Ochtendwandeling

Vanmorgen liep ik al om 8:00 in het park met mijn hondjes voor een ochtendwandeling. Het eerste half uur kwam ik helemaal niemand tegen, de wereld sliep nog. Terwijl ik daar zo loop hoor ik de vogeltjes fluiten en de steentjes knarsen onder mijn schoenen, in mijn buik voel ik ons kleine mannetje bewegen. De hondjes scharrelen wat rond en ik voel de eerste warme zonnestralen op mijn gezicht. De meeste mensen slapen nog en missen daardoor dit moment op de vroege zondagochtend.

Tussen leven en dood

Mijn gedachten dwalen af naar 2004, het moment waarop het mis ging met Armando* en met mij. Door de placentaloslating verloor ik destijds in korte tijd heel veel bloed. Het was zoveel bloed dat ik in shock raakte en ternauwernood door de ambulancebroeders weer terug gehaald ben van wat men noemt de wereld tussen leven en dood. Ik had een bijna dood ervaring. Nu ben ik altijd als de dood geweest voor de dood maar hoe gek het ook klinkt, het was een mooie ervaring.

witte wereld

De pijn van de placenta loslating vervaagde meer en meer en ik besefte dat ik het leven los ging laten. Ik voelde de berusting om wat ik los ging laten, het was goed zo. Ik was in een witte wereld waar ik ondergedompeld werd in een serene rust. Er was geen tunnel en ik heb niemand gezien, er was alleen maar diepe rust.

De ambulancebroeders hebben deze rust weten te verstoren door aan alle kanten infusen in mijn armen en handen de steken. Plotseling was ik terug in de kamer waar ik in shock geraakt was. De pijn was er weer en ik was zo ontzettend ziek. Met loeiende sirenes werd ik afgevoerd naar het ziekenhuis. In de ambulance wilde ik niets liever dan terug gaan naar die mooie witte wereld, maar de verpleger bleef maar tegen me praten en hij verwachte vervelend genoeg nog antwoord ook! Elke keer als ik weer even wegzakte of een poging daartoe deed begon hij weer een praatje met me.

Boos

Het jaar wat volgde op mijn bijna doodervaring was ik vooral boos, boos op de mannen die mijn leven gered hadden. Ik was op zoek naar de rust van de witte wereld, een rust die ik hier niet kon vinden. Hier zat ik dan zonder kindje op de bank met de boosheid om het niet doodgaan van mezelf. Ik begon verhalen te lezen over mensen met een bijna doodervaring en allemaal waren ze veranderd. Stuk voor stuk keken ze anders tegen het leven aan. Nou, dat gevoel had ik helemaal niet, ik had een hekel gekregen aan het leven hier. De eerste jaren durfde ik niet meer te gaan slapen zonder het licht aan te laten. Als ik wakker werd moest ik direct kunnen zien waar ik was, ik was niet meer veilig in het donker.

Jaren later

Nu jaren later zie ik wel dat ook ik anders tegen het leven aankijk. Ik weet niet of het door het verdriet om Armando* komt, wat een mooi plaatsje in mijn leven heeft gekregen, of door de bijna doodervaring maar ik kan zoveel meer genieten dan vroeger. Aan de andere kant komt agressie en oneerlijkheid veel harder binnen, ik kan mezelf er niet meer zo voor goed afsluiten.

Ik ben net een spons die elke mooie of nare ervaring opzuigt, alles heeft net iets meer kleur gekregen. Het besef dat je leven, binnen een paar tellen zonder waarschuwing vooraf, kan eindigen doet je anders in het leven staan. Nu ik weer zwanger ben, de liefste vriend ter wereld heb en een mooie Chinazoon verzucht ik nog weleens dat het veel te snel gaat. 45 jaar oud ben ik alweer en er is zoveel moois in mijn leven. De jaren vliegen voorbij, voordat we er erg in hebben zullen ook wij weer afscheid moeten nemen van elkaar. Waarom hebben we elkaar niet eerder ontmoet? De tijd die er nu nog over is, is voor mijn gevoel veel te kort.

Zoals ik hier ‘s-morgens vroeg loop in het park met de zon op mijn gezicht, kan ik bijna de rust van de witte wereld weer voelen. Bijna, want nog steeds is er geen plek op aarde gelijkwaardig aan mijn gevoel tijdens de bijna doodervaring. Bang voor de dood ben ik al jaren niet meer, als het mijn tijd is dan is het mijn tijd. Ik voel alleen nu al een soort van spijt dat ik het jammer zou vinden om mijn leven zoals het nu is achter me te moeten laten.

Voor mij persoonlijk was het verlies van Armando* een gebeurtenis die enorm verdrietig was maar ook een gebeurtenis waaruit mooie dingen voortgekomen zijn. Ik spreek alleen voor mezelf want voor iedereen is het verlies van een kind een eigen verdriet met eigen scherpe randjes. Nooit zal ik tegen een andere ouder zeggen, die een kindje verloren heeft, dat het allemaal wel goed komt. Je leven na zo’n verlies verandert voorgoed er is geen weg meer terug.

Reizen algemeen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.