Stoere Mechelse herder

Wij hebben een stoere uit de kluiten gewassen Mechelse herder in huis, zijn naam is Aaron. Aaron is van het type ‘don’t mess with me”. Aaron speelt hard en onbeheerst, het heeft René  al een duimnagel gekost. Als ik René en Aaron in huis zie spelen roep ik elke keer weer ‘stop daarmee, want dit gaat pijn doen!”.

De twee zijn vijanden en vrienden van elkaar.  Vijanden op het moment dat Aaron, als een botte boer, René weer eens pijn gedaan heeft. Vrienden als ze er samen op uit trekken met de fiets of voor een lange wandeling.

De roedelverdeling is als volgt in huis: René is de roedelleider, daarna komt Aaron als zijn chaperonne en dan kom ik als vrouwtje van de roedelleider en voedselverzorger.

Cesar Millan

Aaron gedoogt mij met uitlaten. Het lijkt erop dat ik de riem en dus de touwtjes in handen heb, maar eigenlijk is Aaron degene die volledig bepaalt welke kant de wandeling opgaat.  Als Aaron los loopt en René roept “Aaron kom voor” dan komt Aaron keurig in draf aangelopen waarna hij slijmerig met een welhaast verliefde blik, naast het been van René gaat zitten. 

Ik heb al vele uitzendingen van de hondenfluisteraar bekeken en weet inmiddels ook dat het mijn lichaamshouding te maken heeft. Je moet goed doorademen en visualiseren dat je de grote leider bent. Borst vooruit en jezelf onoverwinnelijk voelen zodat je dat gevoel over kan brengen op je hond. Hij zal je leiderschap volgen, volgens de grote Cesar Millan. Ondanks al mijn oefeningen gebeurt er helemaal niets als ik Aaron roep. Aaron steekt nog net niet zijn middelvinger naar me op. Soms zet hij een paar passen in mijn richting om vervolgens verveeld om zich heen te gaan staan kijken of hij negeert me en gaat gewoon verder met waar hij mee bezig was. Het commando “kom voor” slaat nergens op, degene die uiteindelijk voor komt dat ben ik, Aaron zorgt ervoor dat ik naar hem toe moet lopen in plaats van andersom.

Mijn stem is te zacht om enige indruk te maken op wie dan ook laat staan op een Mechelse herder. Buiten de deur is Aaron het stoere mannetje en ik ‘tja wat ben ik eigenlijk?’.

Uitlaten wordt moeilijker

Nu ik hoog zwanger ben hebben Aaron en ik er samen wel een probleemje bij gekregen. Waar ik voorheen met mijn gewicht aan zijn riem kon hangen, ben ik nu gemakkelijk omver te trekken. Gisteren ging ik met Aaron naar het strand. De weg van de auto naar het strand heeft hij me werkelijk voortgetrokken om alles te kunnen besnuffelen wat hij wilde besnuffelen. Ik kon er alleen maar lijdzaam achteraan waggelen. Ondertussen bleef ik roepen “Aaron naast!” en “Aaron volg!”.  Voorbijgangers moesten lachen om hoe wij daar samen liepen. Een Mechelaar hangend aan zijn riem met aan het uiteinde van de riem een hijgende bolle zwangere vrouw.

Aaron poept altijd ergens op of ergens in. Het liefste hangt hij zijn kont in de brandnetels om zijn behoefte te doen. Hoewel ik altijd ‘poepzakjes’ bij me heb ga ik niet mijn handen in de brandnetels steken om zijn poepjes in het zakje te deponeren. Gisteren op het strand vond Aaron een nieuwe plek, namelijk een mooi keurig bloembakje voor een restaurant. Ik schaamde me rot, na een goede ruk aan de lijn heb ik Aaron letterlijk van die bloembak afgetrokken. Even later trok hij alsnog zonder enige gene zijn poot op tegen het reclamebord van het restaurant.

Sinds gisteren ben ik tot de conclusie gekomen dat uitlaten, zolang ik zwanger ben, niet meer tot de mogelijkheden behoort. Het is te gevaarlijk, straks val ik op mijn buik.

Alleen nog maar knuffelen

En dus kan ik alleen nog maar knuffelen met Aaron. Want hoe bot en stoer hij ook is, hij is een knuffelkont. Als ik even op de bank in slaap val voel ik op een gegeven moment een natte snuit op mijn neus om aandacht.

Hij is, nu ik zwanger ben, waakser dan ooit en doet net of ik zijn baby draag. Als ik samen met René de honden uitlaat loopt Aaron heel beschermend voor me, alsof hij zeggen wil “blijf af dit vrouwtje hoort bij ons! “.  Lizzy, mijn chihuahua beschermt mij ook, met haar tandeloze bekkie jaagt zij elke hond weg die te dicht bij mij in de buurt komt.

Straks met de baby

Hoe moet het straks met de baby? René en ik hebben ons daar al op voorbereid. Aaron mag bij de baby als wij erbij zijn maar nooit alleen. Omdat Aaron heel lief is voor kinderen maak ik me er niet al teveel zorgen om. Kinderen mogen niet spelen met Aaron en ook geen commando’s geven. Knuffelen en aaien mag wel.

Hoe ik straks de honden uit moet laten met een kinderwagen weet ik nog niet, het zal een hele uitdaging worden. Ik krijg het nu al Spaans benauwd van……

 

Reizen algemeen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.