Schoonmaken elke keer weer

Schoonmaken

Wie wil er nu niet in een schoon huis wonen met schone kleren rondlopen en douchen in een schone badkamer? Schoonmaken en opruimen is naar mijn idee het meest frustrerende werkje wat er bestaat. Heel tevreden kan ik rondkijken in mijn pas schoongemaakte woonkamer maar binnen een uur lijkt het alsof er opnieuw een bom ontploft is. Ik heb een hond die zijn haren verliest of een zoon die met zijn beker ondersteboven door de kamer heen loopt.

Leuk proberen te maken

Ik probeer het schoonmaken op allerlei manieren leuk te maken door het luisteren van luisterboeken of door mee te blerren op Hollandse muziek. Sinds kort heb ik een nieuwe stofzuiger die ook meteen mijn kamer dweilt. Ik vond hem eigenlijk te duur maar achteraf is het de aderlating van mijn bankrekening dubbel en dwars waard geweest. (Bissel stofzuiger). Al moet je wel oppassen met deze stofzuigende dweil omdat hij alles opeet wat hij tegenkomt, zo ook de stekker van de babyfoon.

Geen organisatietalent

Hoe kan het dat het bij andere moeders zo netjes is in huis? Ik voel mezelf soms schuldig dat niet alles een keurig plekje heeft en dat het lijkt alsof ik meer spullen dan kastruimte heb. Vol goede moed kan ik een kast beginnen uit te ruimen om deze opnieuw in te delen. In het begin gaat het goed totdat de laatste spulletjes erin terug moeten. Dan bekruipt me het gevoel van een kansloze missie die vooraf al gedoemd was om te mislukken.

Laatst zag in programma op Netflix: Tidying Up https://www.netflix.com/nl/title/80209379 van Marie Kondo. Eerst haal je alle kleren uit je kast en dan ga je stuk voor stuk bedenken of je een kledingstuk nog wilt dragen of dat je er klaar mee bent. En als je er klaar mee bent dan bedank je dat kledingstuk en stop je het netjes in een tas. Zo gezegd zo gedaan. Mijn hele klerenkast heb ik op mijn bed gegooid om daarna kledingstuk voor kledingstuk te bekijken. Ik had items op mijn bed liggen die ik al meer dan 10 jaar in mijn kast had liggen. Kledingstukken waarvan ik hoopte dat ik er ooit nog in zou passen en kledingstukken waarvan ik hoopte er nooit meer in te passen. Uiteindelijk bracht ik in totaal 4 vuilniszakken aan kleding naar Noppes https://www.noppeskringloopwinkel.nl/. En nee, ik heb niet elk kledingstuk afzonderlijk bedankt, dat was een brug te ver.

Marie Kondo

Marie Kondo runt een bedrijfje in het netjes maken en houden van je woonomgeving en schrijft daar boeken (Marie Kondo leren opruimen) over. Maar als je de serie op Netflix bekijkt dan kom je misschien zelf nog op ideeën. Liever zou ik Marie Kondo voor een weekje bij mij thuis uitnodigen om voor eens en voor altijd een einde te maken aan de spullen die maar geen vast plaatsje in mijn huis lijken te hebben.

Misschien zou ik net als de boeddhist uit mijn vorige blog: rust-als-wijsheid-van-de-daggewoon mijn huis helemaal leeg moeten maken en alle prullaria waar je toch niets mee doet wegdoen of weggeven. Het idee dat een ander blij is met mijn troep spreekt mij wel aan.

Het bordje op de foto met de tekst: “My house was clean last week- sorry you missed it” laat ik voorlopig als disclaimer in mijn keuken hangen. Ik aanvaard geen enkele aansprakelijkheid voor de troep in mijn huis als je onverwachts op bezoek komt.

Rust als wijsheid van de dag

Een bospad met bomen
Dalai Lama

“De mens offert zijn gezondheid op om geld te verdienen, vervolgens offert hij geld op om zijn gezondheid te redden.

Daarna maakt hij zich zoveel zorgen om zijn toekomst, dat hij niet van het huidige moment geniet.

Zodoende leeft hij noch in het heden, noch in de toekomst;

Hij leeft alsof hij nooit zal sterven, en dan sterft hij zonder ooit werkelijk te hebben geleefd.”

De Dalai Lama toen hem werd gevraagd wat hem het meest verbaast

Mooie teksten

Mooie teksten die me raken. Dit keer was ik aan het lezen in het Boek Buddhist Boot Camp. Een niet al te groot boekje met korte teksten van Timber Hawkeye waarin op een eenvoudige manier het boeddhisme uitgelegd wordt.

Timber Hawkeye (https://en.wikipedia.org/wiki/Timber_Hawkeye) legt uit dat minder juist meer kan zijn. En dat we door naar de toekomst toe te leven we niet zien hoe gelukkig we nu zijn en hoeveel we nu hebben.

Consuminderen

Ook ik heb veel te veel spullen of te weinig kasten, het is maar net hoe je het bekijkt. Geld is naar mijn idee belangrijk om de dingen te kunnen doen die we zo graag willen doen en de verplichtingen te betalen. Eerlijk is eerlijk, het zou soms best een beetje minder kunnen. Ik heb bijvoorbeeld meer schoenen dan ik in een jaar tijd af kan dragen. Het zijn naar mijn smaak alleen niet ‘die’ schoenen die ik vandaag aan wil trekken.

We zouden dus op een andere manier keuzes kunnen maken. Meer kiezen voor rust en vrijheid in plaats van te kiezen voor geld en consumeren. Omdat we zoveel consumeren moeten we ook meer werken, meer werken betekent dat we minder tijd voor onszelf hebben. Het is maar net waar je de nadruk op legt in je leven.

Er is heel veel moed voor nodig om net als een monnik gewoon alles wat je bezit weg te doen en te leven zonder bagage.  Timber Hawkeye legt in zijn boekje uit dat hij bijna geen spullen in zijn huis heeft staan. Dat hij daardoor meer tijd kan besteden aan wandelen, lezen en rust.

Kunnen wij dit ook?

Het eerste wat in me opkomt is dat het schoonmaken in leeg huis veel makkelijker is. Het huis kan dan kleiner zijn wat geld en tijdswinst zou kunnen opleveren. Ik denk dat ik (nog) niet de moed heb om van mijn oude spulletjes afstand te doen. Mijn oude schoolboeken bewaar ik nog steeds in een kistje op zolder, zonder dat ik er ooit naar om kijk.

Zoals ik al eerder schreef in een blog over prikkels Prikkels, prikkels en nog meer prikkels zou ik het wel fijn vinden om rustiger te leven. Je moet steeds meer je best doen om mee te kunnen in deze hectische maatschappij. We leven van vakantie naar vakantie omdat we daar even tot rust (denken) te komen.

Jaloers

Stiekem ben ik jaloers op die monnik op een bergtop met niets anders aan zijn hoofd dan rust en meditatie. Ik wil alles: een leuk, druk en gezellig leven maar ook meer rust.

Probeer hier maar eens met een gezin, je werk en sociaal leven een goede balans in te vinden. Ik ga snel even verder lezen in mijn boek, misschien steek ik er nog wat van op. Voor ik er erg in heb is Niek weer wakker uit zijn middagslaapje waarna het met de rust voorlopig weer gedaan is.

Ondertrouw

Ondertrouw in Amsterdam

Vandaag gaan wij als voorbereiding op ons huwelijk in september in ondertrouw. Omdat wij trouwen in Amsterdam is dit ook de plaats waar we in ondertrouw gaan. https://www.amsterdam.nl/burgerzaken/trouwen-partnerschap/

Nu is het voor ons beiden niet de eerste keer dat we gaan trouwen maar toch voelt deze keer extra speciaal. Na mijn scheiding heb ik vol overtuiging gezegd dat “degene die mij ooit nog eens ten huwelijk zou willen vragen heel hard moet kunnen lopen”. Ik had mezelf beloofd nooit maar dan ook nooit meer te trouwen. In deze val die het huwelijk heet zou ik nooit meer trappen…..

Huwelijksaanzoek

Toen René vorig jaar op zijn knieën ging in een restaurantje (https://www.dewalvis.nl/) op de Zaanse Schans kon ik niet anders dan volmondig ja zeggen. Bij René voel ik me zo thuis. Samen lachen tot de tranen over onze wangen lopen of het delen van verdriet. Tot diep in de nacht bomen over van alles en nog wat. Samen knus op de bank omdat een serie op Netflix te spannend is om naar bed te gaan .

Naar buiten

René is net als ik iemand die graag naar buiten en eropuit gaat. Soms doen we dingen samen waarvan ik nooit gedacht heb deze ooit nog eens te doen. Lange wandelingen langs het strand en struinen door de bossen. Met een kano op stap en klimmen naar een waterval. Kamperen in onze tent en later onze in caravan. Daar zat ik dan achter het stuur in Frankrijk met een caravan achter de auto alsof ik dit al jaren deed.

Zielsgelukkig ben ik al vier jaar met hem en lieve René ik hoop met heel mijn hart dat wij minimaal ons 40 jarige bruiloft samen zullen halen. Want er is niemand anders met wie ik liever mijn leven zou willen delen dan met jou. Wat een geluk dat ik je gevonden heb via www.pepper.nl, sommige dingen zijn voorbestemd.

Heel veel liefs, ik kan niet wachten tot september! Vandaag zijn we officieel verloofd xxxx

Meditatiekussen voor algemeen gebruik

In een vorige blog mediteren-geeft-onrust heb ik mijn pogingen om te mediteren gedeeld. Mijn lijf protesteerde iedere keer weer tegen de meditatiehouding. Stijf als een plank en met pijn in mijn billen stond ik piepend en krakend op. Het ontspannen gevoel na een meditatie was ver te zoeken.

Pogingen om liggend te mediteren liepen er steevast op uit dat ik in slaap viel. Zo sliep ik mezelf keurig door de meditatietijd heen.

Zoeken naar een oplossing

Tijdens mijn zoektocht naar een oplossing kwam ik een handig kussentje tegen. Er zijn zoveel verschillende kussentjes voor meditatie beschikbaar dat ik door de bomen het bos niet meer zag. Uiteindelijk heb ik voor dit kussentje gekozen. Als het kussentje te laag is dan kun je ook een krukje of meditatiebankje kopen.

Nieuwe manier van mediteren

Ik vond een boekje (vaardig in geluk) waarin duidelijk uitgelegd werd dat het niet gemakkelijk is om je gedachten volledig stil te krijgen. In plaats van het gevecht met je gedachten aan te gaan was het de bedoeling dat je elke uitademing zou tellen. De telling loopt van 1 tot 10 waarna je weer opnieuw begint met tellen. Je hoeft je ademhaling niet te veranderen, je telt alleen maar. Als je de tel kwijtraakt begin je gewoon weer opnieuw met tellen. Ineens begreep ik dat meditatie iets anders is dan jezelf te dwingen nergens aan te denken en in slaap te vallen. Meditatie heeft juist alles te maken met concentratie.

Bijkomend voordeel was dat ik het tellen van mijn uitademingen ook kon gebruiken in stressvolle situaties. Mijn geest kalmeerde vrijwel direct en de spanning in mijn lijf werd minder.

Op mijn nieuwe kussentje probeerde ik de nieuwe meditatietechniek uit. Het kussentje heeft de vorm van je billen en als je er goed op gaat zitten dan komt je rug vanzelf recht. Dit voelde al veel beter, het mediteren ging er met sprongen op vooruit. Door de regelmaat van het zitten voelen mijn spieren ook beter aan.

Tijd maken

Mediteren doe je het beste twee keer per dag, een half uur in de ochtend en een half uur in de avond. Volgens de leraren zou je dan werkelijk het verschil in je leven moeten kunnen merken. Maar hoe doe je dat met een gezin, je werk en je sociale leven? Het probleem waar ik nu nog tegenaan loop is dat ik niet elke dag een moment kan vinden om te gaan “zitten” zoals dat heet. Dat is jammer want je wordt rustiger door te mediteren, het doet dus echt wat met je.

Nu alleen nog proberen om mijn zoon van mijn kussentje af te houden. Onze zoon heeft ontdekt dat het een prima kussentje is om op te zitten als je tv kijkt. Het kussentje ligt dus inmiddels in de woonkamer voor algemeen gebruik. Ik denk dat ik voor onze zoon een eigen kussentje ga kopen met een Nijntje motief. Je kunt tenslotte niet jong genoeg beginnen met mediteren.





Het ging even niet goed met mijn website

Sinds een paar dagen probeer ik zelf mijn website leuker te maken. Hoewel ik langzamerhand steeds handiger begin te worden in het bouwen gaat er soms nog wel eens wat verkeerd. Gelukkig werd ik door een volger van mijn website erop geattendeerd dat mijn website allerlei vreemde berichten aan het uploaden was naar Facebook. De paniek sloeg hier behoorlijk toe. Het lukte mij wel om iets aan te zetten maar om het uit te zetten was niet zo gemakkelijk. Nadat ik weer wat rustiger geworden was kwam ik op het lumineuze idee om de verbinding tussen mijn website en Facebook te verbreken. Zo konden er in ieder geval geen berichten meer geüpload worden.

www.marlenestompe.com

De naam van mijn website is inmiddels verandert in www.marlenestompe.com maar zal benaderbaar blijven via de oude urls.

Ik hoop dat mijn site nog mooier zal worden de aankomende weken en ik beloof jullie voorzichtiger te zijn met aanpassingen die ik niet begrijp!

Judith enorm bedankt voor je snelle reactie vandaag!

Middelbare leeftijd

Mijn gezicht is aan het veranderen. Ineens valt het op dat je een vrouw van middelbare leeftijd begint te worden.  Voorheen dacht ik altijd dat ik dat vreselijk zou vinden. Ik vond de overgang van 29 naar 30 jaar al een dingetje. Dat in dezelfde week een uitnodiging voor een uitstrijkje in de bus viel maakte dat gevoel er niet beter op.
“Middelbare leeftijd” verder lezen

De buitenlamp

Stiekem roken

Zo’n 30 jaar geleden woonde ik nog thuis. Samen met mijn drie jaar jongere zusje liet ik regelmatig de hond uit. Voor ons was dit de ultieme gelegenheid om stiekem een sigaretje te roken. Met onze hand op onze zakken smokkelden we de sigaretten naar buiten. De hond was er blij mee omdat ze nog nooit zo vaak en lang uitgelaten werd. Hevig kauwend op kauwgom en met de rookkringels nog in ons haar, waren wij er vast van overtuigd dat onze moeder niets in de gaten had.

De lamp

Het begon ons op een avond op te vallen dat elke keer als wij in het donker langs een huis liepen er een lamp aanging. Een fel groot licht die de halve straat verlichte. We voelden ons betrapt maar het was ook eng om zo in de gaten gehouden te worden. Het idee dat er iemand met zijn hand op het lichtknopje stond te wachten totdat wij voorbij zouden komen gaf ons de kriebels.

De grote vraag was waarom deze buurman dit deed? Waarom zou je een paar meisjes met een hondje zo laten schrikken? Het leek er namelijk op alsof hij ons waarschuwde om weg te gaan.

Wij besloten deze buurman in de maling te nemen. Samen gingen we achter zijn schuurtje staan wachten totdat het licht weer uitging. Zodra het licht uitging renden we snel langs zijn tuinpad. Wat waren wij verbaasd dat de buurman dit doorhad, floep daar ging het licht alweer aan. We waren onder de indruk van zijn reactievermogen. De volgende poging die wij waagden was door net iets verder van het tuinpad af rustig voorbij te lopen. Weer ging het licht aan, de buurman had ons wederom in de gaten.

Tot mijn schaamte moet ik bekennen dat het een tijd geduurd heeft totdat zusje en ik erachter gekomen waren dat er een nieuw soort buitenlamp bestond, voorzien van een sensor. Ultra modern en een must have voor iedere trotse huizenbezitter.

Welkom in de nieuwe moderne tijd!

Met onze dreumes wandelen in een nieuwe wereld

Blauwe schoenen voor een dreumes

Sinds de kerst kan onze zoon van 16 maanden lopen. Met zijn armpjes wijd stapt hij met kleine pasjes parmantig door de kamer. Hij kan nu overal komen waar hij maar wil zijn. De honden hebben geen rust meer en papa en mama ook niet. Wij moeten onze ogen en oren continue open houden want onze dreumes is op onderzoek uit. Zijn perspectief van de wereld is sinds hij kan lopen verandert. Eerst zie je twee oogjes aan de tafelrand en daarna een handje om al dat moois te pakken waar hij eerst niet bij kon. Als een speer en zo trots als een pauw gaat hij er met je telefoon vandoor om deze vervolgens met een zwieper door de kamer te gooien.

Schoenen

Twee weken geleden hebben we voor het eerst echte schoenen voor onze dreumes gekocht, zodat we nu ook buiten een rondje kunnen lopen.  Het buiten lopen met een dreumes is een kwestie van geduld hebben, zo loop je samen een aantal keren de straat op en neer en bij elke put blijven we even staan omdat deze aangeraakt moet worden. Ook als moeder ontdek je de woonomgeving opnieuw. Ineens word je geattendeerd op die mooie boom en een uitstekende stoeptegel of een tuin die goed onderhouden is. Je contacten in de buurt groeien gestaag omdat een dreumes nu eenmaal makkelijk contact maakt met de mensen om hem heen. Vol bewondering blijft hij staan als er iemand aan komt lopen om deze persoon eens even goed op te nemen en na te staren. Volwassen mensen beginnen spontaan te zwaaien en te kletsen tegen ons mannetje terwijl Niek geen krimp geeft.

Dapper stapt hij zo een beetje rond op de stoep of hij blijft bij het oversteken midden op straat pardoes staan. Dat mama  van dat laatste een beetje zenuwachtig wordt kan Niek niet deren. Voor hem is de weg niets anders dan de stoep.

Geen doel

Een dreumes hoeft nergens heen, hij loopt alleen maar en bewonderd de wereld om zich heen. Wanneer hebben wij voor het laatst als een kind naar de wereld gekeken zonder haast, zonder ergens heen te hoeven en met zoveel nieuwsgierigheid? Hoe goed ken je de eigen woonomgeving eigenlijk? Mijn buren zullen het niet grappig vinden als ik out of the blue door de buurt zou ga dwalen om alles even goed van dichtbij te bekijken. Ik vermoed dat dan de politie of een psychiater gebeld word. Maar nu ik met Niek buiten kan wandelen, geef ik mijn ogen de kost en probeer de wereld te ervaren zoals Niek deze ervaart.

Naar buiten

Ik kan niet wachten totdat Niek zo goed kan lopen dat we over het strand en door de bossen kunnen dwalen. Eikeltjes, kastanjes en schelpjes zoeken om straks op school te laten zien. Hele zondagen erop uit om op een terras te eindigen met warme chocomelk met slagroom. Daarna met rode wangen terug in de auto, rozig van het buiten zijn.

Onze eerst volgende vakantie op de camping zullen wij om toerbeurten veel in beweging zijn vrees ik. Niek zal uiteraard de gehele camping willen inspecteren, tent voor tent even blijven staan om te zwaaien naar iedereen die hij tegenkomt. Ik zal mijn wandelschoenen alvast klaar zetten, er is in ieder geval genoeg tijd voor de training.

Nijntje en rekenen

Een baby die Nijntje leest
Toekomst

Soms zou ik wel een kijkje in de toekomst willen nemen om te zien welke weg mijn kinderen af zullen leggen om te worden wie ze zijn. Ze zijn nu nog maar 11 jaar en anderhalf jaar oud. Tijdens het spelen probeer ik te ontdekken waar hun interesses liggen. Mijn oudste is vooral geïnteresseerd in alles waar een stekker in kan en in rekenen, terwijl mijn jongste vrijwel continue met de boekjes van Nijntje loopt te slepen. “Nijntje en rekenen” verder lezen