Het verlies van onze zoon

Ik ga weer even terug in de tijd, september 2004 de eerste tijd na het verlies van onze zoon.

Dagen breng ik op de bank door. Ik ben lid geworden van ‘Lieve Engeltjes’ een vereniging die je in contact brengt met andere moeders die net hun kindje verloren hebben.

Hier wordt mijn verdriet begrepen, hier mag ik alles mailen…. Deze vrouwen worden mijn steun en toeverlaat.

Tijdens de begrafenis van onze zoon probeerden mensen mij te troosten met de woorden “ach, kop op je wordt wel weer zwanger”. En “gelukkig heeft hij nooit geleefd”.  Allemaal goed bedoelde woorden van mensen die niet begrepen wat het verlies voor ons inhield, woorden die pijn deden…

Natuurlijk wilde ik onze zoon niet inruilen voor een ander kindje, hij heeft wel degelijk geleefd. Onze zoon heeft geleefd in mijn buik, ik voelde het wanneer hij de hik had en als hij zich zacht bewoog.

Hij is er geweest, al was hij niet zichtbaar voor anderen. De band tussen moeder en kind was gesmeed.

Zijn verjaardag stond bij niemand op de kalender. Bij de gemeente werd hij onzichtbaar ingeschreven alsof hij niet bestaan had.

Armando*  heeft geen afdrukken achtergelaten op deze aardkloot behalve in mijn hart.

Er zijn ook vele begripvolle mensen die trachten het verlies te begrijpen. Mensen die onmetelijke steun hebben verleend en keer op keer mijn verhaal wilden aanhoren. Die mensen ben ik dankbaar, zij lieten Armando* toch nog een klein beetje leven.

Van de tientallen foto’s van Armando besloot ik een fotoboek te maken. Ik plakte de foto’s op de bladzijden en schreef er een verhaaltje bij, net alsof hij niet dood was. Ik huilde bij alle foto’s en liet het verdriet over me heen spoelen. Mezelf verstoppen kon ik niet, ik moest dit verdriet voelen en doorleven.

Er waren dagen waarop ik niet meer verder wilde. Deze dagen was ik boos op de ambulancemedewerkers dat zij mij zo nodig moesten redden. Hadden ze mij ook maar laten gaan.  Ik verlangde naar de rust tijdens het door mij ervaren stervensproces, ik wilde naar de witte wereld. In de witte wereld waar ik geen pijn meer zou voelen.

Het was alsof er een glas kapot was gevallen die ik probeerde in stukjes aan elkaar te lijmen. Er zijn stukjes zoek en niet alles paste meer, ik paste niet meer. Ik heb moeten leren omgaan met de veranderingen in mezelf en mijn kijk op de wereld om me heen. Hoe kon ik me nog druk maken om doodnormale dingen, hoe kon dat nog belangrijk zijn?

Ook was er de angst. Ik durfde niet meer in het donker te slapen. Als ik ’s nachts mijn ogen opendeed moest ik direct kunnen zien waar ik was. Waar ik mezelf voorheen veilig voelde in de wereld, was ik keihard tot het besef gekomen dat ook ik dood kon gaan, dat het in een tel van een seconde gebeurd kon zijn. Ook voor mij werden er geen uitzonderingen gemaakt.

Ik heb gevochten om uit het verdriet te komen en weer gelukkig te zijn. Nu vele jaren laten kan ik zeggen dat ik gelukkig ben. Trots ben ik op mijn kleine mannetje die leefde in mijn buik, hij leeft voort in mijn hart. Hij heeft een stempel op mijn leven gedrukt en ons van een belangrijke les voorzien. Mooie dingen in je leven moet je niet voorn kennisgeving aannemenn. Pak alle mooie dingen met beiden handen vast en geniet alsof het je laatste dag is. Het leven gaat snel voorbij, de dagen worden jaren. Nu is de tijd dat je moet doen wat je graag wit doen.

LEEF VANDAAG!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.