Nog nooit zijn mijn wallen zo blauw en zo groot geweest. Na drie weken van gebroken nachten en de laatste doorwaakte nacht voer ik een continue gevecht om niet tegen de deurpost aan in slaap te vallen. Zelfs de zoete kindermelodietjes van de babymobiel of de zachte drinkgeluidjes van Niek worden me soms teveel.

Als Niek in het holst van de nacht begint te huilen worstel ik met de slaap om bij mijn positieven te komen en voldoende wakker te worden. Daar zit je dan midden in de nacht als de hele wereld slaapt, met je kleine ventje in de stoel te luisteren naar zijn drinkgeluidjes. Hoewel we allebei doodop zijn van de nachtelijke slaaponderbrekingen hoor je ons niet klagen, we zijn blij met ons gezinnetje. Xiano mijn oudste zoon is de enige hier in huis die elke keer weer fris zijn bedje uit komt. Hij vraagt elke ochtend steevast of we lekker geslapen hebben? Hij krijgt niets mee van onze nachtelijke escapades maar heeft ook totaal niet in de gaten dat René en mama verkreukeld bij het ontbijt zitten.

Afgelopen week heeft Niek 1 nachtje doorgeslapen, dat is pas eng als je ‘s-morgens wakker wordt. Ik durfde niet naar zijn kamertje te lopen om te kijken,  René moest dit dus doen.

Niek je hebt met ruime voorsprong van ons gewonnen. Als pasgeboren baby heb je zowel je papa als je mama door slaapgebrek gevloerd! Hoewel papa, doorgaans, een sportieve maar vooral energieke man is heb ik hem nog nooit zo vaak zien rondhangen op de bank, wezenloos voor zich uit starend in het niets…..

oef buikpijn en nesteldrang

Vandaag ben ik precies 37 weken zwanger. Afgelopen donderdag zijn we voor controle in het AMC geweest. Mijn bloeddruk was weer van een jonge sportieve dame dus nog steeds gaat alles volgens het boekje. Vorige week zaterdag had ik tijdens het winkelen pittige buikpijn. Ik moest nog iets knaps hebben voor in het ziekenhuis, want opgenomen worden in mijn Tina Turner slaap t-shirt leek me niet echt geschikt. De winkelmevrouw en mijn familie werden toch ietwat onrustig toen ik in de paskamer begon te klagen over buikpijn en rugpijn.  Achteraf blijkt dit het indalen van de baby te zijn geweest. Nico (werknaam) ligt keurig ingedaald op de plek waar hij zou moeten liggen. Het is nu al een voorbeeldige baby!

Met het ziekenhuis hebben we afgesproken om volgende week donderdag weer op het spreekuur te verschijnen. De arts zal dan door middel van een inwendig onderzoek vaststellen of ik al klaar ben om ingeleid te worden en op welke manier de inleiding plaats zal vinden. De inleiding zal dan ongeveer een week later plaats vinden.

Nesteldrang

Sinds gisteren is de nesteldrang bij ons samen toegeslagen. We hebben heel veel klusjes afgerond waaronder de bestudering van onze kinderwagen. Toen ik met Xiano uit China kwam hebben we op Schiphol lange tijd staan klunzen om de autostoel vast te zetten in de auto. We hadden er destijds simpelweg niet bij stilgestaan dat het moeilijker is dan verwacht. Zelfs voorbijgangers konden ons niet helpen. De kinderwagen blijkt na wat oefening makkelijk in en uit te klappen, zelfs de maxi-cosi past erop. Het begint steeds echter te worden. Ik zie ons al lopen in het AMC op weg naar de uitgang met ons kindje.

Gisteren zijn de klossen voor het bed gekomen. Ik heb nu een trapje nodig om in mijn bed te komen. Na wat nadere bestudering van onze slaapkamer besloot ik deze ook nog even onder handen te nemen. Als je dan toch bezig bent dan kun je de hal en het trapgat naar zolder en naar beneden ook wel even meenemen. Gisteravond lag ik dus op apegapen maar nog steeds zie ik dingen die nog niet naar mijn zin zijn. Vandaag heb ik ook nog even de ramen in de woonkamer gelapt, deze zaten vol met hondenneusjes. Ik heb ergens gelezen dat uitgerust aan je bevalling beginnen de beste manier van voorbereiding is maar hoe doe je dat dan als een emmer met fris sop je roept vanuit de keuken?

Buikpijn

Vannacht begon de buikpijn weer, het voelt als zware menstruatiepijn met harde buiken. Het is nog niet zover dat het in golven komt dus ik denk niet dat dit de echte weeën zijn. Ik ga er dan maar ook vanuit dat als het echt zover is ik dit wel zal herkennen. Toch word ik er wel onzeker van, want wanneer moet ik nu bellen met het AMC?

Van mij mag Nico nu komen, het lijkt met fijner om weeën te hebben op een natuurlijke manier dan door een inleiding. Met een inleiding loop je de kans op een weeënstorm die moeilijk op te vangen kan zijn. Mijn spoedtas voor het ziekenhuis staat klaar. Het enige wat nog ingepakt moet worden is mijn make-up en mijn borstel. Want tja je wilt straks toch een beetje leuk op de foto staan.

Bevallingsplan

Afgelopen week begon de paniek toe te slaan. De hele zwangerschap ben ik bijzonder rustig geweest. Maar nu we bij het einde aankomen bekruipt de angst me dat het niet op het laatste moment nog mis mag gaan. Beelden van mijn vorige bevalling trekken langs mijn geestesoog. De arts stelde daarom voor om een bevallingsplan op te stellen, zodat ik van tevoren kan aangeven wat ik wel en niet wil tijdens de bevalling. Volgende week mag ik dit plan samen met de arts bespreken.

Op nummer 1 in het bevallingsplan staat ‘humor mag, wij houden van grapjes’, ik heb de humor nodig om rustig te blijven. Ook belangrijk in het bevallingsplan is dat er niet te lang afgewacht wordt, dat er actief gereageerd wordt door de artsen. De baby moet gezond en zonder onnodig risico’s ter wereld gebracht worden. Een belangrijk persoonlijk puntje in het plan is dat ik niet te snel ingeknipt wil worden. Ik heb wel eens gehoord dat men tegenwoordig heel snel met de schaar klaar staat. Alleen als het echt niet anders kan mogen ze met een schaar dichterbij komen.

De grootste boodschap van onze arts is dat ze niet kan voorspellen hoe de bevalling gaat verlopen en dat complicaties soms niet te voorzien zijn. Haar eerlijkheid en het feit dat ze goed omging met mijn (onze) angst heeft er toch voor gezorgd dat ik wat rustiger ben. Nico moet er toch uit, of het nu via een keizersnede of via de natuurlijke weg gebeurt. Ik moet de angst loslaten en meegaan op de flow, erop vertrouwen dat het ook goed kan gaan. Er bevallen overal op de wereld dagelijks zoveel vrouwen dat moet mij toch ook lukken!

Wij zijn er klaar voor

Dus Nico, van ons mag je eerder komen dan pas over twee weken. We hebben alles klaar staan, zelf je cabriolet is uitgetest en goedgekeurd. Papa en mama willen graag de bevalling achter de rug hebben zodat we hier niet meer zenuwachtig voor hoeven te zijn. We hebben genoten van de zwangerschap maar zijn nu zo nieuwsgierig naar jou! Overigens wil iedereen nu ook wel eens weten wat je echt naam zal zijn, ondertussen is iedereen eraan gewend om je Nico te noemen, ik ben zomaar bang dat die naam je hele leven niet vergeten zal worden 😉

 

 

Genderparty een heel geslaagd feest!

Genderparty

Wat als een klein idee begon liep op een gezellige manier uit de hand. Onze genderparty! Het was in eerste instantie de bedoeling om de party klein te houden toen we ontdekte hoe enthousiast iedereen om ons heen was.

We hadden een mooie taart besteld die bij het aansnijden het geslacht van ons kindje zou verraden. Met iedereen om ons heen heb ik samen met Rene de taart aangesneden. De mening dat het een meisje zou zijn overheerste. Zelf had ik me daar ook schuldig aan gemaakt. Ook ik was bij de echo verbaasd dat het toch een jongetje bleek te zijn. Er waren theorieën over mijn buik en dat aan mijn gezicht te zien was dat het meisje zou zijn. Al die theorieën kunnen dus de prullenbak in. Geweldig zoals we toch verrast zijn hoewel het geslacht ons niet echt uitmaakte. We zijn net zo gelukkig met een jongen als met een meisje, als het maar gezond is.

Aansnijden taart

Bij het aansnijden van de taart steeg er een luid gejuich op en de confetti knalde erop los. De waterlanders kwamen als vanzelf, het was een emotioneel moment.  Wij hadden ook nog nooit een genderparty meegemaakt, terwijl het in Amerika al een hipe is.

taart jongen of meisje
Gendertaart

Hoewel de kleur van de taart anders doet vermoeden was deze niet mierzoet maar smaakte hij echt lekker.

De confetti zal ik de komende tijd nog wel overal in huis terug vinden. Het hing zelfs aan het plafond.  Mijn moeder heeft me nog gewaarschuwd om niet voor het feest het hele huis door te werken ;-).  Het was het dubbel en dwars waard. Vanmorgen de stofzuiger opnieuw door het huis en de afwas weggewerkt. Alle mooie bloemen in de vaas gezet.

Bedankt voor alle lieve berichtjes op fb en de mooie cadeautjes! Het was een mooie avond wij hebben er in ieder geval van genoten!

dikke x Marlene

zwangere vrouwen

Vandaag heb ik een mail gestuurd naar Gent. Ik moest doorgeven wanneer ik verwacht weer ongesteld te worden. Er moeten wat afspraken ingepland worden. Geduldig wacht ik op antwoord uit België,  het is tenslotte vakantie.

Op de terrasjes en in de stad valt iedere zwangere vrouw mij op. Wat zijn het allemaal jonge moeders in spe. En wat ben ik inmiddels oud om nog moeder te worden. Dit is niet zoals ik het gewild heb, heel wat jaren geleden is mijn weg naar een zwangerschap begonnen. De drang een zwangerschap tot een goed einde te mogen brengen is er nog steeds.

Mag ik jaloers zijn op de zwangere gelukkige vrouwen om me heen? Ineens realiseer ik me dat als de behandeling in januari succesvol was geweest ik net als deze vrouwen met een zwangere buik op het terras zou zitten.  Ik voel me toch verdrietig, waarom mag het bij ons niet lukken? Het ziet er makkelijk uit. Is de natuur niet zo bedoeld, het zit toch in onze genen om ons voort te planten?

Ik probeer mezelf te herinneren hoe het voelde om zwanger te zijn. Zittend tussen andere mensen, maar in je buik voel je de bewegingen. Het is een intieme periode met je kindje. Je voelt het contact en dromerig verlang je naar de tijd na de geboorte. Nu is het kindje nog even van jezelf, straks is het van de wereld. Zwanger zijn is een zegening, de reden waarom je vrouw bent.

Mijn ogen dwalen af naar die dikke buik.  Ze loopt echt in de laatste weken want haar buik is dik en haar T-shirt past niet meer. Even sta ik mezelf een momentje van zelfmedelijden toe. Het jaloerse gevoel waarom wij niet zwanger zijn.

In een ander huis wacht een babykamer.

Vreugdekreten na de geboorte zullen wij  nu niet horen. Ons kamertje staat er leeg maar verwachtingsvol bij.

Zwangere vrouwen hebben een mooie gloed en stralen zachtheid uit. Wat zou ik graag van positie ruilen……..

Lieve eicelengel als het ons met z’n drieën lukt om zwanger te worden, dan komt er een einde aan mijn jarenlange zoektocht naar een mooie afsluiting van een periode waarin er veel verdriet was maar ook de nooit aflatende hoop op een wonder. Eindelijk babyknuffeltijd en het diep inhaleren van de geur van Zwitsal babyzeep.

Mocht het niet lukken dan weet ik in ieder geval dat we er alles aan gaan hebben maar dat het niet op onze weg lag. Dan moeten we de weg van acceptatie bewandelen. Ook dan komt het vast wel goed met ons en onze liefde voor elkaar!

Het verlies van onze zoon

Tekening van onze zoon

Ik ga weer even terug in de tijd, september 2004 de eerste tijd na het verlies van onze zoon.

Dagen breng ik op de bank door. Ik ben lid geworden van ‘Lieve Engeltjes’ een vereniging die je in contact brengt met andere moeders die net hun kindje verloren hebben.

Hier wordt mijn verdriet begrepen, hier mag ik alles mailen…. Deze vrouwen worden mijn steun en toeverlaat.

Tijdens de begrafenis van onze zoon probeerden mensen mij te troosten met de woorden “ach, kop op je wordt wel weer zwanger”. En “gelukkig heeft hij nooit geleefd”.  Allemaal goed bedoelde woorden van mensen die niet begrepen wat het verlies voor ons inhield, woorden die pijn deden…

Natuurlijk wilde ik onze zoon niet inruilen voor een ander kindje, hij heeft wel degelijk geleefd. Onze zoon heeft geleefd in mijn buik, ik voelde het wanneer hij de hik had en als hij zich zacht bewoog.

Hij is er geweest, al was hij niet zichtbaar voor anderen. De band tussen moeder en kind was gesmeed.

Zijn verjaardag stond bij niemand op de kalender. Bij de gemeente werd hij onzichtbaar ingeschreven alsof hij niet bestaan had.

Armando*  heeft geen afdrukken achtergelaten op deze aardkloot behalve in mijn hart.

Er zijn ook vele begripvolle mensen die trachten het verlies te begrijpen. Mensen die onmetelijke steun hebben verleend en keer op keer mijn verhaal wilden aanhoren. Die mensen ben ik dankbaar, zij lieten Armando* toch nog een klein beetje leven.

Van de tientallen foto’s van Armando besloot ik een fotoboek te maken. Ik plakte de foto’s op de bladzijden en schreef er een verhaaltje bij, net alsof hij niet dood was. Ik huilde bij alle foto’s en liet het verdriet over me heen spoelen. Mezelf verstoppen kon ik niet, ik moest dit verdriet voelen en doorleven.

Er waren dagen waarop ik niet meer verder wilde. Deze dagen was ik boos op de ambulancemedewerkers dat zij mij zo nodig moesten redden. Hadden ze mij ook maar laten gaan.  Ik verlangde naar de rust tijdens het door mij ervaren stervensproces, ik wilde naar de witte wereld. In de witte wereld waar ik geen pijn meer zou voelen.

Het was alsof er een glas kapot was gevallen die ik probeerde in stukjes aan elkaar te lijmen. Er zijn stukjes zoek en niet alles paste meer, ik paste niet meer. Ik heb moeten leren omgaan met de veranderingen in mezelf en mijn kijk op de wereld om me heen. Hoe kon ik me nog druk maken om doodnormale dingen, hoe kon dat nog belangrijk zijn?

Ook was er de angst. Ik durfde niet meer in het donker te slapen. Als ik ’s nachts mijn ogen opendeed moest ik direct kunnen zien waar ik was. Waar ik mezelf voorheen veilig voelde in de wereld, was ik keihard tot het besef gekomen dat ook ik dood kon gaan, dat het in een tel van een seconde gebeurd kon zijn. Ook voor mij werden er geen uitzonderingen gemaakt.

Ik heb gevochten om uit het verdriet te komen en weer gelukkig te zijn. Nu vele jaren laten kan ik zeggen dat ik gelukkig ben. Trots ben ik op mijn kleine mannetje die leefde in mijn buik, hij leeft voort in mijn hart. Hij heeft een stempel op mijn leven gedrukt en ons van een belangrijke les voorzien. Mooie dingen in je leven moet je niet voorn kennisgeving aannemenn. Pak alle mooie dingen met beiden handen vast en geniet alsof het je laatste dag is. Het leven gaat snel voorbij, de dagen worden jaren. Nu is de tijd dat je moet doen wat je graag wit doen.

LEEF VANDAAG!

Eiceldonatie voorzichtige stappen

Voorzichtige stappen naar ons wonder

Kunnen dromen waarheid worden? Kun je door te dromen een wonder in gang zetten?

Vandaag start ik onze blog over de bijzondere reis met onze eiceldonor. Een reis die wij afgelopen week met de eerste voorzichtige stappen zijn begonnen. (lees ook Eiceldonatie en de eerste onderzoeken in het ziekenhuis van Gent)

Later in mijn blogs zal ik vertellen wie wij zijn en hoe lang onze en reis naar dit moment geweest is. Een reis met ups en downs maar vooral ook een reis met hoop. Een reis die begon met de woorden “maar als jullie dus geen kinderen kunnen krijgen omdat de eicelkwaliteit slecht is, waarom kan ik jullie dan geen eicel geven?”

https://www.freya.nl/brochures/eiceldonatie/

Woorden waar ik zo lang van  had gedroomd, woorden waarvan ik niet durfde hopen dat iemand ze ooit naar me zou uitspreken.

Eiceldonor

Vele gesprekken met onze eiceldonor volgde. Gesprekken waarin we haar van het idee probeerden af te brengen, hoe gek dit ook klinkt. We wilden er zeker van zijn dat zij voor meer dan 100% zeker was van hetgeen zij aan ons wilde geven, een kans om een gezin te hebben……..

Maar onze eiceldonor wist inmiddels meer van eiceldonatie af dan wij. Zij had alle internetsites zorgvuldig doorgelezen, ze kende de risico’s en de kansen. Wij verbaasden ons om haar doortastendheid en de wens iets goed voor een ander te doen.

Ik kan het niet geloven dat er iemand is, en dan ook nog iemand die ik niet zo heel goed ken, die dit voor mij/ons wil doen? En dan bedoel ik met DIT iets miraculeus, iets wat ons voor altijd zal veranderen….

We gaan ervoor met z’n vieren. Onze eiceldonor, haar man en wij. De eerste stappen in België zijn inmiddels gezet, de eerste gesprekken en onderzoeken hebben we gehad. Daarover zal ik vertellen in mijn volgende Blog.