Mijn aarzeling, spullen kopen voor de babykamer

Afgelopen donderdag ging ik samen met Rene nieuwe spulletjes kopen voor de babykamer. Het kopen van nieuwe spulletjes heb ik een tijdje weten uit te stellen. “Laten we eerst afwachten of de 20 weken echo goed is” of “we kunnen ook proberen tweedehands spulletje te kopen”, zo hield ik het nog een beetje van me af.

De aarzeling heeft met de vorige babykamer te maken. Na het overlijden van Armando* bij 32 weken zwangerschap was de babykamer tot een soort van monument geworden om in stil te kunnen staan. Hoe vaak heb ik niet de spulletjes door mijn handen laten glijden onderwijl denkend aan wat er niet is…

Destijds was het overheersende thema ‘beren’. Ze stonden er in alle soorten en maten. Op felicitatiekaarten is het niet gebruikelijk dat je de naam van je  overleden kindje vermeld. Dat los(te) ik op door ‘For ever friends’ kaarten te sturen als een stille knipoog naar Armando* dat ik hem niet vergeten ben. Zo kon en kan ik toch alle leden van ons gezin vermelden op een kaart.

Terug naar het moment van nu. De babykamer moet toch echt klaar gemaakt worden. De eerste winkel liepen we weer uit zonder wat te kopen. In de tweede winkel Prenatal liet Rene zich niet meer in de maling nemen. Hij pakte een boodschappenkar om aan te geven dat we eens goed gingen shoppen voor onze aanstaande kleine man.

In mijn hoofd zong het ongeloof rond. Het was alsof we de goden aan het verzoeken waren. Was dit niet vragen om moeilijkheden? Het was net of ik de boel in de maling nam tegenover Rene en de andere zwangere vrouwen in de winkel. Wat deed ik daar eigenlijk? Ik voelde mezelf zelfs een beetje beschaamd, alsof ik een nepzwangere was. Deze zwangerschap is naast een groot wonder ook een manier om de laatste  obstakels te verwerken. Het opnieuw  leren vertrouwen op mijn lijf en het idee dat er niet altijd verdriet hoeft te volgen uit een wonder. Lieve eicelengel en Rene zonder dat jullie het zelf mee gemaakt hebben begrijp jullie beiden wel heel goed wat ik nu voel, we kunnen daar ook over praten met elkaar. Het verlies van Armando* kon ik al eerder een plekje geven, het is nu tijd om afscheid te nemen van het onbewuste wantrouwen in mijn lijf.

xx Marlene

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.