Met buikpijn naar het ziekenhuis

Mijn buik groeit hard, heel hard. Ik heb soms het gevoel dat de rek eruit is. De laatste week krijg ik rond het einde van de dag buikpijn en weet ik niet meer hoe ik zitten moet. Eigenlijk wil ik alleen maar liggen omdat dit de meeste ruimte geeft.

Vanmiddag aan het einde van de dag kwam er ook nog het gevoel van ongesteldheid bij. Hoewel ik morgen een afspraak heb in het ziekenhuis werd het mij toch te gortig en besloot ik om het ziekenhuis te bellen. Ik was op zoek naar geruststelling dat dit gevoel niets ernstigs was.

De eerste verpleegster die ik aan de telefoon kreeg gaf mij direct een pen op mijn neus “waarom bel je nu pas? Terwijl je al wat langer klachten hebt?”. Tja, ik sloeg een beetje stil en stamelde iets met “het is de aard van het beestje om niet gelijk naar de dokter te bellen”.

De dokter wilde ons gelijk zien en niet wachten op de afspraak van morgen. Voordat ik er erg in had lag ik in de behandelkamer ter controle aan een CTG. Met een CTG kunnen ze de activiteit van je baarmoeder en de bewegelijkheid van je kindje meten. Via een luidspreker hoorden we zijn hartje in een rap tempo kloppen. Onze zoon besloot om flink van zich te laten horen middels zijn hartslag. Zijn hartslag werd hoger als Rene tegen hem sprak door mijn buik. Hij was zo druk aan het bewegen in mijn buik dat dit aan de buitenkant te zien was. Nee om onze zoon hoefde we ons geen zorgen te maken.

De echo liet geen afwijkingen zien en ook mijn baarmoedermond was nog mooi lang. Eigenlijk dus niets aan de hand. Of toch wel?

Morgen hoor ik of er misschien sprake is van een blaasontsteking, ik heb een klein plasje afgegeven voor het laboratorium. Een blaasontsteking kan namelijk buikpijn geven zoals ik die voel. Ook heb ik een recept mee voor mijn maagpijn en voor mijn obstipatie. Sinds ik zwanger ben zijn de toiletbezoeken wat moeizamer geworden, de details zal ik u besparen.

Toch een beetje beschaamd sta ik buiten het ziekenhuis. Heb ik dan toch te snel gebeld? Had ik niet tot morgen kunnen wachten? Wat wordt ik hier onzeker van…Ik wil toch niet als paniekganger te boek komen te staan. Morgen zal ik het nog bespreken met mijn gynaecoloog en hoop ik de uitslag van het laboratorium te horen.

Ergens was ik ook opgelucht dat ik met Rene mee naar huis mocht. Want het idee om hem door de klapdeuren weg te zien lopen terwijl ik moet blijven bezorgt me nu al rillingen.

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.