Is 46 jaar te oud om nogmaals moeder te worden?

Met deze vraag worstel ik alweer een tijdje. Ik zie zoveel zwangere vrouwen en vrouwen met pasgeboren baby’s, ik betrap mezelf erop dat ik naar hun gezichten kijk. Ik probeer in te schatten hoe oud deze (aanstaande) moeders zijn. Als ik mezelf in de spiegel bekijk probeer ik in te schatten hoe oud mijn omgeving denkt dat ik ben? Zie ik eruit als 45? De jaren zijn onmerkbaar snel voorbij gevlogen. Dagelijks maak ik het rekensommetje in mijn hoofd hoe oud ik zal zijn als ons kindje het huis uit gaat.

Als ons kindje geboren is, hebben we de mogelijkheid om nog een keer (te proberen) zwanger te worden. In het ziekenhuis liggen nog 6 embryo’s op ons te wachten. In Gent plaatst men embryo’s terug tot de leeftijd van 46 jaar, dit is voor mij nog haalbaar. Deze zwangerschap voelt zo gezegend dat, als ik nu geen 45 jaar oud was geweest, ik onherroepelijk opnieuw naar België zou afreizen voor een volgende terugplaatsing. Juist omdat ik nu 45 jaar oud ben schaam ik mezelf om deze gevoelens van meer willen dan dat ik nu gekregen heb.

Het voelt als dwingen tegen de wens van het ongeboren kind en de maatschappij in, alsof ik alleen aan mezelf denk in deze. Alsof ik nog een zwangerschap en deze zwangerschap in combinatie met mijn leeftijd niet verdien. Dat je als oudere moeder niet mag zeggen ‘mijn gezin is nog niet compleet’. Er rust een taboe op het ouder moeder worden, terwijl het heel normaal is om langer door te werken en wij tegenwoordig (normaal gesproken) langer leven dan vroeger. Het is niet mijn bedoeling geweest om op latere leeftijd alsnog mijn droom uit te laten komen. Een verstandige meid begint op tijd maar dan moet de natuur wel een beetje meewerken, dan was ik voor mijn 30e al een paar keer moeder geweest.

Naar de maan en terug

Mijn leven heeft vanaf mijn 28e in het teken gestaan van ‘het proberen’ kinderen te krijgen. Mijn werk en mijn leven waren volledig afgestemd op mijn kinderwens en de vervulling daarvan. De pogingen om een gezin te vormen kun je bijna typeren als een carrière, een loopbaan die met onze adoptiezoon voor het eerst zijn vruchten afwierp. Armando* maakte mij onzichtbaar moeder terwijl onze adoptiezoon mij zichtbaar moeder maakte. Onze adoptiezoon, mijn grote wonder uit China, het was de mooiste reis van mijn leven.

Ik wilde blijven geloven in mijn droom, mijn droom van een gezin. Zwanger worden was voor de meeste vrouwen om me heen zo makkelijk en bereikbaar terwijl het voor mij onbereikbaar leek. Als ik destijds zwanger kon worden door naar de maan en terug te lopen had ik het gedaan. Als ik iets geleerd heb in deze periode is dat sommige zaken in het leven zich niet laten dwingen, als het niet lukt dan lukt het niet. Je kunt op je hoofd gaan staan! Je kunt boos worden op GOD en iedereen,  als je niet zwanger kunt worden dan kun je niet zwanger worden BASTA!

Het was een frustrerende periode, een periode ook waarin ik veel nagedacht heb over het opgeven van mijn droom en verder te gaan met mijn leven. Dit riep telkens zoveel paniekreacties op dat ik eindeloos ben blijven hangen in de medische molen. Achteraf had ik met mijn eicellen vrijwel geen kans om zwanger te kunnen worden, ze waren al over datum en uitgedroogd voordat ikzelf geboren was.

Dus bleef ik dromen. Ik keek ernaar uit om een fiets te bezitten met een kinderzitje achterop, om mee te kunnen praten met mijn vriendinnen en familie over luiers en andere onbenullige dingen waar moeders met elkaar over praten.

Mijn bevalling afmaken

Nu na 13 jaar krijg ik alsnog de kans om mijn zwangerschap en de bevalling op een goede manier af te maken. Maar eerlijk gezegd, voel ik nu al de heimwee naar deze zwangerschap. Wat zou ik het graag nog een paar keer over willen doen. Het samenhorigheidsgevoel met Rene, de verwachting en uitkijken naar wat komen gaat. Onze handen op mijn buik en de bewegingen van ons kindje daarbinnen.

Het probleem ‘niet zwanger kunnen worden’ is door onze eicelengel door middel van eiceldonatie opgelost. Daarvoor in de plaats is er een nieuw probleem gekomen, namelijk mijn leeftijd. Nu ik zwanger ben voel ik me schuldig tegenover ons ongeboren kindje, dat ik het niet eerder in mijn armen heb kunnen sluiten, dat ik helaas niet meer de jonge moeder ben die ik had willen zijn. Ik voel mezelf absoluut niet oud en ik hoop dat men mij ziet als een vlotte vrouw, maar als ik in de wachtkamer van het AMC rondkijk dan weet ik dat ik tot de categorie oudere dames hoor.

Hart onder de riem

Afgelopen week op de camping waren er twee lieve mensen die totaal onwetend mij een hart onder de riem gestoken hebben. De overbuurman zei “veel succes verder met je zwangerschap, ik hoop dat het kindje op jou lijkt als het geboren wordt” en een meisje van een jaar of 6 zei “u bent wel heel mooi”!  Wat een mooie complimenten, iets om in gedachten te houden voor de komende periode. Ik hoop dat mijn schuldgevoel met betrekking tot mijn leeftijd en de eiceldonatie ooit minder wordt en dat Nico (werknaam) als hij later groot is begrijpt dat zowel zijn oudere moeder als zijn oudere vader zo lang hebben gewacht en uitgekeken naar zijn komst…

 

 

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.