Gotcha Day van onze zoon

Gotcha Day 

“Gotcha Day” zo noemen Amerikanen de dag dat je een adoptiekindje voorgoed in je armen mag sluiten. 5 oktober 2008 was onze Gotcha Day. De dag voor deze dag kwamen we met een groot gezelschap aanstaande adoptieouders in Beijing aan.  Het waren spannende uren voor ieder van ons. Eindelijk zouden we een gezin mogen vormen met ons kindje uit het verre China.

Melkschandaal

De dagen voor het afreizen waren gevuld met het inpakken van de koffer. Had ik wel voldoende kleertjes en luiers mee? In China bleek dat ik zo druk was geweest met het inpakken voor Xiano dat ik vrijwel geen kleren voor mezelf had ingepakt. Probeer als Hollandse vrouw met puur Hollandse maten maar eens in China wat kleren te kopen?!? Zelfs op de herenafdeling kon ik niet terecht, maar dat even terzijde.

Ook speelde er destijds een groot melkschandaal in China, de melk was aangelengd en daardoor vervuild.  We waren onzeker over hoe we onze kinderen straks moesten voeden. https://en.wikipedia.org/wiki/2008_Chinese_milk_scandal

Wachten op de reis

In april wisten we al dat we een zoon hadden maar we mochten niet afreizen. De oorzaak van deze vertraging was de Olympische Spelen in Beijing. Er waren niet voldoende vliegtuigstoelen en hotels beschikbaar. De foto van onze zoon hing al die tijd aan de spiegel in de woonkamer. De tijd leek stil te staan, als het kon had ik de tijd vooruit gespoeld. 

Alle ouders bij elkaar

Bij aankomst zaten we met alle ouders in een hotel in Beijing  te wachten op de start van de procedure. Heel wat formaliteiten werden afgewikkeld.  De financi├źn voor de hotels, de binnenlandse vluchten, de notaris, de tolk en nog wat andere zaken werden geregeld. Ondertussen was de sfeer in de zaal gespannen.

De groep ouders zouden een dag later via binnenlandse vluchten uitvliegen over alle provincies in China. Met twee andere aanstaande ouders mochten we afreizen naar de stad Kunming  https://en.wikipedia.org/wiki/Kunming (gelegen in de provincie Yunnan), de stad van de eeuwige lente. Slapen kwam er deze nacht niet van.

Aankomst in Kunming

Op de luchthaven stond een busje klaar om ons naar de ontmoetingsplaats te rijden. Binnen enkele ogenblikken zouden we ons kindje in onze armen mogen houden. Twee andere stellen kregen teleurstellend nieuws te verwerken. Hun kindje zou niet vandaag maar pas morgen komen. Deze mededeling zorgde logischerwijs voor verdriet.

Terwijl we in een wachtruimte stonden te wachten kwamen er een paar vrouwen met kleine kindjes op hun armen binnen. Voor we er erg in hadden werd Xiano in onze armen gelegd. Wat een mooi ventje en wat was hij nog klein. Zijn haartjes kort geschoren als een kleine Boeddha. De liefde die je op dat moment voor je kindje voelt is onbeschrijfelijk. Zo voelt Chotcha Day, het moment dat je ouders mag worden van dit mooie Chinese kereltje.

Dapper keek Xiano met zijn mooie donkere ogen zonder een kik te geven om zich heen. Wat gaat er door zo’n mannetje heen? Hoe zal het voor Xiano zijn om bij vreemd sprekende mensen achtergelaten te worden. Mensen die heel anders ruiken dan je gewend bent. Ik werd overvallen door een oer moedergevoel, dit kindje is van mij en niemand die hem ook maar een haar mag krenken!

Paniek

Nadat de rust was weergekeerd werden we met een taxi naar ons hotel gebracht. De paniek sloeg als gloednieuwe moeder toe. Waar had ik de luiers gelaten en wat moest Xiano straks eten? Complicerende factor was dat Xiano niet gevoed mocht worden met de fles. Een week voor zijn adoptie had Xiano een operatie in China ondergaan, zijn lip (schisis) was gesloten, we moesten heel voorzichtig zijn met voeding. 

Allemaal vragen over de verzorging van Xiano kwamen in me op. Waarom heb ik niet beter opgelet bij de verzorging van mijn neefjes? Aan Xiano kon ik nog niets vragen. Waar is de kraamzorg als je die nodig hebt?

Lees ook: Mijn zoon stelt vragen over zijn adoptie

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.