Het ging even niet goed met mijn website

Sinds een paar dagen probeer ik zelf mijn website leuker te maken. Hoewel ik langzamerhand steeds handiger begin te worden in het bouwen gaat er soms nog wel eens wat verkeerd. Gelukkig werd ik door een volger van mijn website erop geattendeerd dat mijn website allerlei vreemde berichten aan het uploaden was naar Facebook. De paniek sloeg hier behoorlijk toe. Het lukte mij wel om iets aan te zetten maar om het uit te zetten was niet zo gemakkelijk. Nadat ik weer wat rustiger geworden was kwam ik op het lumineuze idee om de verbinding tussen mijn website en Facebook te verbreken. Zo konden er in ieder geval geen berichten meer geüpload worden.

www.marlenestompe.com

De naam van mijn website is inmiddels verandert in www.marlenestompe.com maar zal benaderbaar blijven via de oude urls.

Ik hoop dat mijn site nog mooier zal worden de aankomende weken en ik beloof jullie voorzichtiger te zijn met aanpassingen die ik niet begrijp!

Judith enorm bedankt voor je snelle reactie vandaag!

Middelbare leeftijd

Mijn gezicht is aan het veranderen. Ineens valt het op dat je een vrouw van middelbare leeftijd begint te worden.  Voorheen dacht ik altijd dat ik dat vreselijk zou vinden. Ik vond de overgang van 29 naar 30 jaar al een dingetje. Dat in dezelfde week een uitnodiging voor een uitstrijkje in de bus viel maakte dat gevoel er niet beter op.
“Middelbare leeftijd” verder lezen

De buitenlamp

Stiekem roken

Zo’n 30 jaar geleden woonde ik nog thuis. Samen met mijn drie jaar jongere zusje liet ik regelmatig de hond uit. Voor ons was dit de ultieme gelegenheid om stiekem een sigaretje te roken. Met onze hand op onze zakken smokkelden we de sigaretten naar buiten. De hond was er blij mee omdat ze nog nooit zo vaak en lang uitgelaten werd. Hevig kauwend op kauwgom en met de rookkringels nog in ons haar, waren wij er vast van overtuigd dat onze moeder niets in de gaten had.

De lamp

Het begon ons op een avond op te vallen dat elke keer als wij in het donker langs een huis liepen er een lamp aanging. Een fel groot licht die de halve straat verlichte. We voelden ons betrapt maar het was ook eng om zo in de gaten gehouden te worden. Het idee dat er iemand met zijn hand op het lichtknopje stond te wachten totdat wij voorbij zouden komen gaf ons de kriebels.

De grote vraag was waarom deze buurman dit deed? Waarom zou je een paar meisjes met een hondje zo laten schrikken? Het leek er namelijk op alsof hij ons waarschuwde om weg te gaan.

Wij besloten deze buurman in de maling te nemen. Samen gingen we achter zijn schuurtje staan wachten totdat het licht weer uitging. Zodra het licht uitging renden we snel langs zijn tuinpad. Wat waren wij verbaasd dat de buurman dit doorhad, floep daar ging het licht alweer aan. We waren onder de indruk van zijn reactievermogen. De volgende poging die wij waagden was door net iets verder van het tuinpad af rustig voorbij te lopen. Weer ging het licht aan, de buurman had ons wederom in de gaten.

Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat het een tijd geduurd heeft totdat zusje en ik erachter gekomen waren dat er een nieuw soort buitenlamp bestond, voorzien van een sensor. Ultra modern en een must have voor iedere trotse huizenbezitter.

Welkom in de nieuwe moderne tijd!

Met onze dreumes wandelen in een nieuwe wereld

Blauwe schoenen voor een dreumes

Sinds de kerst kan onze zoon van 16 maanden lopen. Met zijn armpjes wijd stapt hij met kleine pasjes parmantig door de kamer. Hij kan nu overal komen waar hij maar wil zijn. De honden hebben geen rust meer en papa en mama ook niet. Wij moeten onze ogen en oren continue open houden want onze dreumes is op onderzoek uit. Zijn perspectief van de wereld is sinds hij kan lopen verandert. Eerst zie je twee oogjes aan de tafelrand en daarna een handje om al dat moois te pakken waar hij eerst niet bij kon. Als een speer en zo trots als een pauw gaat hij er met je telefoon vandoor om deze vervolgens met een zwieper door de kamer te gooien.

Schoenen

Twee weken geleden hebben we voor het eerst echte schoenen voor onze dreumes gekocht, zodat we nu ook buiten een rondje kunnen lopen.  Het buiten lopen met een dreumes is een kwestie van geduld hebben, zo loop je samen een aantal keren de straat op en neer en bij elke put blijven we even staan omdat deze aangeraakt moet worden. Ook als moeder ontdek je de woonomgeving opnieuw. Ineens word je geattendeerd op die mooie boom en een uitstekende stoeptegel of een tuin die goed onderhouden is. Je contacten in de buurt groeien gestaag omdat een dreumes nu eenmaal makkelijk contact maakt met de mensen om hem heen. Vol bewondering blijft hij staan als er iemand aan komt lopen om deze persoon eens even goed op te nemen en na te staren. Volwassen mensen beginnen spontaan te zwaaien en te kletsen tegen ons mannetje terwijl Niek geen krimp geeft.

Dapper stapt hij zo een beetje rond op de stoep of hij blijft bij het oversteken midden op straat pardoes staan. Dat mama  van dat laatste een beetje zenuwachtig wordt kan Niek niet deren. Voor hem is de weg niets anders dan de stoep.

Geen doel

Een dreumes hoeft nergens heen, hij loopt alleen maar en bewonderd de wereld om zich heen. Wanneer hebben wij voor het laatst als een kind naar de wereld gekeken zonder haast, zonder ergens heen te hoeven en met zoveel nieuwsgierigheid? Hoe goed ken je de eigen woonomgeving eigenlijk? Mijn buren zullen het niet grappig vinden als ik out of the blue door de buurt zou ga dwalen om alles even goed van dichtbij te bekijken. Ik vermoed dat dan de politie of een psychiater gebeld word. Maar nu ik met Niek buiten kan wandelen, geef ik mijn ogen de kost en probeer de wereld te ervaren zoals Niek deze ervaart.

Naar buiten

Ik kan niet wachten totdat Niek zo goed kan lopen dat we over het strand en door de bossen kunnen dwalen. Eikeltjes, kastanjes en schelpjes zoeken om straks op school te laten zien. Hele zondagen erop uit om op een terras te eindigen met warme chocomelk met slagroom. Daarna met rode wangen terug in de auto, rozig van het buiten zijn.

Onze eerst volgende vakantie op de camping zullen wij om toerbeurten veel in beweging zijn vrees ik. Niek zal uiteraard de gehele camping willen inspecteren, tent voor tent even blijven staan om te zwaaien naar iedereen die hij tegenkomt. Ik zal mijn wandelschoenen alvast klaar zetten, er is in ieder geval genoeg tijd voor de training.

Nijntje en rekenen

Een baby die Nijntje leest
Toekomst

Soms zou ik wel een kijkje in de toekomst willen nemen om te zien welke weg mijn kinderen af zullen leggen om te worden wie ze zijn. Ze zijn nu nog maar 11 jaar en anderhalf jaar oud. Tijdens het spelen probeer ik te ontdekken waar hun interesses liggen. Mijn oudste is vooral geïnteresseerd in alles waar een stekker in kan en in rekenen, terwijl mijn jongste vrijwel continue met de boekjes van Nijntje loopt te slepen. “Nijntje en rekenen” verder lezen

Hooggevoelig en prikkels

foto van een natuurgebied
Hooggevoelig en prikkels in je woonomgeving

Onze woonomgeving wordt gekenmerkt door de vele prikkels die je elke dag moet verwerken. Terwijl ik dit schrijf keft het hondje van de achterburen aan een stuk door. Mijn vriend is al eens naar de achterburen gelopen en heeft gevraagd of dit niet anders kan? Hij kreeg het volgende onbevredigende antwoord “het is het hondje van mijn dochter waar ik af en toe op moet passen, ik weet ook niet hoe ik hem stil krijg?”

Karcherterreur

In de zomer kennen we hier, in de aansluitende tuinen, iets wat ik het ‘karcherterreur’ noem. Juist op de eerste mooie dagen van het jaar, als je net met een heerlijk wijntje in de tuin plaatsneemt, vinden de omliggende bewoners het een goed idee om hun tuin te Karcheren. Met een onmiskenbaar gebrom van de Kärcher, het liefste zonder borstel (want dan doe je er extra lang over), wordt secuur elk tuintje in mijn woonomgeving spik en span gemaakt. Natuurlijk doen wij ook trouw aan deze traditie mee. Wellicht is het een idee om een Karcherdag te organiseren, alleen op deze dag is het toegestaan de Karcher uit de schuur te halen

Waar is het nog stil?

Waar in onze omgeving is het nog stil? Waar we vroeger een kroeg of een buurthuis afhuurden voor een feestje, zetten we tegenwoordig een grote witte tent in onze achtertuin. Tot diep in de nacht feesten met harde muziek, want tja de buren hebben vorige week ook een feestje gehad. De grens van aanvaardbaar geluid wordt steeds verder verschoven.

Soms zou ik wel willen verhuizen naar een meer landelijke omgeving om niet meer gebombardeerd te worden met de dagelijkse prikkels. In deze woonomgeving waar het drukker en drukker word vind ik het niet zo gek dat mensen prikkelbaarder zijn.

In Zaandam krijgen we er een nieuwe chocolade-attractie bij,  Schiphol wil zijn vluchten uitbreiden en de Zaanse Schans https://www.dezaanseschans.nl/ is booming met de vele toeristen en de campers bij het station.

Spaans benauwd kan het krijgen van de mensenmassa’s om me heen. Van de drukte op de weg, in de stad en zelfs op het strand.

Zuurpruim

Oké, ik realiseer me dat ik als een zuurpruim klink. Dat ik in onze moderne samenleving moet leren omgaan met de hoeveelheid aan prikkels. Dat het geven en nemen is en dat een ander soms ook last van mij zal hebben. Maar toch? Hoe gezond zijn al die prikkels eigenlijk voor je? Leven we niet met teveel mensen op elkaar? Al die prikkels kunnen soms wel eens teveel worden dan ervaar ik prikkelstress. Mensen die net als ik hooggevoelig zijn weten precies waar ik het over heb. Het liefste wil je jezelf terug trekken op een hoge berg in de natuur om de stilte te horen.

Ineens is het stil, het hondje is weer naar binnen. Voor even zijn we verlost van het gekef. Hoe oud worden die kleine hondjes eigenlijk?

Wijsheid komt toch met de jaren

Beschuldigingen

Vroeger kon ik niet erger geraakt worden dan een beschuldiging van iets wat ik niet gedaan had. Mijn hele “ik” kwam in het gedrang, de zaken moesten rechtgezet worden. Slapeloze nachten waarin ik mezelf afvroeg waarom de ander mij dit aandeed?

Op dit moment worden er zoveel onwaarheden over mij als persoon verkondigd en geloofd door anderen, dat er geen beginnen meer aan is om dit recht te zetten.

Maanden heb ik geworsteld met het gevoel van onrechtvaardigheid en dat men blijkbaar wil geloven wat men geloven wil. Waar ik eerst onwaarheden wilde bestrijden, begin ik nu toch langzaam maar zeker te voelen dat de waarheid van een ander over mij als persoon er niet toe doet.

Wayne Dyer

In het boek van Wayne Dyer vervul je wensen las ik de volgende woorden: “het is pas echte slavernij als je andere mensen laat bepalen hoe jij je voelt”. De ander kan nog zo vervelend tegen je doen, het is aan jou om te bepalen of je dit gevoel ook naar binnen wilt trekken.

Ik weet wie ik ben, ik wil leren van oprechte kritiek. Wat ik geleerd heb in deze periode van mijn leven is dat het er voor mijn eigenwaarde en gevoel er niet toe doet wat anderen “vinden”. Soms heb je een harde leerschool nodig om dingen in proportie te leren zien. Dat alleen ikzelf verantwoordelijk ben voor hoe ik mezelf in een bepaalde situatie voel. Dat een ander mij niet minderwaardig kan laten voelen, dat ik dat alleen zelf kan.

De afgelopen periode heeft mij zoveel meer geleerd over mezelf dan ik uit boeken kon leren. De bodem raken heeft ook positieve kanten, al kun je deze op het moment zelf niet zien.

Je mag zijn wie je bent of een ander het daar nu mee eens is of niet….

Mediteren wat een onrust!

een boom in de dauw in een meer
Mediteren een goede gewoonte

Mediteren is goed voor je, iedereen zou het moeten doen. Ik heb wel eens ergens gelezen dat meditatie daadwerkelijk je hersenstructuur kan veranderen. Je wordt er rustiger en weerbaarder van. We zijn in het dagelijks leven veel te druk met het verwerken van allerlei prikkels van buitenaf zonder dat we voldoende stil staan bij de stilte in ons zelf. Die stilte in mezelf zou ik wel eens willen ervaren.

Bewust worden van je ademhaling

Via YouTube heb ik een meditatie uitgezocht. https://www.youtube.com/watch?v=Jyy0ra2WcQQ In kleermakerszit ga ik op een kussen op de grond zitten. De stem vraagt mij om mijn ogen te sluiten en mijn ademhaling te volgen maar niet te veranderen. Ik word bewust van mijn ademhaling maar kan de controle niet loslaten, waardoor ik dieper en sneller ga ademen dan de bedoeling is. Ik voel me niet ontspannen maar juist benauwd, dit kan toch niet de bedoeling zijn?

Jeuk

Wat zal ik vanavond eens gaan eten? Er vormt zich een boodschappenlijstje in mijn hoofd. Geen nood, vertelt de stem, als je gedachten afgedwaald zijn kun je gewoon weer terug keren. Waar waren we ook al weer? O, ja we waren in het bos aan het wandelen en ik moet een plekje onder een grote boom uit te zoeken.

Ik voel dat ik jeuk krijg aan mijn oor. De jeuk valt niet te negeren er moet gekrabd worden. Mag ik nu wel of niet bewegen tijdens de meditatie? Hoe meer ik aan de jeuk denk hoe erger deze word.

Mijn knieën beginnen inmiddels ook een beetje pijn te doen en uit mijn voeten is elk gevoel verdwenen. Zou het kwaad kunnen om de meditatie liggend af te maken? (zie mijn andere blog over meditatie Meditatiekussen voor algemeen gebruik)

Geen gedachten

De kunst tijdens de meditatie is om tussen je gedachten de stilte te kunnen vinden. Je moet als het ware je gedachten weg laten waaien en proberen niet een nieuwe gedachte op te laten komen. Wat een gekakel in mijn hoofd en wat is het moeilijk om de stilte tussen die waterval van gedachten te vinden. Ik merk dat ik gefrustreerd raak, wat zeker niet de bedoeling van een meditatie kan zijn. Ik besluit om met een denkbeeldige tennisracket mijn opkomende gedachten weg te slaan. ‘Ja, het is me gelukt, ik dacht even nergens aan’, juich ik in mijn hoofd.

Ik schrik wakker van een bel die het einde van de geleide meditatie aangeeft. Chips de helft van de meditatie gemist. Het is moeilijk om mijn ogen te sluiten en nergens aan te denken, mijn brein laat zich niet zomaar het zwijgen opleggen.

Nooit geweten dat de stilte in jezelf zoeken heel hard werken is. Het ziet er zo makkelijk uit in kleermakerszit op een bergje!

Jaapie op mijn voorruit

Mijn voorruit

Gisteren reed ik in mijn auto op weg naar huis. Op mijn voorruit zat een dappere kleine groene sprinkhaan, die Jaapie heb genoemd.

Voordat ik de snelweg opdraaide had ik eigenlijk wel verwacht dat hij eraf zou waaien het weiland in. Maar niets was minder waar. Jaapie, zoals ik hem noemde, bleef zitten waar hij zat.

Terwijl ik 100 km per uur reed, deed Jaapie zijn best om ondanks de wind te blijven plakken. De wind trok aan het kleine lijfje, zijn voelsprieten bewogen alle kanten op. Van de 4 pootjes op mijn raam bleef er uiteindelijk nog maar 1 pootje over.

Ik kreeg medelijden met stoere Jaapie en riep naar hem “blijf zitten Jaapie, we zijn er bijna”. Omdat Jaapie het steeds moeilijker kreeg ben ik een afslag eerder van de weg gegaan. Het idee dat hij te pletter zou slaan op een andere autoruit stond me niet aan.

Terwijl ik op een landweg naar mijn huis reed was ik verbaasd over de kracht van die kleine pootjes. Je hoeft dus niet groot te zijn om sterk te zijn.

Wayne Dyer

Vandaag las ik in het  boek van Wayne Dyer de cirkel is rond de volgende woorden: hij die de ander overwint is sterk, hij die zichzelf overwint is machtig!

Ik moest meteen aan Jaapie denken die zo stoer Purmerend verruilde voor het Zaanse. Soms moet je doorbijten en niet stoppen voordat je doel bereikt is. De overwinning kan dichterbij zijn dan je denkt.