Meten is weten

Vorige week hebben we weer een controlerondje gehad in het AMC. We waren behoorlijk gespannen over de groei van Nico (werknaam). Zou hij weer buitensporig gegroeid zijn?

Van buitensporige groei bleek geen sprake te zijn, waarschijnlijk is er de vorige keer een subtiele meetfout gemaakt. De echoscopiste noemde het heel netjes een “meetvariatie”.

Door de meetcorrectie is Nico nog wel groot maar blijft hij wel binnen de lijnen. Ineens zag alles er anders uit. Ik mag, als het zo doorgaat, gewoon bij 40 weken bevallen. En met gewoon bedoel ik ook op natuurlijke wijze bevallen.

Volgens de arts zijn er vrouwen die moeite hebben met een baby van 3 kilo terwijl andere vrouwen met gemak een tienponder op de wereld zetten. Bij welke van de groep vrouwen ik hoor weet ik natuurlijk nu nog niet. Nu het aftellen begonnen is merk ik dat ik toch wat zenuwachtig begin het worden. Welke manier van bevallen er ook gekozen wordt het gaat zeer doen, maar hoeveel pijn is dat dan?

Als ik de bevallingsverhalen van andere vrouwen lees dan vraag ik me toch af waarom onze lieve Heer er tijdens de schepping niet wat langer over nagedacht heeft? Hier had hij toch een andere oplossing voor kunnen bedenken? Waarom zitten wij niet rustig op een ei te broeden bijvoorbeeld?

Diabetes verpleegkundige 

Van de diabetesverpleegkundige kreeg ik een handig apparaatje mee om regelmatig mijn bloedsuiker te controleren. Twee uur na elke maaltijd prik ik een gaatje in mijn vinger waarna ik een druppeltje bloed op het metertje laat vallen. Het slimme apparaatje verteld me dan precies of ik goed met mijn eten omgesprongen ben. De kunst is om tussen een waarde van 5.3 en 7 te blijven. Dus geen extra koekjes of snoepjes en zeker geen hagelslag op brood. Elke uitspatting kan de wijzer door laten slaan, het metertje is een slimme verklikker van mijn zoete levensstijl.

Ik heb mezelf braaf aan alle voorschriften gehouden en streber die ik ben, ben ik nog maar 1 keer boven de 7 uitgekomen. Conclusie is dat de wraps van een tankstation niet echt gezond zijn, ze zitten bordevol calorie├źn.

Vanmorgen heb ik keurig alle resultaten per mail naar het AMC gestuurd waarna ik een krul en een sticker van de diabetes verpleegkundige terug kreeg!

Brandend maagzuur

Mijn maag staat al een paar weken in vuur en vlam en dat komt niet door de liefde in mijn leven. Schuldige is een klein mannetje die al besloten heeft om in te dalen. Met zijn voetjes drukt hij mijn maag omhoog en regelmatig krijg ik een knietje in mijn nieren. Rennies (de suikervrije natuurlijk) liggen altijd binnen handbereik en veel melk.

Het lopen wordt door het indalen een stuk lastiger. Volgens mijn zoon en Rene waggel ik rond als een eend!

“Mama ik heb nog nooit zo’n dikke buik gezien”, riep mijn zoon toen hij me onder de douche zag. Nu is dat nog leuk om te horen en maakt het me trots. Maar of ik dit over een paar maandjes nog steeds graag hoor???

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.