Mijn zoon stelt vragen over zijn adoptie

Uit het niets vandaan stelt mijn zoon vragen over zijn adoptie. Dit keer was ik druk doende om de badkamer schoon te maken. De vorige keer was ik nog maar net wakker en probeerde ik mijn gezicht met make-up weer in het gareel te krijgen. Omdat mijn zoon niet vaak vragen stelt besloot ik toch meteen zijn vragen te beantwoorden.

Buikmama en hartmama

Een paar jaar geleden wilde mijn zoon weten of hij uit mijn buik kwam. Zijn bonusmoeder was destijds zwanger en blijkbaar roept dat, net als nu, de nodige vragen op. Aan X heb ik toen uitgelegd dat er in mijn buik geen kindjes groeien en dat hij een buikmama heeft in China. X was vrij snel tevreden met mijn opmerking dat hij geboren is uit mijn hart. Hij heeft dus een buikmama en een hartmama.

Nu ik twee jaar later toch zwanger ben, roept dit bij X weer nieuwe vragen op over zijn adoptie. Hij ging er vanmorgen eens goed voor zitten op de deksel van de wc-pot. “Mama, hebben mijn ouders mij zomaar op straat gelegd en heb ik daarna in een kindertehuis gewoond?”.

Dit is een serieuze vraag van X, het geeft aan dat hij er over nagedacht heeft. Het vraagt ook om een eerlijk antwoord. Ik vertel hem dat het strafbaar is in China om een kindje af te staan en hoe dat naar mijn idee gegaan is. Dat zijn ouders hem op een druk punt langs een weg weggelegd hebben en dat zij meer dan waarschijnlijk om een hoekje gewacht hebben totdat hij gevonden werd. X is naar een kindertehuis gebracht om daarna naar zijn pleegouders te gaan. Vlak voordat papa en mama hem kwamen halen is hij bij zijn pleegouders weggehaald. Ik vertel X hoe zenuwachtig ik was voor de reis naar China en hoe ik daar, net als nu met dit kindje, naar uitgekeken heb. Dat hij direct als mijn eigen kindje voelde toen ik hem in armen kreeg maar dat we toch aan elkaar moesten wennen.

nieuwe broertje

X is best wel een beetje nieuwsgierig naar zijn geboorte-ouders en hoe ze eruit zullen zien. Ik vertel dat ik ook best wel een beetje nieuwsgierig ben naar zijn ouders, omdat iedereen kan zien dat hij en ik niet op elkaar lijken. X moet toch een beetje lachen om mijn opmerking en gaat over op het volgende onderdeel van zijn gedachtengang.

“Mama, mijn nieuwe broertje gaat 50% op jou en 50 % op Rene lijken”, is zijn conclusie. Ook nu weer moet ik eerlijk antwoorden. Ik vertel hem dan ook het verhaal van een eicel van een vrouw en een zaadcelletje van een man. Als die twee samenkomen groeit er een kindje in mama d’r buik. In kindertaal leg ik hem uit dat mijn eicellen kapot zijn en dat er een hele lieve mevrouw was die mij geholpen heeft door aan mij een eicelletje te geven. Dat ook dit nieuwe kindje niet op mama zal lijken net als hij. X reageert of het de normaalste zaak van de wereld is als ik hem dit vertel. Ik vertel X dat ik graag eerlijk ben tegen hem en zijn broertje, zodat zij beiden weten hoe de vork in de steel zit. Dat ze altijd vragen mogen stellen over wie ze zijn.

Ook vertel ik X dat ik net zoveel mama ben voor X als voor zijn nieuwe broertje. Dat ik ondanks, dat ze niet op mij lijken, net zoveel van hen hou als elke andere mama. Een mama is iemand die voor je zorgt. Dus ook zijn bonusmama is een beetje zijn mama, want ook zij zorgt voor X.

X is opeens klaar met het gesprek, tevreden gesteld springt hij van de WC. Toch kan ik het niet nalaten te vragen wat hij rondom zijn adoptie voelt, of hij het vervelend vindt dat hij geadopteerd is? “Ik weet niet anders en ik heb er geen problemen mee”, zegt hij. “Ik kan me China niet herinneren en jij bent toch mijn mama?”

Wat een mooie wijze woorden van mijn kleine Chinaventje. Uiterlijk lijken we in het niets op elkaar maar innerlijk zijn we verbonden.

En zo gaan we weer over tot de orde van de dag. De badkamer moet tenslotte nog gepoetst worden!

x Marlene

 

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.