Kritiek op mijn blog

Geruime tijd heb ik mijn blogs anoniem geschreven onder de naam ‘Wish’. Het voordeel van anoniem bloggen is dat je geen verantwoording aan je omgeving hoeft af te leggen. Het nadeel is dat mensen niet de persoon achter een verhaal kunnen zien.

Vanaf kleins af aan voel ik de drang om te schrijven. Stille getuigen zijn mijn vele dagboeken. Ik heb zelfs een tijdje songteksten en gedichten geschreven. Regelmatig vormen zich verhaaltjes in mijn hoofd. Verhaaltjes die vooral vertellen over hoe ik tegen het leven aankijk en wat ik daarbij voel.

Vele uitdagingen

Het is waar dat mijn leven vele uitdagingen gekend heeft, maar geldt dat niet voor ons allemaal? Een ieder van ons krijgt het zijne om mee te stoeien, te verwerken en om van te leren.  Ook ik probeer door de jaren heen een beter mens te worden en te groeien. Elke uitdaging geeft een kans om te leren, hoe verdrietig een situatie soms ook is. Ik ga regelmatig op mijn bek, klop het prut van mijn knieĆ«n en sta weer op.

Kwetsbaar voor kritiek

In mijn blog stel ik mezelf kwetsbaar op, ik probeer zoveel mogelijk vanuit mijn hart te spreken. Ik kreeg al vele mooie reacties op mijn blog, ook van mensen die ik nog nooit persoonlijk ontmoet heb. Het is mooi om te lezen dat anderen herkenning en soms erkenning vinden in mijn situatie.

Juist omdat ik mezelf zo kwetsbaar opstel komt de kritiek vanuit mijn directe omgeving hard aan. De kritiek ging niet over mijn schrijfstijl maar meer waarom ik het nodig vond om met mijn leven te koop te lopen. “Mensen vinden het tegenwoordig toch al nodig om veel te veel op Facebook te delen!” Ik had niet verwacht dat deze criticus zo tegen mijn schrijfsels zou aankijken. Zwakjes heb ik er nog tegenin gebracht dat het om mijn website gaat en niet om Facebook alleen. Dat Facebook alleen een toegankelijke manier is voor mijn volgers om te zien dat ik een nieuw bericht heb geplaatst op mijn website.

De opmerking van mijn naaste deed me zeer. Het raakt me precies op mijn zwakke plek. Nooit heb ik de behoefte gevoeld om op de voorgrond te treden, juist het tegendeel is waar. Hoewel niet dit niet bij iedereen bekend is, kan ik best heel verlegen zijn in een eerste contact met andere mensen. Het duurt even voordat vreemden de echte Marlene leren kennen. Ik sterf duizend doden op een podium, sta liever in de coulisse.

Als een naaktfoto op Facebook

De stap om niet meer anoniem te schrijven was een grote stap. Met hartkloppingen en een zenuwinzinking nabij plaatste ik mijn eerste verhaal openbaar op Facebook. Het voelt alsof je een naaktfoto van jezelf post met de vraag of iedereen je eens goed wilt bekijken. Nog steeds heb ik moeite met elk bericht wat ik plaats op Facebook maar ik hoop dat dit in de toekomst makkelijker zal gaan.

De afgelopen week is de twijfel, juist door de kritiek, toegeslagen. Moet ik nu stoppen met bloggen over ‘uit mijn leven gegrepen’? Moet ik dan meer over koetjes en kalfjes gaan hebben? Hoe schrijf ik dan een blog zonder dat mijn gevoel daarin mee kan spelen? En hoe kunnen anderen zich dan nog herkennen in mijn blog? Natuurlijk heb ik ook de mogelijkheid om weer anoniem te gaan schrijven.

Na dagen kauwen op dit onderwerp ben ik er nog steeds niet uit. Ik wil graag voor vol aangezien worden en niet als een zielige vrouw die haar ziel en zaligheid met de wereld deelt. Dat is ook nooit mijn insteek geweest. Geloof me, ik deel echt niet alles met jullie. Ook voor mij zijn er grenzen aan kwetsbaarheid en ik probeer de mensen van wie ik hou te beschermen.

Hoe nu verder?

Voor nu moet ik de kritiek nog even laten bezinken, ik moet leren leven met het idee dat juist als je jezelf kwetsbaar opstelt kritiek extra hard aankomt. Daarnaast heeft iedereen recht op zijn eigen mening en zal ik die mening, hoe zeer dit ook deed, ook moeten accepteren.

Van kritiek kun je alleen maar leren, misschien is kritiek juist een teken dat ik op de goede weg zit…..

Reizen algemeen

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.