op naar cryo poging nummer 2

Afgelopen week zijn we weer naar Gent geweest voor een echo.

Mijn baarmoederslijmvlies is weer mooi dik 11 cm. Ik heb Pregnyl gespoten en vanaf vandaag gaat 3 maal daags mijn wekker af voor de Utrogestanbolletjes.

Emotioneel heb ik het moeilijk deze keer. Ik kan mezelf er niet toe aanzetten om naar aanstaande zaterdag toe te leven, de dag van de terugplaatsing. Mijn hoop op de vorige terugplaatsing is zo hoog geweest dat de teleurstelling langer is blijven hangen dan andere keren. Het feit dat het dit keer niet mijn defecte eicellen waren, maar mooie verse eicellen van een jonge meid, heeft mijn hoofd op hol gebracht. Het  kon gewoon niet anders dan lukken, alle obstakels waren immers uit de weg geruimd. Ruim baan voor een zwangerschap dus.

We zijn hard van onze wolk gevallen toen bleek dat ook een terugplaatsing met een donoreicel kon mislukken. Het was zo’n mooie embryo die al in een nestellingsstadium verkeerde, de hoogste zwangerschapskans ooit.

Nu gaan we aanstaande zaterdag voor poging 2. Dit keer ben ik van plan om kinderaspirine te slikken om de doorbloeding van mijn baarmoeder te verbeteren en ergens heb ik ook iets gelezen over visolietabletten.

Op mijn werk heb ik het momenteel moeilijk met de zwangere collega’s, Ik gun het hen om zwanger te zijn, maar mezelf had ik het ook zo gegund. Vandaag hebben we afspraken met elkaar proberen te maken over wie nou wie gaat vervangen tijdens hun zwangerschapsverlof.

Heel lief werd nog gevraagd hoe het met de behandelingen gaat. Het lukte niet om daar antwoord op te geven, de emoties zitten daarvoor te hoog. Ik heb mijn collega’s proberen uit te leggen dat ik het hen gun maar dat ik in een hele slechte film terecht ben gekomen. Ik wilde ze nog zoveel meer uitleggen zoals hoe moeilijk het is om met hen over hun verlof te spreken terwijl ik ook met verlof had moeten gaan….. Ook wilde ik ze vertellen dat het zeer doet dat ik straks hun werk erbij moet nemen omdat iemand het werk tijdens hun afwezigheid zal moeten doen. De aanblik van hun steeds dikker wordende buikjes en de verhalen over misselijkheid. Maar er kwam niets over mijn lippen, ik kon en wilde de emoties op het werk niet toelaten. Ik heb ze wel aangegeven dat ik er nu niet over wil praten en dat ik mijn best doe om ondanks alles mijn werk te doen…..

Laat me nog maar even verdrietig zijn en overal tegen aan schoppen, vanaf zaterdag zal ik weer stoer en positief op het wachtbankje plaats nemen.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.