Opvoeden enzo…..

Worstelen met de opvoeding

Ik kan soms echt worstelen met het opvoeden van mijn zoon. Er zijn zoveel situaties te bedenken dat ik niet meer weet hoe ik moet reageren. Moet ik het gedrag negeren, uitleggen, praten of werkt straffen beter? Ik ben een politieagent in burger die boetes voor overtredingen uitdeelt in huis.

Wat zou het fijn zijn om een psychologische hulplijn te kunnen bellen voor alle instant opvoedvragen. Gewoon dat je heel snel even kunt overleggen om de juiste koers te bepalen. Hoewel? Hoeveel heb ik nu eigenlijk aan geleerde opvoeders? De geleerden kunnen het er ook maar niet over eens worden hoe de perfecte opvoeding eruit zou moeten zien. Er gaan stemmen op dat straffen vooral heel erg uit den boze is terwijl anderen juist het positief blijven praten met je kind als schadelijk bestempelen. Een kind heeft het volgens sommige geleerden juist nodig om af en toe flink gefrustreerd te raken. In zijn latere leven zal je kind ook tegen frustraties oplopen, hij moet leren dealen met het woordje ‘nee’.

Als opvoedende ouder moet je vooral blijven kijken naar de effecten van de opvoeding op jouw kind. Dat effect op mijn kind, daar zit voor mij het probleem. We lijken vaak  rondjes te draaien in een vicieuze cirkel zonder uitgang.

Voor de struggelende moeders om me heen weet ik vaak wél een oplossing te bedenken, want opvoeden vanaf de zijlijn is niet moeilijk. Zodra mijn zoon mijn irritatie knoppen indrukt sta ik letterlijk met mijn handen in het haar. Hoe vaak heb ik mezelf niet voorgenomen om op een rustige evenwichtige manier te reageren. De eerste 10 waarschuwingen gaat dit me goed af, dan ben ik best een beetje trots op zoveel geduld. Maar na 11 keer waarschuwen wil ik net als een klein kind stampvoetend boos naar mijn kamer rennen ondertussen schreeuwend “jij bent niet leuk, ik speel niet meer met jou!”

Soms doe ik maar wat

Natuurlijk kun je als moeder niet stampvoetend roepen dat je kind niet leuk is op dat moment, en dat doe ik dan ook niet. Dit is not done! Zo wie zo is het heel lastig om als moeder aan andere ouders toe te geven dat je het soms echt even niet meer weet. Dat het aantal grijze haren op je hoofd door de opvoeding in rap tempo toeneemt, dat je slapeloos naar het plafond ligt te staren omdat niets maar dan ook niets lijkt te werken.

Ik kom dus uit de kast wat mijn opvoedstijl betreft ‘ik beken dat ik maar wat aanmodder in de hoop dat mijn zoon, ondanks mijn gebreken, zal opgroeien tot een evenwichtige volwassene’. Ondertussen zoek en lees ik me suf op internet naar manieren om een betere opvoeder te worden. Ik voer zoekopdrachten in als ‘hoe leer ik mijn zoon van 10 beter te luisteren?’ en ‘hoe ga ik om met de rommel die mijn zoon elke dag weer produceert?’.

Het werkt niet

Hoe vaak zucht ik niet tegen René ” ik heb het idee dat mijn woorden niet aankomen, hij kijkt dwars door me heen”. Regelmatig ben ik die spreekwoordelijke ezel die weer haar neus drie keer stoot tegen dezelfde steen. Tijdens het opvoedgesprek beloofd hij me beterschap voor de volgende keer. Voor de goede orde zegt hij ook nog “sorry mama”. Trots geef ik mezelf een schouderklopje want dit keer ben ik rustig gebleven en heb ik de situatie op een juiste manier gehanteerd!

Binnen een paar minuten na dit opvoedgesprek gebeurd er wéér iets waar ik niet blij mee ben, waar ik al 200 keer een gesprek over gehad heb. Dat is precies het moment waarop ik breek, dan hoor ik mezelf roepen “hoe vaak moet ik nog iets aan je uitleggen voordat je weet dat het niet mag?”. De reactie van mijn zoon is steevast “sorry mama, ik ben het vergeten” of “sorry mama, ik heb er niet over nagedacht”. Maar als je toch elke keer hoort dat hij het vergeten is of er niet over nagedacht heeft, tja wat dan?

Uit ervaring weet ik dat de stomste vraag die je als ouder aan je kind kunt stellen is “waarom doe je dit nou?”. “Kun je me uitleggen hoe we er samen voor kunnen zorgen dat je het niet meer vergeet?”

Op zulke dagelijkse momenten voel ik mezelf een slechte opvoeder, waarom kan ik mijn kind niet leren dat bepaalde dingen echt niet kunnen. Want hoe kan het dan dat hij nooit vergeet dat hij nog zakgeld krijgt maar wel elke dag vergeet om zijn broodtrommeltje in de keuken te zetten?

Leg ik dan soms de lat te hoog voor hem? Wat mag ik nu wel of niet verwachten van een 10 jarige? Mijn zoon weet dat hij het beste de tirade van mama kan uitzitten en dat hij ‘ja’ en ‘Amen’ moet knikken op de juiste momenten. Hij voelt feilloos aan dat mama ook niet altijd weet hoe ze met de situatie om moet gaan.

Hij is zo lief!!!

Als moeder vergeef je elke keer weer het gedrag van je kind als hij met zijn bruine kijkers heel lief in je ogen kijkt. Als hij vraagt of ik nog koffie lust of een dikke knuffel komt brengen. Of als hij ’s morgens nog een beetje slaperig tegen je aankruipt en al zijn dromen aan je vertelt. Dat hij spiderman was in zijn droom en de wereld gered heeft. ‘Ach’ denk ik dan, ‘ik zal in de opvoeding toch nog wel iets goed doen als hij erover droomt om de wereld te redden’.

Ik ben ook maar een mens, een opvoeder die in ieder geval haar stinkende best doet om een slim ventje netjes aan de maatschappij af te leveren.

Reizen algemeen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.