het startschot voor de medische molen

Wordt het startschot al gegeven voor de medische molen? Is het al bijna 12 juli? Is het al de dag van de eerste uitslag?

Wat duurt het wachten toch lang als er zoveel van afhangt.

Na zoveel jaren in de medische molen moet ik toch ondertussen weten dat wachten en geduld hebben elke keer opnieuw terug komt.

Jarenlang heb ik de pil geslikt. Omdat ik mijn pil regelmatig vergat in te nemen, heb ik wel eens (ironisch genoeg) met bonzend hart een zwangerschapstest gedaan. Met een zucht van verlichting constateerde ik dan dat ik niet zwanger was.

Toen ik 28 jaar was begon het bij mij te kriebelen. Ik wilde heel graag voor mijn 30ste moeder worden. Het is helaas niet gelopen gelopen zoals ik me voorgesteld had.

Vol verwachting heb ik samen met mijn toenmalige man besloten om de pil gedag te zeggen en ervoor te gaan.

De eerste maanden zonder zwangerschap baarde me niet veel zorgen. Ach, ik had jarenlang de pil gebruikt en de stoffen zullen nog wel in mijn lijf zitten, was mijn conclusie.

Na een jaar ben ik toch maar eens begonnen met temperaturen zodat we in ieder geval op de juiste tijdstippen konden vrijen. Het begon nu toch wel een beetje te knijpen.

Ik raakte teleurgesteld als ik weer ongesteld werd. Hoe kon dit nu toch? Elke maand bleef mijn menstruatie op de juiste tijdstippen terug komen. Ik kon er de klok op gelijk zetten.

Na mijn menstruatie kwam de hoop, de hoop dat het deze maand onze maand zou worden en dat de zwangerschapstest nu wel eens zou doen waarvoor ik hem gekocht had.

Het vrijen werd er ondertussen ook niet leuker op. Er waren momenten dat ik op de thermometer keek en vervolgens naar mijn toenmalige man “we moeten nu vrijen, dus heb je even?”. Als hij dan geen zin had om te vrijen kon ik daar heel verdrietig en boos van worden. “Hoe kun je nu geen zin hebben?”. Vrouwen zijn maar een beperkte tijd per maand vruchtbaar, als je niet op tijd met elkaar naar bed gaat dan is het voor die maand alweer bekeken en moet je wachten op de volgende maand.

Vrijen op commando is verschrikkelijk en zeker niet romantisch. Vrijen nadat je woorden gehad hebt over het tijdstip van de maand is al helemaal een drama. Je kunt het je gewoon niet permitteren om geen zin te hebben.

Na twee jaar zelf proberen hebben we toch maar eens een afspraak bij de dokter gemaakt.

De dokter was verbaasd dat we zo lang zelf aangemodderd hadden. Ik kon hem mooi al mijn curves overleggen en wist hem precies te vertellen hoe en wanneer ik ongesteld was en op welke dagen ik mijn vruchtbare piek had.

De doorverwijzing naar het ziekenhuis was een feit.  Hoopvol en vol moed gaven wij onze kinderwens over aan de medische wetenschap. Nu hoefde we niet meer alleen aan te modderen met thermometers en ovulatietesten. We zouden geholpen worden en onze kinderwens zal binnenkort alsnog vervuld worden……..(dachten we)…..

Eiceldonatie en de eerste onderzoeken in het ziekenhuis van Gent

Foto embryo
Eerst onderzoeken eiceldonatie

Vorige week werden we op dinsdagochtend om 8:00 voor de eerste onderzoeken in het ziekenhuis van Gent https://marlenestompe.com/Brochure eiceldonatie verwacht. Om toch zeker op tijd te zijn met z’n vieren, zijn we op maandagmiddag alvast gaan rijden.

Vlakbij het ziekenhuis van Gent ligt een hotel waar je goed kunt overnachten. In de bar van het hotel gaan we nogmaals het gesprek met onze eicelengel aan. Wij vertellen haar dat de trein van donatie straks gaat rijden maar dat ze elk moment de trein kan stoppen. Wat ze ook beslist, nu of gedurende de behandeling, wij zullen haar keuze respecteren.

Psychologische test

Onze eiceldonor was toch wel een beetje gespannen om wat haar te wachten stond. Zouden we allemaal door de psychologische test heen komen? Is onze eiceldonor in staat het ziekenhuis te overtuigen van haar wil om een eicel af te staan. Kan ze voldoende aantonen dat zij weet en begrijpt wat de gevolgen zijn voor nu en in de toekomst?

En wij dan? Zijn wij overtuigend genoeg dat het mij als moeder niet uitmaakt dat ik een kindje krijg door middel van een eicel van een ander?

We hadden ieder een lijstje met afspraken die afgewerkt moesten worden. Het zou een lange dag worden.

Het donatieteam in Gent https://marlenestompe.com/Ziekenhuis Gent afdeling IVF  werkt verrassend effectief. Je hoeft niet lang te wachten in de wachtzaal. De afspraken overlappen elkaar, je gaat van kamer naar kamer.

Onze eiceldonor werd eerst bij de vroedvrouw geroepen. Bij de vroedvrouw werd uitgebreid uitleg gegeven over de medicatie tijdens de IVF behandeling en over de IVF behandeling zelf. Volgens de bloedtest in Nederland heeft onze eiceldonor een hoge AMH-waarde, wat inhoudt dat er voorzichtig met de medicatie omgegaan moet worden om overstimulatie te voorkomen. In Gent wordt er nogmaals bloed geprikt, zodat ook het eigen laboratorium de waarde nogmaals vast kan stellen.

Wijzelf worden bij de psycholoog geroepen. Allerlei vragen volgen zoals hoe wij aankijken tegen onze eiceldonor en of wij het er moeilijk mee zouden hebben om haar in de toekomst tegen te komen? Hoe vaak we elkaar zien in het dagelijks leven?

Hoe gaan wij dit later aan ons kindje vertellen? En weten wij wel dat openheid naar je kind toe het beste is? De psycholoog neemt ons serieus en geeft veel tips over de donatie en hoe dit in de toekomst vorm moet krijgen.

Een aantal jaren geleden heb ik een hele mooie zoon mogen adopteren uit China. Als geen ander weet ik dat de liefde van de moeder geen grenzen kent. Mijn adoptiezoon, was mijn zoon zodra ik het in mijn armen kreeg. Hij kwam dan wel niet uit mijn buik maar werd wel geboren in mijn hart. Voor mijn vriend is dit gevoel niet anders. Als bonusvader heeft hij mijn zoon in zijn hart gesloten, mijn zoon op zijn beurt is dol op mijn vriend.

Voor ons maakt het niet uit of de eicel van mij of van onze eiceldonor afkomstig is. Het feit dat ik dit kindje (hopelijk) mag dragen is een wonder.

Ook onze eiceldonor wordt samen met haar man aan vragen onderworpen door de psycholoog. Weet ze zeker dat ze niet als moeder wil fungeren voor het kindje? Hoe zit het met haar kinderwens? Een lang maar goed gesprek volgt met de psycholoog.

Onze eiceldonor moet ook nog even langs genetica voor een genetisch onderzoek. De uitslag van dit bloedonderzoek duurt 3 maanden. Wel kan de arts alvast rapport opmaken van haar eerste bevindingen in de stamboom van onze eiceldonor. Zijn er nu al ernstige ziekten in de familie bekend?

De psycholoog gaat een rapport schrijven naar het donatieteam met haar bevindingen. Deze bevindingen worden samengevoegd met de eerste bevindingen van de genetisch arts.

Op 12 juli aanstaande mogen wel bellen voor de uitslag, zijn we door naar de volgende ronde?

Eiceldonatie voorzichtige stappen

Voorzichtige stappen naar ons wonder

Kunnen dromen waarheid worden? Kun je door te dromen een wonder in gang zetten?

Vandaag start ik onze blog over de bijzondere reis met onze eiceldonor. Een reis die wij afgelopen week met de eerste voorzichtige stappen zijn begonnen. (lees ook Eiceldonatie en de eerste onderzoeken in het ziekenhuis van Gent)

Later in mijn blogs zal ik vertellen wie wij zijn en hoe lang onze en reis naar dit moment geweest is. Een reis met ups en downs maar vooral ook een reis met hoop. Een reis die begon met de woorden “maar als jullie dus geen kinderen kunnen krijgen omdat de eicelkwaliteit slecht is, waarom kan ik jullie dan geen eicel geven?”

https://www.freya.nl/brochures/eiceldonatie/

Woorden waar ik zo lang van  had gedroomd, woorden waarvan ik niet durfde hopen dat iemand ze ooit naar me zou uitspreken.

Eiceldonor

Vele gesprekken met onze eiceldonor volgde. Gesprekken waarin we haar van het idee probeerden af te brengen, hoe gek dit ook klinkt. We wilden er zeker van zijn dat zij voor meer dan 100% zeker was van hetgeen zij aan ons wilde geven, een kans om een gezin te hebben……..

Maar onze eiceldonor wist inmiddels meer van eiceldonatie af dan wij. Zij had alle internetsites zorgvuldig doorgelezen, ze kende de risico’s en de kansen. Wij verbaasden ons om haar doortastendheid en de wens iets goed voor een ander te doen.

Ik kan het niet geloven dat er iemand is, en dan ook nog iemand die ik niet zo heel goed ken, die dit voor mij/ons wil doen? En dan bedoel ik met DIT iets miraculeus, iets wat ons voor altijd zal veranderen….

We gaan ervoor met z’n vieren. Onze eiceldonor, haar man en wij. De eerste stappen in BelgiĆ« zijn inmiddels gezet, de eerste gesprekken en onderzoeken hebben we gehad. Daarover zal ik vertellen in mijn volgende Blog.

Mijn bloeddruk stijgt

Ik werd weer met pijn in mijn rechterarm wakker. Pijn in mijn elleboog en in mijn oksel, mijn vingers voelen verdoofd aan met uitzondering van mijn ringvinger en mijn pink. Mijn handen voeld aan alsof ik er de hele nacht op had liggen slapen. Een paar nachten geleden heb ik al een tijdje door de pijn beneden gezeten. Nu ik weer zoveel pijn heb besluit ik in plaats van te gaan zwemmen naar de dokter te gaan.

De dokter constateerde een verhoogde bloeddruk, namelijk 97/148, en wat mijn handen betreft zou het Carpaal Tunnelsyndroom kunnen zijn. Doordat er vocht in mijn handen en polsen aan het ophopen is zou dit druk geven op de zenuwen in mijn polsen. De dokter vond het wel vreemd dat dit zich bij mij voordeed omdat dit meestal bij meerlingzwangerschappen zou voorkomen. De dokter adviseerde mij zo weinig mogelijk zout te gebruiken en contact op te nemen met mijn verloskundige.

De verloskundige beloofde contact op te nemen met het ziekenhuis waarna ik direct mocht komen. Ik moest mijn bloed laten prikken en wachten in de wachtkamer voor het spoedspreekuur.

Een arts-assistent nam wederom mijn bloeddruk op, deze was inmiddels alweer gedaald naar 90/130. In mijn bloed werden geen afwijkingen gevonden en dus kreeg ik een nieuwe afspraak voor een week later. Volgende week moet ik wat urine meenemen zodat het ziekenhuis dit kan controleren op eiwitten.

Ik moet het dus nog rustiger aan doen dan ik al deed, ik wilde niets riskeren. Veel drinken kon ik niet omdat ik nogal last had van maagzuur daarom dronk ik liters melk. In het ziekenhuis had ik al aangegeven dat ik last had van opgezette voeten en dat ik het idee had dat ik in mijn gezicht wat vocht vast hield. De arts-assistent vond de hoeveelheid vocht niet alarmerend en gerustgesteld zijn we weer naar huis gegaan.

10 september 2004

Samen met R ga ik weer naar poli verloskunde voor mijn afspraak, ik heb een potje urine meegenomen. In mijn urine werden 2+ eiwitten gevonden.

Wederom werd ik onderzocht door een arts-assistent. Weer heb ik verteld dat ik al lange tijd heel vaak naar de wc moet en bang ben dat ik een blaasontsteking heb. Inmiddels zijn mijn vingers aan mijn rechterhand volledig gevoelloos en mijn linkerhand begint dezelfde symptomen te vertonen.

De arts-assistent haalde er een arts bij die het raadzaam vond om een afspraak in te plannen bij een neuroloog. Het Carpaal Tunnelsyndroom was wel erg uitgesproken vond de arts. Hij vond in het bijzonder het sensibilieitsverlies (verlies van gevoel) wat zorgwekkend.

Weer moest ik bloedprikken waarvoor ik ’s middags de uitslag zou krijgen. Mijn bloeddruk was op de grens van het aanvaardbare 90/130. Maandag moet ik opnieuw terug komen om mijn bloeddruk nogmaals te meten.

Mijn bloeduitslag bleek goed te zijn waardoor we enigszins gerustgesteld aan het weekend kunnen beginnen.

Maandag 13 september 2004

Omdat R moest werken ging mijn moeder mee naar het ziekenhuis.

De arts vond mijn bloedwaarden wederom normaal en bloeddruk was nog steeds 90/130. Wat hij wel zorgwekkend vond was dat ik al zo snel in mijn zwangerschap (33 weken) een verhoogde bloeddruk had. Zijn verwachting was dan ook dan mijn bloeddruk verderop in de zwangerschap een probleem zou worden. Indien ik dat wilde mocht ik terug naar mijn verloskundige of in het ziekenhuis terug komen. Omdat ik heel tevreden met mijn verloskundige was heb ik besloten om me weer bij haar onder controle te stellen.

 

Ik begin er zwanger uit te zien

12 juni 2004

Ik begin er zwanger uit te zien, soms heb ik zelfs het gevoel dat mijn buik niet groter kan worden. Ik vraag mezelf af waar mijn organen gebleven zijn en hoe ik weer een ontspannen gevoel in mijn buik kan krijgen.

De kast in de huiskamer staat vol met alle cadeaus die we voor jou gekregen hebben. Je wordt nu al verwend met allerlei knuffels en kleertjes. Er wordt met smart op je gewacht. Er liggen ook al diverse aanbiedingen van familie en vrienden om op te passen zodat papa en mama straks een avondje weg kunnen. Al vraag ik me af of ik je makkelijk achter kan laten?

De babykamer komt eind augustus, ik sta te popelen om je bedje klaar te maken en je spulletjes neer te zetten. Er met nog heel wat gekocht worden, want er mag je aan niets ontbreken! Was het maar alvast november dan slaan we de zomer over dit jaar, laat de bevalling maar beginnen, we kunnen niet wachten!

12 juli 2004

Precies een maand later schrijf ik weer. Het was te druk en te heftig op mijn werk waardoor ik de ziektewet in moest. Het idee dat jou iets zou overkomen doordat mijn stress peil te hoog is lijkt met verschrikkelijk. Ik ga het dus rustiger aan doen, zodat je de kans krijgt nog beter te groeien dan je al deed.

Je ben de hele dag druk in de weer daar in mijn buik. Ik voel steeds van die zachte schopjes, je vader is keer op keer teleurgesteld omdat hij het schoppen nog niet kan voelen.

Vorige week hebben we 3 kwartier op de echo naar je gekeken, hier is een mooie DVD van gemaakt. Je blijft iets achter in groei, maar volgens de echoscopist ben je nu al een mooie baby. We weten nu ook dat je een jongen bent, je vader is apetrots, als maakte het ons eigenlijk niet zoveel uit. Je naam hebben we al, deze is bedacht door je pa. Niemand in onze omgeving mag weten dat je een jongen bent, dat blijft een verrassing. Stiekem kunnen we wel alvast jongenskleren kopen, stoere pakjes voor als je geboren bent. Dit is echt de mooiste tijd van ons leven, wij worden pa en ma!

9 augustus 2004

Het is al een aantal dagen boven de 30 graden. Jij en ik moeten het rustig aan doen. Zwanger zijn met zulke temperaturen is zwaar werken, ik heb diep respect voor de vrouwen in Afrika.

Omdat ik nu niet meer zoveel doe heb jij nog even rustig de tijd om te groeien. Regelmatig heb ik het gevoel dat ik op knappen sta want jij claimt steeds meer de ruimte.

Elke dag geniet ik van die kleine schopjes in mijn buik en ben ik ontzettend dankbaar dat R en ik dit mee mogen maken. We praten samen veel over de tijd als jij geboren bent. We praten over wat we allemaal gaan doen en wat we wel en niet willen. Opvoeden is niet makkelijk maar we beloven je dat we ons best zullen doen.

23 augustus 2004

Je kamertje is eindelijk gebracht. Michel en je pa hebben de eerste kast al in elkaar gezet, je nieuwe skipak hangt er al in. Morgen gaan de we rest in elkaar zetten, daarna kunnen de kleertjes gewassen worden. Papa en ik moeten nog heel wat spulletjes voor je kopen, ik denk dat we dat ook deze week even gaan doen. Het lijkt net of je weet dat we met je kamertje bezig zijn, want toen ik even bij papa en Michel ging kijken begon je er flink op los te trappelen in mijn buik. Nog twee maandjes verder groeien dan kun je lekker in je nieuwe bedje slapen.

De laatste dagen heb je steeds de hik, voor mij is dat een grappig gevoel maar ik denk dat het voor jou wat minder leuk is. Elke avond neem ik even de tijd voor je, dan wrijf ik over mijn buik en ja hoor, je reageert er direct op. Ik voel je dan bewegen en schoppen, dat is zo’n lief gevoel! ’s Morgens maak je me wakker met je schopjes, beter kan de dag niet beginnen.

Nou lieverd, ik ga Cintha uitlaten en dan weer lekker naar bed, even tijd voor jou nemen en dan slapen. Nog maar twee maanden!

 

Het gaat al beter

Het gaat al beter

8 april 2004

Het bloeden is gestopt, ik vind alleen nog wat oud bloed terug. Gelukkig voel ik mezelf ook stukken beter. en kan de hele dag door eten. Vandaag had ik een trekkerig gevoel in mijn onderbuik alsof de kleine wat meer ruimte wil.

Op ons kerstkaartje zal dit jaar een naam extra staan.

13 april 2004

Vandaag ben ik tien weken en vijf dagen zwanger. Tijdens de echo leek het net of ons kindje naar ons zwaaide. Hij was druk aan het spartelen in mijn buik, zo ontzettend leuk om te zien. We hebben zijn armpjes en beentjes gezien, hij is helemaal compleet. Het risico op een miskraam neemt al wat af maar we zijn nog niet uit de gevarenzone.  Dit kleintje houdt stand, dat weet ik zeker!

22 april 2004

Af en toe heb ik nog een beetje bloedverlies, maar het is te verwaarlozen.

Ik heb wat nieuwe babyspulletjes op mijn verjaardag gehad. Oma heeft je eerste sokjes al gebreid, zo pittig! Aanstaande maandag mogen we weer voor een echo, even gluren of je nog een beetje gegroeid bent. Elke keer is dat weer spannend!

6 mei 2004

We hebben vandaag nieuwe broeken moeten kopen, ik pas niet meer in mijn eigen kleren. Ik kan nog niet voelen dat je er bent, maar mijn buik begint al aardig te groeien. We verheugen ons op de tijd dat je geboren bent en bij ons hoort. Binnenkort gaan de we de babykamer uitzoeken en de rest van de spulletjes kopen. Het is nog steeds onwerkelijk, ik kan me niet voorstellen dat je in me groeit, maar wat ben ik er trots op en gelukkig mee.

’s nachts slaap ik slecht, moet wel 5 tot 6 keer naar de wc en ’s morgens wil ik mijn bed juist niet uit. Op de echo’s ben je aan het poseren en laat je je van alle kanten bekijken. We vragen ons af hoe je eruit komt te zien, wordt je net zo donker als je vader of krijg je toch blond haar? Wat zal de kleur van je ogen worden? Hoe ziet een kindje van ons samen eruit?

Je bent meer dan welkom en ondanks dat wij met vruchtbaarheidsbehandelingen bezig waren, kwam je toch nog onverwachts, je bent een wonder!

23 mei 2004

We zijn op 18 mei voor de laatste keer naar het ziekenhuis geweest. We hoeven daar niet meer terug te komen want de bloedingen zijn gestopt.

Je bent van kop tot teen nu negen centimeter en je hoofdje is drie centimeter. Wat ben je nog klein. Je ruggengraat en je kaken zijn goed te zien op de echo. Dit keer had je geen zin in ons gekoekeloer, je lag lekker achter in mijn buik te slapen. Je vond dat geduw zo vervelend worden dat je jezelf omdraaide van je buik op je rug.

Iedereen loopt te gissen of je een jongetje of een meisje bent, dat is voor ons ook nog een verrassing. Het maakt mij niet uit wat je bent als je straks maar gezond en gelukkig bent.