Laat jij jouw jongen genoeg jongen zijn? SIRE

Eindelijk SIRE begrijpt mijn worsteling. Ik probeer al jaren mijn jongen een jongen te laten zijn. Steevast probeer ik hem achter de TV of X-box weg te trekken om hem naar buiten te sturen. Helaas staat mijn kind als een boemerang binnen twee tellen weer voor mijn neus.  “Mama er is niemand buiten om mee te spelen”. Tja, wat doe je dan als ouders? Buiten spelen lijkt soms wel iets wat bij vroeger hoorde, het is niet meer van nu. Het gros van de kinderen vermaakt zich digitaal en speelt niet meer buiten. De speeltuinen in onze buurt liggen er verlaten bij.

Ik vraag me zelfs af of mijn zoon ooit wel aan belletje trek gedaan heeft of zomaar iets anders stouts. Het heftigste wat hij me van de week vertelde is dat hij met een vriendje geprobeerd heeft om een slak te redden. Zijn huisje was kapot. Hij en zijn vriendje dachten dat de slak zonder huisje verder kon als naaktslak. Voorzichtig hebben ze het kapotte huisje van het beestje afgehaald in het volle vertrouwen dat ze daarmee een levend wezen gered hadden.

Geen computers

Met alle macht probeer ik dus de computers en de tv zo min mogelijk aan te bieden. Het aantal vriendjes over de vloer is drastisch terug gelopen sinds mijn zoon overdag niet meer op de X-box mag en ik hem zijn vriendjes naar buiten stuur om te spelen. Daar voel ik me als moeder best schuldig over, ben ik dan toch die tuttige mama die de jeugd van tegenwoordig niet meer begrijpt? Het voel als chantage, ik moet sterk zijn om niet overstag te gaan.

Vervelen

Ik zag als een berg op tegen deze vakantie. Hoe moet ik in godsnaam een 10 jarige bezig houden als de stekker nergens in mag? Mijn zoon hangt rond in een stoel of ligt languit op de bank, zijn lijf straalt uit ‘ik verveel me, vermaak mij!’. Als ik zeg dat hij best kan spelen met die bergen speelgoed in zijn kamer dan komt hij niet verder dan zijn eeuwige Donald Ducks.

Weer voel ik me schuldig, moet ik dan alles aan de kant gooien om een verveelde 10 jarige te vermaken? Mijn gedachten gaan terug naar vroeger thuis. Echt niet dat mijn moeder ons vermaakte, no way, zij had het te druk met het huishouden en andere zaken. Overigens hoefde ik niet vermaakt te worden, ik had toen al zoveel hobby’s dat ik eigenlijk geen tijd meer had voor een hobby. De vakantie vloog voorbij, voor ik er erg in had zat ik weer op school.

Mijn zoon heb ik, toen hij klein was, van alles aangeboden. Dagenlang heb ik met hem zitten schilderen, puzzelen, knutselen alles wat maar een beetje creatief was. Pakken geld heb ik uitgegeven aan mooi speelgoed waar hij wat mee kon bouwen. Ik had zo gehoopt dat er een leuke passie of een hobby uit voort zou komen. Toen de Ipad en de DS hun intreden deden bleek al snel dat mijn kleine kereltje liever speelt met een beeldscherm en uren kan kijken naar een opgenomen game op Youtube.

Wie is hij nu echt als jongen?

Waarom probeer ik mijn zoon eigenlijk te veranderen in een mannetje met bergen vriendjes? Waarom wil hem zo graag met rode blosjes op zijn wangen thuis zien komen? Is hij niet gewoon gelukkiger als hij met een computer kan rotzooien?

In mijn hart vind ik dat een jongen levensechte vrienden zou moeten hebben en geen digitale! Is dit nog wel een realistische gedachte? Het zorgt binnen ons gezin voor strubbelingen omdat ik iets van hem wil waar hij eigenlijk geen zin in heeft. Hij moet van mij sociaal leren zijn terwijl hij liever alleen speelt. Hij gaat naar buiten om van het gezeur af te zijn. Zucht……..wie zegt dat opvoeden makkelijk is? Vergeet het maar, opvoeden is moeilijk, heel moeilijk.

Wie houden we voor de gek?

Terwijl mijn zoon buiten moet spelen zitten de volwassenen op hun mobiel te facebooken of te appen. Hoe vaak checken wij onze mobiel niet even? Zitten wij nog op een verjaardag of aan een etentje met vrienden zonder onze telefoon? Hoe sociaal zijn wij eigenlijk nog? In de wachtkamer zit niemand meer te wachten op een tijdschrift, als de dokter maar gratis WiFi heeft zijn de pati├źnten al tevreden.

Ik worstel nog wel een tijdje door met mijn kind. Over een paar jaar gaat hij toch volledig digitaal dan hoeft hij niet meer te luisteren naar zijn ouderwetse moeder. Ik stuur hem tegen die tijd wel even een appje dat we gaan eten en digitale kus als hij gaat slapen, zo ga ik ook met de tijd mee….

 

 

Reizen algemeen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.