jarig en emotionele gesprekken

Jarig en emotionele gesprekken

Sinds een paar weken heb ik mezelf afgevraagd waarom ik wel zoveel mooie en lieve zwangerschapskaartjes van vrienden en naaste familie van Rene ontvangen heb, maar van mijn naaste familie en vrienden heb ik alleen een kaartje van mijn ouders gehad. Van zowel mijn zusje als mijn broer heb ik geen kaartje gekregen.

Nu gaat het mij er niet om dat ik perse een kaartje wil krijgen, maar de stilte rond mijn zwangerschap was oorverdovend…..

Zeker mijn naaste familie en vrienden die het overlijden van Armando* hebben meegemaakt, weten hoe hard ik gevochten heb om zover te komen als ik nu ben? Hoeveel tranen en hoop ik de afgelopen jaren heb gehad en dat ik toch elke keer weer opgestaan ben om door te gaan waar ik gebleven was.

Afgelopen woensdag op mijn verjaardag kwam er iets meer duidelijkheid over deze stilte.

Mijn zusje vertelde dat zij inmiddels 3 zwangerschapskaarten op tafel had liggen maar deze nog steeds niet heeft kunnen versturen. Het was alsof ze, voor haar gevoel, daarmee de goden zou verzoeken. Het blijkt dus dat mijn familie nog veel meer emotionele problemen omtrent het overlijden van Armando* en het bijna overlijden van mijn persoontje hebben, dan ik ooit voor mogelijk heb gehouden. Mijn zusje gaf aan dat ze destijds bijna haar zus verloren heeft en dat ze dit niet nog een keer wil meemaken.

Helaas is mijn familie destijds niet tijdig gewaarschuwd, dat is iets wat ik nooit meer kan terug draaien. Pas de ochtend na het overlijden van Armando* is mijn zusje ge├»nformeerd en pas later heeft mijn zusje mijn ouders kunnen informeren. Gedurende de nacht heb ik slecht gelegen en het is waar dat mijn familie heerlijk in hun bedje lagen te slapen en dat ik hen had kunnen ontglippen zonder afscheid……

Er is een tipje van de sluiter opgelicht dat mijn familie worstelt met de emoties omtrent ons kindje van 13 jaar geleden. Eigenlijk was ik in de veronderstelling dat nu mijn verdriet omtrent het overlijden van Armando* naar de achtergrond is verplaatst en ik het heb kunnen verwerken, dat dit voor mijn familie ook zo zou gelden….

Ik had er totaal geen rekening ermee gehouden dat mijn familie hun hart vasthoudt voor wat komen gaat, dat zij leven tussen hoop en vrees.

Aan de andere kant snap ik nog steeds de stilte rond mijn zwangerschap niet. Van nature ben ik een persoon die makkelijk over de dingen kan praten en ik had zeker opengestaan voor de angsten van de mensen om me heen. Als het dan toch zo emotioneel is waarom dan het feit van mijn zwangerschap negeren, terwijl ik hen ook had willen meenemen op de reis naar ons wonder?

Ik had hen kunnen vertellen dat de zwangerschap heel voorspoedig verloopt en ook totaal anders is dan de zwangerschap van Armando*. In mijn vorige zwangerschap was ik niet misselijk en moe maar had ik zoveel bloedingen dat we elke keer weer verbaasd waren dat zijn hartje nog klopte. Ik was destijds super gestrest door mijn huwelijk en mijn werk wat niet lekker liep.

Terwijl ik nu zo ontzettend gelukkig ben met Rene, mijn (adoptiezoon) X en onze eicelengel die mijn droom heeft durven waarmaken. Als ik buiten loop in het park dan hoor ik de vogeltjes hun mooiste lied zingen en dan durf ik sinds jaren weer te voelen hoeveel geluk ik in mijn leven heb gevonden. Het geluk wat ik kan toelaten zonder bang te zijn dat er daardoor iets misgaat.

Lieve familie, ik ben zo blij met het geluk wat ik samen met Rene heb en de reis die ik nu met hem maak. Ik wil jullie graag meenemen op deze reis, jullie mogen praten over jullie angsten en emoties dan kan ik jullie ook vertellen over mijn zwakke momenten.

Mocht deze reis toch een einde kennen van verdriet dan kan ik jullie verzekeren dat ik ondanks dat deze reis niet had willen missen. Want ondanks het verdriet wat ik had om Armando* zou ik hem nooit maar dan ook nooit uit mijn leven willen wissen. Door het verlies van Armando* en het bijna verliezen van mijn leven, ben ik nog intenser gaan leven en kan ik genieten van de kleine dingen zoals het zingen van de vogels in het park.

In 2000 ben ik gestopt met de pil en nu 17 jaar later heb ik een nieuwe kans gekregen om te genieten van mijn zwangerschap en de wens om voor X een broertje of zusje te mogen ontvangen. Deze keer wil ik mijn zwangerschap tot een goed einde brengen, deze keer hoop ik op een huilende baby bij de bevalling. Bel me als jullie er doorheen zitten, samen met elkaar gaan we deze reis aan en ik beloof jullie dat dit ook echt de laatste keer is………..

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.