Hooggevoelig en prikkels

foto van een natuurgebied
Hooggevoelig en prikkels in je woonomgeving

Onze woonomgeving wordt gekenmerkt door de vele prikkels die je elke dag moet verwerken. Terwijl ik dit schrijf keft het hondje van de achterburen aan een stuk door. Mijn vriend is al eens naar de achterburen gelopen en heeft gevraagd of dit niet anders kan? Hij kreeg het volgende onbevredigende antwoord “het is het hondje van mijn dochter waar ik af en toe op moet passen, ik weet ook niet hoe ik hem stil krijg?”

Karcherterreur

In de zomer kennen we hier, in de aansluitende tuinen, iets wat ik het ‘karcherterreur’ noem. Juist op de eerste mooie dagen van het jaar, als je net met een heerlijk wijntje in de tuin plaatsneemt, vinden de omliggende bewoners het een goed idee om hun tuin te Karcheren. Met een onmiskenbaar gebrom van de Kärcher, het liefste zonder borstel (want dan doe je er extra lang over), wordt secuur elk tuintje in mijn woonomgeving spik en span gemaakt. Natuurlijk doen wij ook trouw aan deze traditie mee. Wellicht is het een idee om een Karcherdag te organiseren, alleen op deze dag is het toegestaan de Karcher uit de schuur te halen

Waar is het nog stil?

Waar in onze omgeving is het nog stil? Waar we vroeger een kroeg of een buurthuis afhuurden voor een feestje, zetten we tegenwoordig een grote witte tent in onze achtertuin. Tot diep in de nacht feesten met harde muziek, want tja de buren hebben vorige week ook een feestje gehad. De grens van aanvaardbaar geluid wordt steeds verder verschoven.

Soms zou ik wel willen verhuizen naar een meer landelijke omgeving om niet meer gebombardeerd te worden met de dagelijkse prikkels. In deze woonomgeving waar het drukker en drukker word vind ik het niet zo gek dat mensen prikkelbaarder zijn.

In Zaandam krijgen we er een nieuwe chocolade-attractie bij,  Schiphol wil zijn vluchten uitbreiden en de Zaanse Schans https://www.dezaanseschans.nl/ is booming met de vele toeristen en de campers bij het station.

Spaans benauwd kan het krijgen van de mensenmassa’s om me heen. Van de drukte op de weg, in de stad en zelfs op het strand.

Zuurpruim

Oké, ik realiseer me dat ik als een zuurpruim klink. Dat ik in onze moderne samenleving moet leren omgaan met de hoeveelheid aan prikkels. Dat het geven en nemen is en dat een ander soms ook last van mij zal hebben. Maar toch? Hoe gezond zijn al die prikkels eigenlijk voor je? Leven we niet met teveel mensen op elkaar? Al die prikkels kunnen soms wel eens teveel worden dan ervaar ik prikkelstress. Mensen die net als ik hooggevoelig zijn weten precies waar ik het over heb. Het liefste wil je jezelf terug trekken op een hoge berg in de natuur om de stilte te horen.

Ineens is het stil, het hondje is weer naar binnen. Voor even zijn we verlost van het gekef. Hoe oud worden die kleine hondjes eigenlijk?

Wijsheid komt toch met de jaren

Beschuldigingen

Vroeger kon ik niet erger geraakt worden dan een beschuldiging van iets wat ik niet gedaan had. Mijn hele “ik” kwam in het gedrang, de zaken moesten rechtgezet worden. Slapeloze nachten waarin ik mezelf afvroeg waarom de ander mij dit aandeed?

Op dit moment worden er zoveel onwaarheden over mij als persoon verkondigd en geloofd door anderen, dat er geen beginnen meer aan is om dit recht te zetten.

Maanden heb ik geworsteld met het gevoel van onrechtvaardigheid en dat men blijkbaar wil geloven wat men geloven wil. Waar ik eerst onwaarheden wilde bestrijden, begin ik nu toch langzaam maar zeker te voelen dat de waarheid van een ander over mij als persoon er niet toe doet.

Wayne Dyer

In het boek van Wayne Dyer vervul je wensen las ik de volgende woorden: “het is pas echte slavernij als je andere mensen laat bepalen hoe jij je voelt”. De ander kan nog zo vervelend tegen je doen, het is aan jou om te bepalen of je dit gevoel ook naar binnen wilt trekken.

Ik weet wie ik ben, ik wil leren van oprechte kritiek. Wat ik geleerd heb in deze periode van mijn leven is dat het er voor mijn eigenwaarde en gevoel er niet toe doet wat anderen “vinden”. Soms heb je een harde leerschool nodig om dingen in proportie te leren zien. Dat alleen ikzelf verantwoordelijk ben voor hoe ik mezelf in een bepaalde situatie voel. Dat een ander mij niet minderwaardig kan laten voelen, dat ik dat alleen zelf kan.

De afgelopen periode heeft mij zoveel meer geleerd over mezelf dan ik uit boeken kon leren. De bodem raken heeft ook positieve kanten, al kun je deze op het moment zelf niet zien.

Je mag zijn wie je bent of een ander het daar nu mee eens is of niet….

Mediteren wat een onrust!

een boom in de dauw in een meer
Mediteren een goede gewoonte

Mediteren is goed voor je, iedereen zou het moeten doen. Ik heb wel eens ergens gelezen dat meditatie daadwerkelijk je hersenstructuur kan veranderen. Je wordt er rustiger en weerbaarder van. We zijn in het dagelijks leven veel te druk met het verwerken van allerlei prikkels van buitenaf zonder dat we voldoende stil staan bij de stilte in ons zelf. Die stilte in mezelf zou ik wel eens willen ervaren.

Bewust worden van je ademhaling

Via YouTube heb ik een meditatie uitgezocht. https://www.youtube.com/watch?v=Jyy0ra2WcQQ In kleermakerszit ga ik op een kussen op de grond zitten. De stem vraagt mij om mijn ogen te sluiten en mijn ademhaling te volgen maar niet te veranderen. Ik word bewust van mijn ademhaling maar kan de controle niet loslaten, waardoor ik dieper en sneller ga ademen dan de bedoeling is. Ik voel me niet ontspannen maar juist benauwd, dit kan toch niet de bedoeling zijn?

Jeuk

Wat zal ik vanavond eens gaan eten? Er vormt zich een boodschappenlijstje in mijn hoofd. Geen nood, vertelt de stem, als je gedachten afgedwaald zijn kun je gewoon weer terug keren. Waar waren we ook al weer? O, ja we waren in het bos aan het wandelen en ik moet een plekje onder een grote boom uit te zoeken.

Ik voel dat ik jeuk krijg aan mijn oor. De jeuk valt niet te negeren er moet gekrabd worden. Mag ik nu wel of niet bewegen tijdens de meditatie? Hoe meer ik aan de jeuk denk hoe erger deze word.

Mijn knieën beginnen inmiddels ook een beetje pijn te doen en uit mijn voeten is elk gevoel verdwenen. Zou het kwaad kunnen om de meditatie liggend af te maken? (zie mijn andere blog over meditatie Meditatiekussen voor algemeen gebruik)

Geen gedachten

De kunst tijdens de meditatie is om tussen je gedachten de stilte te kunnen vinden. Je moet als het ware je gedachten weg laten waaien en proberen niet een nieuwe gedachte op te laten komen. Wat een gekakel in mijn hoofd en wat is het moeilijk om de stilte tussen die waterval van gedachten te vinden. Ik merk dat ik gefrustreerd raak, wat zeker niet de bedoeling van een meditatie kan zijn. Ik besluit om met een denkbeeldige tennisracket mijn opkomende gedachten weg te slaan. ‘Ja, het is me gelukt, ik dacht even nergens aan’, juich ik in mijn hoofd.

Ik schrik wakker van een bel die het einde van de geleide meditatie aangeeft. Chips de helft van de meditatie gemist. Het is moeilijk om mijn ogen te sluiten en nergens aan te denken, mijn brein laat zich niet zomaar het zwijgen opleggen.

Nooit geweten dat de stilte in jezelf zoeken heel hard werken is. Het ziet er zo makkelijk uit in kleermakerszit op een bergje!

Jaapie op mijn voorruit

Mijn voorruit

Gisteren reed ik in mijn auto op weg naar huis. Op mijn voorruit zat een dappere kleine groene sprinkhaan, die Jaapie heb genoemd.

Voordat ik de snelweg opdraaide had ik eigenlijk wel verwacht dat hij eraf zou waaien het weiland in. Maar niets was minder waar. Jaapie, zoals ik hem noemde, bleef zitten waar hij zat.

Terwijl ik 100 km per uur reed, deed Jaapie zijn best om ondanks de wind te blijven plakken. De wind trok aan het kleine lijfje, zijn voelsprieten bewogen alle kanten op. Van de 4 pootjes op mijn raam bleef er uiteindelijk nog maar 1 pootje over.

Ik kreeg medelijden met stoere Jaapie en riep naar hem “blijf zitten Jaapie, we zijn er bijna”. Omdat Jaapie het steeds moeilijker kreeg ben ik een afslag eerder van de weg gegaan. Het idee dat hij te pletter zou slaan op een andere autoruit stond me niet aan.

Terwijl ik op een landweg naar mijn huis reed was ik verbaasd over de kracht van die kleine pootjes. Je hoeft dus niet groot te zijn om sterk te zijn.

Wayne Dyer

Vandaag las ik in het  boek van Wayne Dyer de cirkel is rond de volgende woorden: hij die de ander overwint is sterk, hij die zichzelf overwint is machtig!

Ik moest meteen aan Jaapie denken die zo stoer Purmerend verruilde voor het Zaanse. Soms moet je doorbijten en niet stoppen voordat je doel bereikt is. De overwinning kan dichterbij zijn dan je denkt.

Samen gelukkig oud worden

Hand in hand

Vinden jullie het ook zo vertederend om een ouder stel hand in hand te zien lopen?

Een tijd geleden zat ik in de wachtkamer om bloed te prikken, toen er naast mij een ouder stel ging zitten. De vrouw was duidelijk dementerend en niet in haar hum. https://www.alzheimer-nederland.nl/dementie

Gedurende de wachttijd was het gefit op haar man niet van de lucht. Haar man bleef lief en rustig en veegde zelfs haar mond schoon met een schone zakdoek.

Dit eenvoudige gebaar straalde heel veel liefde uit. Rustig praatte de man tegen zijn vrouw en elke keer opnieuw legde hij haar geduldig uit dat ze nog even moest wachten.

Hoe verdrietig moet dit voor de man zijn om zijn lieve vrouw te zien afglijden. Om te beseffen dat wat ooit was niet meer terug zal komen, dat het voorgoed voorbij is.

Echt liefde bestaat

Voor mij is dit het bewijs dat onvoorwaardelijke liefde bestaat. Deze man die voor zijn vrouw bleef zorgen ondanks de pijn die hij voelde bij haar woorden.

Wat zou het fijn zijn om samen met je grote liefde oud te worden en elkaar te begrijpen zonder woorden omdat een blik voldoende is. Dat hoe ziek je ook bent je de liefde van de ander voelt. Zijn aanraking en zijn aandacht je een warm gevoel geven,

Wat een leegte moet het zijn als de ander er niet meer is, als je alleen verder moet.

Wat is er niet mooier om te weten dat er iemand thuis op jou en je knuffels wacht. Dat gun je toch iedereen…..

Gelukkig poepen wij anders dan een hond

Deze titel klinkt gek, maar daar stond ik vanmorgen, tijdens het uitlaten van mijn hondjes, over na te denken.

Als wij op onze hond zouden lijken, dan zou een toiletgebouw er ineens heel anders uitzien.

Rondjes draaien

Als een hond aandrang krijgt, moet er eerst gesnuffeld worden. Het juiste poepplekje is moeilijk te vinden, de geur moet precies goed zijn. Je ziet de hond denken ‘he, hier was ik gisteren ook, hmmm zal ik hem hier bijleggen of ruikt het verderop toch nog iets beter?” Je hond draait snuffelend rondjes om een molshoop heen en kan wat besluiteloos zijn over waar hij zijn bergje neer zal laten komen. Op het moment dat zijn kontje een beetje naar beneden gaat, ruikt hij ineens een andere veel betere geur. Hup, billen bij elkaar om te hupsen naar het andere betere plekje. Met een gelukzalige blik voert je hond zijn taak uit.

Honden hangen regelmatig met hun neus boven de drol van een ander, om even goed diep de geur van de ander op te snuiven. Het nut om aan poep te ruiken ontgaat mij totaal. Zeg toch zelf, er is toch niets ergers dan een toilet binnen te gaan waar een voorganger net druk bezig is geweest?

Toiletgebouw

Stel je nu eens voor dat wij dezelfde gewoontes als onze hond hadden? Hoe zou ons toiletgebouw er dan van binnen uitzien? Een grote betegelde hal waarin iedereen met blote kont, blij door elkaar heen zou rennen en de tijd zou nemen om elkaar eens goed te besnuffelen? Mensen die rondjes draaien om oude bergjes poep heen om het juiste plekje te vinden? Denk je dat wij dan ook zouden weglopen met een blik van ‘he, kijk mijn drol daar eens liggen, dit is mijn territorium’?

Opruimen

Mijn hond zoekt heel zorgvuldig en met veel liefde zijn poepplekje uit. Daarom vind ik het elke keer weer zielig dat ik als baasje verplicht ben om zijn drol op te ruimen.

Het moment dat mijn hond van zijn zorgvuldig uitgezochte plekje afstapt, doe ik een stap naar voren met een zakje om mijn hand. Ondertussen hopend dat ik niet op een zorgvuldig uitgezocht plekje van een andere hond stap….

André Hazes jr

Voor mijn verjaardag had ik kaartjes van André Hazes jr in Ahoy gekregen. Gisteren was het dan zover, in de auto naar Rotterdam. In de auto probeerden wij al in de sfeer te komen maar een ongeluk net voor ons gebeurd, haalde de feeststemming toch iets naar beneden. Nu nog zie ik de vrouw voor me zoals ze huilend naast haar auto stond.

Tv-opnamen

Tot mijn spijt had ik niet veel werk van mijn haar en make-up gemaakt. Juist omdat wij vooraan stonden werden we deel van de tv-opnamen. Voor ons liep een cameraman heen en weer die shots van het publiek maakte. De cameraman stond ons een aantal keren van zo dichtbij te filmen dat ik zijn camera met simpele handbeweging uit had kunnen zetten. Een camera zo dicht op mijn gezicht gaf me een ongemakkelijk gevoel.

Zodra iemand een camera op mij richt raak ik spontaan de controle over mijn gezicht kwijt. Als de fotograaf roept dat ik even moet lachen dan weet ik niet meer welke spieren in mijn gezicht ik daarvoor moet gebruiken. Er is ooit een fotograaf geweest die het als volgt heeft opgelost “je sluit je ogen en als ik ja roep dan doe je ze open, zo sta je in ieder geval met je ogen open op de foto”.

Jaloers als ik ben op mensen die wel fotogeniek op de foto kunnen staan. Sommige mensen hebben een soort van fotogezicht, zodra ze een camera zien springt hun gezicht meteen in de juiste houding. Ik heb geen fotogezicht of een beste kant, als ik te hard lach  zie je teveel tandvlees en grote voortanden. Vooral de foto’s waarin ik beweging ben, die zijn het ergste, een grimas op mijn gezicht alsof de grote boodschap wat moeizaam was.

Het werd er allemaal niet beter op toen Andre Hazes jr een of ander commando door zijn microfoon brulde waarop iedereen spontaan met bier begon te smijten. Dus daar stonden we dan met een camera op ons gericht met een glas bier in mijn haar, in plaats van mijn hand, te bedenken hoe we over zouden komen op tv.

Geweldige show

Andre Hazes jr heeft een geweldige show weg gegeven, wij gaan zeker nog een keer heen. Het was het meer dan waard! We hebben gedanst, gezongen, gegild en ons vreselijk misdragen, we zouden ons moeten schamen!

Wij wensen de tv-producent veel wijsheid door ons uit de show te knippen, dat is veel beter voor de kijkcijfers……

 

 

 

 

 

Bijna diabetes

Diabetes

Tijdens de zwangerschap van Niek werd er zwangerschapsdiabetes bij mij geconstateerd (mijn oude blog Dus toch zwangerschapssuiker). Van de internist kreeg ik daarom een handig meetapparaatje om zelf mijn bloedsuikerwaarde te bepalen. Het was de bedoeling dat ik rond de 6 mmol zou blijven.

Meten na mijn zwangerschap

Na mijn zwangerschap heb ik een verhoogd risico op het ontwikkelen van ouderdomsdiabetes. Omdat ik lichtelijk tot zwaar suikerverslaafd ben, vermoed ik dat ik ooit aan de beurt zal komen.

Soms meet ik daarom nog wel eens mijn bloedsuikerwaarde op een nuchtere maag. Zo ook een paar weken geleden. Het apparaatje telt langzaam af van 5 naar 0. Tot mijn afgrijzen zie ik het cijfer 10 op het beeldscherm verschijnen. Jeetje, dat is best een hoge waarde op een nuchtere maag. Zie je wel toch, diabetes, concludeer ik.

Meteen schiet ik in zak en as. Nu moet ik op dieet, geen wijntje, geen chocolade en toch maar eens wat gaan doen met de adviezen van de diëtist van vorig jaar. Zie je nou wel dat krijg je ervan als je geen gebakje kan laten staan, waarom heb ik niet vaker nee gezegd? Zo kan ik natuurlijk nooit meer gezond oud worden met Rene. Rene die sportiever is als sportief, die zelfs een marathon weet uit te lopen. Het uitzicht wordt steeds donkerder voor mijn gevoel.

Vanaf nu is het klaar, toch meer fruit eten en nog meer proberen te bewegen. Terug naar een sportief en gezond leven. Ik weet nog niet precies hoe, maar hier in huis gaan er dingen veranderen!

Ik sta mezelf zielig in de spiegel aan te kijken als er ineens een enorme tl-lamp boven mijn hoofd gaat branden. Natuurlijk stomkop, ik heb krentenbrood in mijn handen gehad voordat ik ging testen en heb daarna mijn handen niet gewassen! Krentenbrood is zoet, er heeft dus suiker op mijn vingers gezeten, vandaar die hoge uitslag. Eureka!

Tutje die ik ook ben, bijna was ik op dieet gegaan maar dat is gelukkig nu niet meer nodig. In een opperbest humeur strooi ik chocoladehagelslag op mijn brood, tja we moeten natuurlijk wel nog een beetje blijven genieten toch?

Niek 1 jaar oud

Een kindje met een boekje in zijn hand
Oude blogs

Op dit moment ben ik druk bezig deze site te vullen met de blogs van mijn oude site. Best wel een aanzienlijk klusje, ik wist niet dat ik zoveel geschreven had.

Ook wel leuk om alle oude berichten over het zwanger zijn en de weg ernaar toe te lezen. Wat is ons leven veranderd na de komst van onze zoon Niek.

Wie is Niek?

Elke dag genieten wij nog met volle teugen van ons inmiddels 1 jarige ventje. ( Niek een jaar geleden: Hier is hij dan, onze zoon Niek) Hij is vrij groot voor zijn leeftijd. Als ik naar zijn voetjes kijk, dan kan het niet anders of hij zal een grote man worden. Het consultatiebureau zegt dat op een vriendelijke manier als “hij zit hoog in de curve” waarna ze fronsend naar mij kijken met mijn 1 meter 63.

Niek is een vriendelijke reus, met een opgeruimd humeur. Huilen doet hij alleen als er echt wat aan de hand is. Als hij lacht dan breekt bij mij, ondanks alle zorgen om onze andere zoon, toch de zon weer door.

Niek vraagt al om ‘nijn’ op de TV en pakt voor ons alvast de afstandbediening. Met zijn kleine vingertjes probeert hij de toetsen uit. Het is hem al meer dan 1 keer gelukt om de tv aan te zetten. We leren hem nog maar even niet hoe hij de tv ook op de juist zender krijgt.

Gelukkig zegt hij naast “nijn” ook sinds een aantal dagen “mama” en heel soms horen we “oma” voorbij komen. Papa die toch ook graag genoemd wil worden blijft maar herhalen dat hij “papa” heet, wat Niek dan weer met een blij gezicht beantwoord met “mama”. Ja, Niek weet nu al wie de toetjes elke week voor hem in huis haalt , en wie hij dus te vriend moet houden.

Niek leest liever dan dat hij met zijn autootjes speelt. Sommige boekjes lezen we wel 20 keer per dag, toch krijgt hij er geen genoeg van. Dat wij wel genoeg van de boekjes krijgen deert hem niet.

Slapen doen we niet aan

Overdag slapen doet hij al bijna niet meer, daarvoor heeft hij het echt te druk. Slapen is overrated volgens Niek. Dus mama kan niet snel tijdens een slaapje het huishouden doen. Hij kruipt het liefste achter de stofzuiger aan en vind vooral de uit-knop reuze interessant. Ook het leunen op de deur van de open vaatwasser en dan het bestek uit de bakjes trekken is favoriet bij hem.

Als hij in bad gaat zingen we zo hard kinderliedjes dat de buurman daar vast last van moet hebben. Alle liedjes van de Dd Compagnie minidisco komen voorbij. Niek klapt vrolijk mee en steekt telkens zijn handjes in de lucht.

Kortom we zijn elke dag nog blij dat hij bij ons gezin hoort! Wat is er niet fijner dan om zijn zachte wangetje te kussen en met je neus te kroelen in zijn nekje.

Zwangerschapsverlof loopt ten einde

Zwangerschapsverlof

Mijn zwangerschapsverlof ( lees ook: Zwangerschapsverlof) zit er vanaf morgen weer op.  4 maanden zijn in een zucht en een snik voorbij gegaan. Er bekruipt mij een gevoel wat ik nooit eerder heb gehad, wat zou ik graag op dit moment lekker ouderwets “huismoeder” willen zijn. Het bevalt me wel om thuis de boel op orde te houden en te genieten van mijn twee kindjes. Geen gestress en gejaag omdat je werkt en je het huishouden ook een beetje netjes wilt houden. Daarnaast de nodige afspraken voor mijn oudste zoon bij de tandarts, het ziekenhuis, logopedie en natuurlijk tijd vrij maken voor mijn vriendje. Als klap op de vuurpijl probeer ik tussendoor mijn rechtenstudie af te maken en zit ik na te denken om iets voor mezelf erbij te gaan doen. OMG hoe moet ik dit allemaal de komende tijd gaan bolwerken?

Veel emoties

Wat is er toch veel gebeurd de afgelopen weken. Van hoog zwanger zijn naar een bevalling en na de bevalling het wennen thuis met onze mooie zoon. Tranen van geluk en tranen van verdriet omdat het huilen van onze baby bij tijd en wijlen zwaar was. Het vele wandelen met de hondjes en met onze baby buiten in de zon en in de regen. De aandacht die ik de afgelopen maanden ook aan mijn oudste zoon kon geven. Vandaag heb ik zelfs nog met mijn oudste zoon een puzzel van 1000 stukjes afgemaakt (puzzel Van Haasteren) . De lieve en warme reacties van de mensen om ons heen, de mooie kaarten en cadeautjes, hier hadden we nooit van durven dromen.

Ontzwangeren

Het ontzwangeren brengt ook de nodige emoties met zich mee. Nog steeds schiet ik vol bij een reclame op tv van bijvoorbeeld de NS of die van Interpolis, de scene waarbij het meisje haar vader niet te pakken kan krijgen is het ergste.

Blij werd ik van de weegschaal, hoewel ik toch wel een paar kilootjes voor mijn zwangerschap te zwaar was, ben ik maar 5 kilo zwaarder geworden. Komt vast door de zwangerschapsdiabetes waardoor ik abrupt op dieet moest. De chocolade moest na deze ontdekking meteen de kast weer in. De weegschaal had veel verder uitgeslagen zonder diabetes.

Het was een mooie tijd

Kortom het was een mooie tijd, waarin ik chronisch vermoeid maar toch tot rust gekomen ben. Heel veel nagedacht heb over hoe ik mijn leven verder vorm wil gaan geven. Ik heb ontdekt dat er dat er dingen zijn die moeten veranderen en er dingen zijn die nooit mogen veranderen. Hoe dan ook, morgen ga ik weer aan het werk, ik hoop dat de hervonden persoonlijke rust stand houd in de hectiek die vast en zeker weer komen gaat.

Ik kan nu al niet wachten om morgenavond naar huis te mogen rijden om met mijn mannetjes te knuffelen……