Suikertest en groei-echo

Afgelopen week mocht ik weer naar het AMC naar de gynaecoloog. Dit keer moest ik nuchter verschijnen. Hope (onze eicelengel) ging met me mee. Omdat ik een hekel heb aan te laat komen waren we extra vroeg weggegaan met als gevolg dat we een half uur te vroeg in de wachtkamer zaten. Langzamerhand zagen wij samen het ziekenhuis tot leven komen. Het personeel begon mondjesmaat binnen te druppelen en de spullen werden voor de dag klaar gezet door de verpleging. De wachtkamer begon zich te vullen met de eerste zwangere vrouwen voor deze dag. Hope is het type mens die nooit om een praatje verlegen zit, gezellig kletsen wij samen het half uur wachten vol.

We werden naar binnen geroepen voor de suikertest. Een prik in mijn vinger en een druppel bloed die opgevangen werd door een speciaal apparaatje. De uitslag was keurig, eerlijk gezegd had ik ook niet anders verwacht. Er waren naar mijn idee geen symptomen van diabetes. Mijn ex heeft diabetes en inmiddels weet ik dondersgoed waar ik op moet letten. Nu nog herken ik de signalen wanneer ik het hem iets te eten moet aanbieden, of liever gezegd een glas limonade met daarin weinig water en veel limonade.

Van de verpleegster kreeg ik een flesje glucose van 30 ml en een bekertje. Ik grapte naar verpleging hoeveel calorieen dit flesje wel niet had en of ik er dik van zou worden?  We moesten in de wachtkamer plaatsnemen met de opdracht om dat flesje glucose binnen een kwartier op te drinken. Zoals eerder geschreven ben ik een suiker liefhebber maar een flesje glucose is toch wel een heel ander verhaal. Wat is dat zo ontzettend niet lekker bah. Ineens is 30 ml een enorme hoeveelheid om weg te drinken. Ik besloot om er niet aan te nippen maar om het gewoon daadwerkelijk achter over te slaan. Dus zo snel mogelijk drinken met mijn verstand op nul. Niet nadenken over wat je proeft. Nadat 1 bekertje leeg was keek Hope mij liefjes met leedvermaak in haar ogen aan. Zij hield het flesje omhoog met daarin nog een aanzienlijke hoeveelheid. Weer ging het bekertje vol en weer moest ik eraan geloven. Voor mijn gevoel duurde het een eeuwigheid voordat ik alles op had, tot aan de laatste druppel. Ik voelde een oprisping die ik met moeite weg kon slikken. Bijna had ik opnieuw kunnen beginnen met een nieuw flesje.

Na twee uur werd opnieuw mijn suikerwaarde gemeten en het resultaat was keurig. Weer een horde genomen, ondanks mijn leeftijd ontwikkel ik geen suikerziekte.

Groei-echo

Tijdens mijn vorige zwangerschap was mijn kindje (achteraf) veel te klein. Op een schaal van 1 tot 100, waarbij 100 een grote baby is was Armando* maar een 5. Het ziekenhuis wil dit keer goed de groei van ons kindje in de gaten houden. De groei zegt ook iets over het functioneren van mijn placenta. Dat het dit keer een hele andere zwangerschap is blijkt wel uit het feit dat het kindje hoog in de curve zit qua gewicht en lengte. Het is groter dan een gemiddeld kindje. Het groeit als kool, de vorige keer woog het nog 350 gram terwijl het binnen 3 weken gegroeid is naar 600 gram. Dat was ook wel te voelen de afgelopen periode. Regelmatig verzucht ik ‘s-avonds tegen Rene dat ik niet meer verder kan groeien, mijn buik staat strak terwijl er een ballon van binnen steeds verder opgeblazen wordt. Naar mijn idee was ik de vorige zwangerschap bij 32 weken niet zo dik als nu. Dit gevoel is totaal nieuw voor mij, mijn banden en mijn rug piepen en kraken onder de groei in mijn buik. Maar wat geniet ik hiervan! Ik moet lachen als ik merk dat ik rood aanloop als ik mijn veters strik, het voelt zo goed om te groeien…..

De gynaecoloog denkt dat de grotere baby vooral genetisch bepaald is. Dat zal straks wel slikken worden tijdens de bevalling, zeker omdat ikzelf niet zo groot ben. Lachend vraag ik aan de gynaecoloog of een keizersnede tot de mogelijkheden behoort en dat ik die graag alvast zou willen vastleggen. Nu kan ik er nog grapjes over maken, het maakt de boel wat luchtiger wetende dat hoe verder ik kom in de zwangerschap hoe spannender het gaat worden. Het gaat op dit moment zo goed dat ik stiekem ervan droom om de hele zwangerschap uit te lopen, het kindje niet uit veiligheidsoverwegingen eerder te halen. Misschien toch geen opname in het ziekenhuis maar de laatste weken thuis genieten van mijn verlof.

Gelukkig zijn Rene en ik niet eigenwijs. We zullen alles eraan doen om deze zwangerschap tot een goed einde te brengen. Als dit betekent dat ik de laatste weken in het ziekenhuis moet doorbrengen dan doe ik dat, de arts heeft het laatste woord wat ons betreft. Ik voel me veilig in het AMC, er wordt goed voor ons gezorgd.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.