Het gaat al beter

Het gaat al beter

8 april 2004

Het bloeden is gestopt, ik vind alleen nog wat oud bloed terug. Gelukkig voel ik mezelf ook stukken beter. en kan de hele dag door eten. Vandaag had ik een trekkerig gevoel in mijn onderbuik alsof de kleine wat meer ruimte wil.

Op ons kerstkaartje zal dit jaar een naam extra staan.

13 april 2004

Vandaag ben ik tien weken en vijf dagen zwanger. Tijdens de echo leek het net of ons kindje naar ons zwaaide. Hij was druk aan het spartelen in mijn buik, zo ontzettend leuk om te zien. We hebben zijn armpjes en beentjes gezien, hij is helemaal compleet. Het risico op een miskraam neemt al wat af maar we zijn nog niet uit de gevarenzone.  Dit kleintje houdt stand, dat weet ik zeker!

22 april 2004

Af en toe heb ik nog een beetje bloedverlies, maar het is te verwaarlozen.

Ik heb wat nieuwe babyspulletjes op mijn verjaardag gehad. Oma heeft je eerste sokjes al gebreid, zo pittig! Aanstaande maandag mogen we weer voor een echo, even gluren of je nog een beetje gegroeid bent. Elke keer is dat weer spannend!

6 mei 2004

We hebben vandaag nieuwe broeken moeten kopen, ik pas niet meer in mijn eigen kleren. Ik kan nog niet voelen dat je er bent, maar mijn buik begint al aardig te groeien. We verheugen ons op de tijd dat je geboren bent en bij ons hoort. Binnenkort gaan de we de babykamer uitzoeken en de rest van de spulletjes kopen. Het is nog steeds onwerkelijk, ik kan me niet voorstellen dat je in me groeit, maar wat ben ik er trots op en gelukkig mee.

’s nachts slaap ik slecht, moet wel 5 tot 6 keer naar de wc en ’s morgens wil ik mijn bed juist niet uit. Op de echo’s ben je aan het poseren en laat je je van alle kanten bekijken. We vragen ons af hoe je eruit komt te zien, wordt je net zo donker als je vader of krijg je toch blond haar? Wat zal de kleur van je ogen worden? Hoe ziet een kindje van ons samen eruit?

Je bent meer dan welkom en ondanks dat wij met vruchtbaarheidsbehandelingen bezig waren, kwam je toch nog onverwachts, je bent een wonder!

23 mei 2004

We zijn op 18 mei voor de laatste keer naar het ziekenhuis geweest. We hoeven daar niet meer terug te komen want de bloedingen zijn gestopt.

Je bent van kop tot teen nu negen centimeter en je hoofdje is drie centimeter. Wat ben je nog klein. Je ruggengraat en je kaken zijn goed te zien op de echo. Dit keer had je geen zin in ons gekoekeloer, je lag lekker achter in mijn buik te slapen. Je vond dat geduw zo vervelend worden dat je jezelf omdraaide van je buik op je rug.

Iedereen loopt te gissen of je een jongetje of een meisje bent, dat is voor ons ook nog een verrassing. Het maakt mij niet uit wat je bent als je straks maar gezond en gelukkig bent.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.