Mijn bloeddruk stijgt

Ik werd weer met pijn in mijn rechterarm wakker. Pijn in mijn elleboog en in mijn oksel, mijn vingers voelen verdoofd aan met uitzondering van mijn ringvinger en mijn pink. Mijn handen voeld aan alsof ik er de hele nacht op had liggen slapen. Een paar nachten geleden heb ik al een tijdje door de pijn beneden gezeten. Nu ik weer zoveel pijn heb besluit ik in plaats van te gaan zwemmen naar de dokter te gaan.

De dokter constateerde een verhoogde bloeddruk, namelijk 97/148, en wat mijn handen betreft zou het Carpaal Tunnelsyndroom kunnen zijn. Doordat er vocht in mijn handen en polsen aan het ophopen is zou dit druk geven op de zenuwen in mijn polsen. De dokter vond het wel vreemd dat dit zich bij mij voordeed omdat dit meestal bij meerlingzwangerschappen zou voorkomen. De dokter adviseerde mij zo weinig mogelijk zout te gebruiken en contact op te nemen met mijn verloskundige.

De verloskundige beloofde contact op te nemen met het ziekenhuis waarna ik direct mocht komen. Ik moest mijn bloed laten prikken en wachten in de wachtkamer voor het spoedspreekuur.

Een arts-assistent nam wederom mijn bloeddruk op, deze was inmiddels alweer gedaald naar 90/130. In mijn bloed werden geen afwijkingen gevonden en dus kreeg ik een nieuwe afspraak voor een week later. Volgende week moet ik wat urine meenemen zodat het ziekenhuis dit kan controleren op eiwitten.

Ik moet het dus nog rustiger aan doen dan ik al deed, ik wilde niets riskeren. Veel drinken kon ik niet omdat ik nogal last had van maagzuur daarom dronk ik liters melk. In het ziekenhuis had ik al aangegeven dat ik last had van opgezette voeten en dat ik het idee had dat ik in mijn gezicht wat vocht vast hield. De arts-assistent vond de hoeveelheid vocht niet alarmerend en gerustgesteld zijn we weer naar huis gegaan.

10 september 2004

Samen met R ga ik weer naar poli verloskunde voor mijn afspraak, ik heb een potje urine meegenomen. In mijn urine werden 2+ eiwitten gevonden.

Wederom werd ik onderzocht door een arts-assistent. Weer heb ik verteld dat ik al lange tijd heel vaak naar de wc moet en bang ben dat ik een blaasontsteking heb. Inmiddels zijn mijn vingers aan mijn rechterhand volledig gevoelloos en mijn linkerhand begint dezelfde symptomen te vertonen.

De arts-assistent haalde er een arts bij die het raadzaam vond om een afspraak in te plannen bij een neuroloog. Het Carpaal Tunnelsyndroom was wel erg uitgesproken vond de arts. Hij vond in het bijzonder het sensibilieitsverlies (verlies van gevoel) wat zorgwekkend.

Weer moest ik bloedprikken waarvoor ik ’s middags de uitslag zou krijgen. Mijn bloeddruk was op de grens van het aanvaardbare 90/130. Maandag moet ik opnieuw terug komen om mijn bloeddruk nogmaals te meten.

Mijn bloeduitslag bleek goed te zijn waardoor we enigszins gerustgesteld aan het weekend kunnen beginnen.

Maandag 13 september 2004

Omdat R moest werken ging mijn moeder mee naar het ziekenhuis.

De arts vond mijn bloedwaarden wederom normaal en bloeddruk was nog steeds 90/130. Wat hij wel zorgwekkend vond was dat ik al zo snel in mijn zwangerschap (33 weken) een verhoogde bloeddruk had. Zijn verwachting was dan ook dan mijn bloeddruk verderop in de zwangerschap een probleem zou worden. Indien ik dat wilde mocht ik terug naar mijn verloskundige of in het ziekenhuis terug komen. Omdat ik heel tevreden met mijn verloskundige was heb ik besloten om me weer bij haar onder controle te stellen.

 

Ik begin er zwanger uit te zien

12 juni 2004

Ik begin er zwanger uit te zien, soms heb ik zelfs het gevoel dat mijn buik niet groter kan worden. Ik vraag mezelf af waar mijn organen gebleven zijn en hoe ik weer een ontspannen gevoel in mijn buik kan krijgen.

De kast in de huiskamer staat vol met alle cadeaus die we voor jou gekregen hebben. Je wordt nu al verwend met allerlei knuffels en kleertjes. Er wordt met smart op je gewacht. Er liggen ook al diverse aanbiedingen van familie en vrienden om op te passen zodat papa en mama straks een avondje weg kunnen. Al vraag ik me af of ik je makkelijk achter kan laten?

De babykamer komt eind augustus, ik sta te popelen om je bedje klaar te maken en je spulletjes neer te zetten. Er met nog heel wat gekocht worden, want er mag je aan niets ontbreken! Was het maar alvast november dan slaan we de zomer over dit jaar, laat de bevalling maar beginnen, we kunnen niet wachten!

12 juli 2004

Precies een maand later schrijf ik weer. Het was te druk en te heftig op mijn werk waardoor ik de ziektewet in moest. Het idee dat jou iets zou overkomen doordat mijn stress peil te hoog is lijkt met verschrikkelijk. Ik ga het dus rustiger aan doen, zodat je de kans krijgt nog beter te groeien dan je al deed.

Je ben de hele dag druk in de weer daar in mijn buik. Ik voel steeds van die zachte schopjes, je vader is keer op keer teleurgesteld omdat hij het schoppen nog niet kan voelen.

Vorige week hebben we 3 kwartier op de echo naar je gekeken, hier is een mooie DVD van gemaakt. Je blijft iets achter in groei, maar volgens de echoscopist ben je nu al een mooie baby. We weten nu ook dat je een jongen bent, je vader is apetrots, als maakte het ons eigenlijk niet zoveel uit. Je naam hebben we al, deze is bedacht door je pa. Niemand in onze omgeving mag weten dat je een jongen bent, dat blijft een verrassing. Stiekem kunnen we wel alvast jongenskleren kopen, stoere pakjes voor als je geboren bent. Dit is echt de mooiste tijd van ons leven, wij worden pa en ma!

9 augustus 2004

Het is al een aantal dagen boven de 30 graden. Jij en ik moeten het rustig aan doen. Zwanger zijn met zulke temperaturen is zwaar werken, ik heb diep respect voor de vrouwen in Afrika.

Omdat ik nu niet meer zoveel doe heb jij nog even rustig de tijd om te groeien. Regelmatig heb ik het gevoel dat ik op knappen sta want jij claimt steeds meer de ruimte.

Elke dag geniet ik van die kleine schopjes in mijn buik en ben ik ontzettend dankbaar dat R en ik dit mee mogen maken. We praten samen veel over de tijd als jij geboren bent. We praten over wat we allemaal gaan doen en wat we wel en niet willen. Opvoeden is niet makkelijk maar we beloven je dat we ons best zullen doen.

23 augustus 2004

Je kamertje is eindelijk gebracht. Michel en je pa hebben de eerste kast al in elkaar gezet, je nieuwe skipak hangt er al in. Morgen gaan de we rest in elkaar zetten, daarna kunnen de kleertjes gewassen worden. Papa en ik moeten nog heel wat spulletjes voor je kopen, ik denk dat we dat ook deze week even gaan doen. Het lijkt net of je weet dat we met je kamertje bezig zijn, want toen ik even bij papa en Michel ging kijken begon je er flink op los te trappelen in mijn buik. Nog twee maandjes verder groeien dan kun je lekker in je nieuwe bedje slapen.

De laatste dagen heb je steeds de hik, voor mij is dat een grappig gevoel maar ik denk dat het voor jou wat minder leuk is. Elke avond neem ik even de tijd voor je, dan wrijf ik over mijn buik en ja hoor, je reageert er direct op. Ik voel je dan bewegen en schoppen, dat is zo’n lief gevoel! ’s Morgens maak je me wakker met je schopjes, beter kan de dag niet beginnen.

Nou lieverd, ik ga Cintha uitlaten en dan weer lekker naar bed, even tijd voor jou nemen en dan slapen. Nog maar twee maanden!

 

Het gaat al beter

Het gaat al beter

8 april 2004

Het bloeden is gestopt, ik vind alleen nog wat oud bloed terug. Gelukkig voel ik mezelf ook stukken beter. en kan de hele dag door eten. Vandaag had ik een trekkerig gevoel in mijn onderbuik alsof de kleine wat meer ruimte wil.

Op ons kerstkaartje zal dit jaar een naam extra staan.

13 april 2004

Vandaag ben ik tien weken en vijf dagen zwanger. Tijdens de echo leek het net of ons kindje naar ons zwaaide. Hij was druk aan het spartelen in mijn buik, zo ontzettend leuk om te zien. We hebben zijn armpjes en beentjes gezien, hij is helemaal compleet. Het risico op een miskraam neemt al wat af maar we zijn nog niet uit de gevarenzone.  Dit kleintje houdt stand, dat weet ik zeker!

22 april 2004

Af en toe heb ik nog een beetje bloedverlies, maar het is te verwaarlozen.

Ik heb wat nieuwe babyspulletjes op mijn verjaardag gehad. Oma heeft je eerste sokjes al gebreid, zo pittig! Aanstaande maandag mogen we weer voor een echo, even gluren of je nog een beetje gegroeid bent. Elke keer is dat weer spannend!

6 mei 2004

We hebben vandaag nieuwe broeken moeten kopen, ik pas niet meer in mijn eigen kleren. Ik kan nog niet voelen dat je er bent, maar mijn buik begint al aardig te groeien. We verheugen ons op de tijd dat je geboren bent en bij ons hoort. Binnenkort gaan de we de babykamer uitzoeken en de rest van de spulletjes kopen. Het is nog steeds onwerkelijk, ik kan me niet voorstellen dat je in me groeit, maar wat ben ik er trots op en gelukkig mee.

’s nachts slaap ik slecht, moet wel 5 tot 6 keer naar de wc en ’s morgens wil ik mijn bed juist niet uit. Op de echo’s ben je aan het poseren en laat je je van alle kanten bekijken. We vragen ons af hoe je eruit komt te zien, wordt je net zo donker als je vader of krijg je toch blond haar? Wat zal de kleur van je ogen worden? Hoe ziet een kindje van ons samen eruit?

Je bent meer dan welkom en ondanks dat wij met vruchtbaarheidsbehandelingen bezig waren, kwam je toch nog onverwachts, je bent een wonder!

23 mei 2004

We zijn op 18 mei voor de laatste keer naar het ziekenhuis geweest. We hoeven daar niet meer terug te komen want de bloedingen zijn gestopt.

Je bent van kop tot teen nu negen centimeter en je hoofdje is drie centimeter. Wat ben je nog klein. Je ruggengraat en je kaken zijn goed te zien op de echo. Dit keer had je geen zin in ons gekoekeloer, je lag lekker achter in mijn buik te slapen. Je vond dat geduw zo vervelend worden dat je jezelf omdraaide van je buik op je rug.

Iedereen loopt te gissen of je een jongetje of een meisje bent, dat is voor ons ook nog een verrassing. Het maakt mij niet uit wat je bent als je straks maar gezond en gelukkig bent.