Mijn lijf kraakt en piept maar ik geniet

Ik weet niet of het door mijn oudere leeftijd komt, maar mijn lijf kraakt en piept onder het gewicht van mijn buik. En dan moet er nog heel veel gewicht bijkomen. Elke week minimaal 500 gram lees ik op internet.

Als ik me omdraai in mijn slaap ben ik net een walvis die door vrijwilligers naar de zee wordt gerold. Omdraaien  gaat traag en in stapjes omdat mijn buikspieren heftig protesteren. Het voelt net alsof er een elastiekje knapt in mijn buik als ik te snel beweeg.

gillend naast mijn bed

Afgelopen week schrok ik met een gil wakker. Het enige wat er nog uit kwam was “au, au, au pak mijn voet, pak mijn voet”. Rene schrok wakker en met een slaperig gezicht maaide hij wat in het rond op zoek naar mijn voet. Zelf kan ik inmiddels niet meer goed bij mijn voeten komen en het duurde allemaal veel te lang. Auwie wat doet kramp in je kuit toch zeer.

Ik sprong uit mijn bed en liet me vallen tegen de muur. Dan maar op die manier mijn kuit strekken. Ik had een enorme bult achterop mijn kuit  en het voelde alsof mijn spier elk moment kon afscheuren.

Ineens realiseerde ik mezelf dat ik heel nodig moest plassen. Dit is geen handig moment, maar nu ik zwanger ben betekent aandrang dat ik NU naar de wc moet er is geen tijd te verliezen. Huppelend, kreunend en steunend bereikte ik de badkamer.

Terug in bed zorgde elke beweging van mijn grote teen voor een nieuwe krampaanval dus van slapen kwam niet veel meer. Ik probeerde zo stil mogelijk te blijven liggen. Een paar dagen lang durfde ik mezelf niet meer heerlijk uit te rekken na het slapen, bang als ik was voor de kramp die (nog steeds) op de loer ligt.

Moe, pijn in mijn rug maar ik geniet

In de 27e week aangekomen begint ook de vermoeidheid toe te slaan. Waar ik de afgelopen weken bruiste van energie is de prik er nu aardig af. Vermoeid sleep ik mezelf voort door het huis. Ik moet nog schoonmaken en het huis op orde brengen, als een berg kijk ik op tegen de to do list in mijn hoofd.

De spieren in mijn rug en nek voelen stijf aan en ik heb last van de zwaartekracht. Ik lijk wel onhandiger dan ooit en vervloek mezelf als ik weer eens iets uit mijn handen laat vallen, want bukken gaat steeds lastiger.

Ondanks alle grote en kleine kwaaltjes geniet ik mezelf suf. Wat een mooi gevoel is dat trappelen van die voetjes in je buik. Soms kun je mijn buik zien bewegen als ons kind aan het woelen is daarbinnen. Wat is zwanger zijn toch een bijzonder fenomeen. Er groeit een klein mensje in mij dat is toch bizar?

De tijd vliegt voorbij, voordat we er erg in hebben zal ook deze zwangerschap tot een einde komen. Elk moment wil ik rekken om al het moois in me op te nemen. Ach als ik jonger was geweest had ik dit nog veel vaker willen meemaken…..

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.