Inleiden bevalling

Vandaag was D-day, de bevalling is vanmorgen ingeleid door middel van een ballonkatheter.  Mijn moeder en ik hebben ons vanmorgen om half 10 gemeld in het AMC op de verlosafdeling. De afgelopen twee weken van de zwangerschap voelde het zwanger zijn behoorlijk zwaar aan en dan vooral in de nachtelijke uren. Ik kon niet meer slapen, klaarwakker heb ik naar het plafond liggen staren terwijl Nico (werknaam) alle uithoeken van mijn buik aan het ontdekken was. Ook kreeg ik tintelingen in mijn armen en zenuwpijn in mijn vingers door het toegenomen vocht in mijn ledematen. Ik heb heel wat uren Netflix zitten kijken en dan vooral heel toepasselijk naar de serie “nurses who kill”.

Eiceldonatie

Sinds afgelopen zondag ben ik 38 weken zwanger. Nooit heb ik durven dromen ooit nog eens zo ver in mijn zwangerschap te mogen komen. Aan de ene kant ben ik zo benieuwd naar onze zoon en aan de andere kant was ik nog lang niet klaar met mijn dikke buik. Wat heb ik samen met René genoten van deze zwangerschap.

Het blijft een wonder dat de medische wetenschap tegenwoordig in staat is om samen met een eiceldonor zo iets moois te laten gebeuren. Dat een vrouw, die zelf niet zwanger kan worden, toch alsnog het gevoel mag ervaren wat het is om een baby in haar buik te dragen. Ik denk dat je als eiceldonor nooit geheel de impact van deze onzelfzuchtige daad kunt bevatten. Voor mij was het vooral een helende ervaring na zoveel jaren van behandelingen.

Natuurlijk mag er niet lichtzinnig over gedacht worden maar als je erover denkt om donor te worden, is het zaak om je van te voren goed te laten informeren over de voor en tegens. Je kunt er een andere vrouw heel gelukkig mee maken of je dat nu anoniem wilt doen of als bekende donor. Ik kan alleen maar zeggen dat het ziekenhuis in Gent er echt alles aan gedaan heeft om de eiceldonor te screenen en te informeren over de voor- en nadelen van eiceldonatie. Het ziekenhuis gaat samen met de eiceldonor niet over 1 nacht ijs, er is altijd de mogelijkheid voor de donor of het ziekenhuis om te stoppen gedurende het proces.

Waarom inleiden met een ballonkatheter

Omdat ik zwangerschapssuiker heb blijft de baby maar groeien en groeien waardoor een natuurlijke bevalling bij 40 weken wat problemen kan opleveren. Hij zou met zijn schoudertjes vast kunnen komen te zitten in het geboortekanaal en het risico op een geboorte met vacuümpomp neemt toe. Omdat ik daarnaast door het slechte slapen steeds vermoeider aan het worden ben hoeven we niet langer te wachten.

Toch voelt het ook ergens als verraad naar de baby, hij zit daar nog zo lekker warm daarbinnen en nu gaan we hem letterlijk dwingen om zijn weg naar de uitgang op te zoeken.  De huur is door het AMC vanmorgen officieel opgezegd aan Nico. We proberen nu met de ballon de voordeur op een kier te zetten zodat  deze straks verder opengebroken kan worden.

Wat is een ballonkatheter? Dat is een klein ballonnetje gevuld met water welke ingebracht wordt in de baarmoeder. Door de inwendige druk op mijn vliezen en mijn baarmoedermond wordt er wat ontsluiting gemaakt. Door deze druk zal mijn lichaam het hormoon prostaglandine aanmaken die voor rijping van mijn baarmoedermond zal zorgen. Als ik 2 cm ontsluiting heb valt het ballonnetje er vanzelf weer uit. Wanneer het ballonnetje eruit valt is niet van tevoren te voorspellen, dit kan een paar uur duren of langer. Na het uitvallen van het ballonnetje kan de bevalling verder opgewekt worden.

Krampen

Het eerste uur naar de plaatsing van de katheter voelde ik veel krampen in mijn buik, een soort zware menstruatiepijn. Nu heel wat uurtjes later heb ik die krampen ook nog wel maar niet zo erg als eerst. Ik heb dus eigenlijk geen idee of die ballon wel enig effect heeft daarbinnen. Het loopt wel wat vreemd met een ballon in je baarmoeder, het was al zo vol in mijn buik en nu is de druk nog wat meer toegenomen.

Ik kan me bijna niet voorstellen dat we nu echt van start gegaan zijn. Het idee dat we vandaag of morgen onze kleine man in onze armen mogen houden is te veel om te bevatten. Maar voordat het zover is zal ik eerst nog samen met Nico hard aan het werk moeten gaan. Hij zal gedwongen moeten worden om mee te werken aan de uitzetting en ik zal mijn best moeten doen om hem daarbij zo goed mogelijk te helpen.

Vertrouwen op de natuur

In principe wil ik graag bevallen zonder pijnbestrijding. Dat kan ik op dit moment nog makkelijk zeggen omdat de krampen nu nog wel te doen zijn. Het kan zomaar gebeuren dat ik morgen aan de enkels van de arts hang en hem of haar om een ruggenprik smeek.

Wel heb ik bij voorbaat alvast mijn excuses aan René aangeboden voor alles wat ik tijdens de bevalling naar zijn hoofd kan slingeren (volgens sommige verhalen dan) en dat ik op dat moment volledig ontoerekeningsvatbaar ben. Ik zal hem ook nog even adviseren om vooral zijn ring af te doen het schijnt dat vrouwen in baringspijn enorm veel kracht in hun handen ontwikkelen.

Wachten, wachten en wachten

Het is dus nu vooral wachten op wat komen gaat. Reageert mijn lijf op de ballon of niet? En wanneer zal de heftigheid van de bevalling gaan toenemen? We moeten ons morgen in ieder geval om 9:00 weer melden in het AMC voor de controle van de katheter en de ontsluiting. Wij hopen dat de katheter er tegen die tijd dan al lang en breed uitgevallen is.

Bedankt voor alle lieve berichtjes

Vanmorgen en gisteren hebben we veel lieve berichtjes ontvangen, dat doet ons echt goed. Als ik me morgen goed genoeg voel zal ik een update op de site zetten of een foto van onze kleine man, wordt dus vervolgd……..

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.