Bevalling inleiden

Alle clichés zijn waar

Alle clichés over een geboorte zijn waar. Het is de moeite en de pijn achteraf dubbel en dwars waard. Als je baby er eenmaal is dan kun je niets anders dan staren naar dat kleine ventje in zijn wiegje. De bevalling was zwaar, heel zwaar.

Inleiding voor de bevalling

De dag voor de bevalling werd er een katheter in de vorm van ballonnetje in mijn baarmoeder gebracht (folder inleiden bevalling). Dit ballonnetje heeft voor de eerste ontsluiting van 2 cm gezorgd. Als de ontsluiting voldoende zou zijn dan zou het ballonnetje er vanzelf weer uitvallen. Binnen een paar uur voelde ik het ballonnetje wegglijden.

De volgende dag mochten wij ons weer melden in het AMC  (verloskamers AMC ) om te controleren of de bevalling nu doorgezet kon worden. Binnen een mum van tijd lag ik in de verloskamer en werden mijn vliezen door de verloskundige gebroken. Toen ik het water voelde wegvloeien was ik verbaasd over hoe warm dit water was. Pas nadat je voelt realiseer je jezelf dat je baby in lekker warm badje rondgezwommen heeft.

Geen spontane bevalling

René en ik keken uit naar de bevalling, we hadden we de stille hoop dat deze vanzelf, door het breken van mijn vliezen, zou beginnen. Helaas gebeurde er helemaal niets. De pomp voor het toedienen van het hormoon oxytocine werd erbij gehaald en het startsein werd gegeven. Om het half uur kwam de verpleegkundige kijken hoe het met de weeën gesteld was. Nadat de dosis van de hormonen al een paar keer verhoogd was vond de verpleegkundige dat ik er nog steeds te vrolijk bij zat. De weeën waren voor mij, op dat moment nog, goed te doen. Als dit nou de weeën waren dan zou ik lachend door de bevalling heen komen. De weeën kwamen in golven en op de top van de pijn en kon ik ze makkelijk weg zuchten.

Helaas gebeurde er weinig tot niets met betrekking tot de ontsluiting, het schoot maar niet op. Ik bleef hangen op 5 cm en pas na twee en half uur kwam ik op 6 cm ontsluiting. De pomp werd hoger ingesteld in de hoop dat de weeën in heftigheid zouden gaan toenemen.

Ruggenprik

Dit keer won de verpleegkundige want mijn glimlach en vrolijke bui waren snel voorbij, zo ook de tijd van grapjes maken.  Ik heb mijn best gedaan om de weeën op te vangen maar ze waren te heftig. Op een gegeven moment was ik zover dat ik dacht “de volgende wee doe ik niet meer mee die ga ik gewoon negeren!”. Al snel kwam ik tot de conclusie dat een wee niet te negeren valt, je moet er wel in mee gaan.

Er kon een ruggenprik gezet worden, maar omdat het druk was in het ziekenhuis kon dit wel even duren. De verloskundige had al eerder verwacht dat ik aan de bel zou trekken omdat het zo heftig werd.

Anderhalf uur later kwam het anesthesie team eindelijk binnen. Ik kon ze wel zoenen stuk voor stuk. Of ik wel even heel stil wilde blijven zitten als ze gingen prikken? Hoewel de weeën niet uit te houden waren heb ik zo goed mogelijk mijn best gedaan om vooral heel stil te blijven zitten, des te eerder zou ik de weeën straks niet meer hoeven voelen. Elke wee die nog volgde zorgde voor een gevoel van teleurstelling. Ik kon niet meer, de weeën duurde te lang en waren te pijnlijk geworden.

De bevalling

Nu de ruggenprik gezet was voelde ik nog wel de wee maar niet meer de top van de pijn. De verloskundige en de artsen begonnen zich nu wat meer zorgen te maken over de baby. Zijn hartslag was al een paar keer gedipt, het werd echt tijd dat hij er nu uit zou komen. Ik hoorde dat er gesproken werd over een spoedkeizersnede. Het feit dat de artsen zich zorgen begonnen te maken gaf mij kracht om er keihard voor te gaan, de baby moest er uit en wel nu. De vacuümpomp werd van stal gehaald, terwijl ik als een dolle begon te persen. Elke perswee weer gaf ik alle kracht die ik maar kon vinden in mezelf. Ik zou deze bevalling tot een goed einde brengen, dit kindje zou en moest ik op een natuurlijke manier ter wereld brengen!

Daar ben je dan

De arts riep “nog een keer goed persen dan is hij er, hou je ogen open!” Met mijn laatste krachten en een diepe teug lucht zag ik je geboren worden. Er waren geen gedachten of gevoelens op dat moment. Het geheel kwam surrealistisch op me over, alsof het niet mij maar een ander betrof. Met trillende handen heb ik je gestreeld en je kleine hoofdje gekust terwijl ik je vertelde hoe welkom je in ons leven was.

Met een luide schreeuw kwam je ter wereld. Protesterend tegen het onrecht dat je gedwongen werd je veilige haven te verlaten. Toen je warm en plakkerig op mijn borst werd gelegd stond de wereld even stil. Hoe vaak had ik hier niet over dit moment gedroomd. Als ik naar momenten als deze keek op de tv dan kon ik het niet droog houden.

Ik heb je vader gekust en hem verteld dat zijn jaren van wachten voorbij waren. Dat hij nu een mooie zoon heeft en dat ik hem dat zo gun. Samen hebben we naar je gekeken totdat je vader de streng die jou met mij verbond door mocht knippen.

Bijzonder maar vermoeiend

De eerste weken na de bevalling zijn bijzonder maar ook vermoeiend. In het begin herken je de huiltjes van je baby nog niet zodat je moet uitzoeken waarom hij huilt. Heeft hij honger, een volle luier of zit er een boertje dwars? René had de afgelopen twee weken vrij zodat we samen van  Niek konden genieten. De weken waren knus en stonden bol van het genieten van ons kleine ventje. Om de beurt in de nacht naar beneden om Niek te voeden en samen zorgen erover maken als hij niet meer wilde slapen. Hoe vaak heb ik niet afgelopen twee weken tegen Niek gezegd dat ik zo blij ben dat hij er is! Het voelt als een wonder en ik realiseer me dat wij zo ontzettend veel geluk gehad hebben met onze eiceldonor. Zonder haar hadden we nooit zo’n mooi ventje in onze armen gehad.

Dubbel gevoel

Nu mijn buik leeg is mis ik het gevoel van zwanger zijn, ik mis de schopjes en de kleine bewegingen van Niek. Met een bepaalde weemoed kijk ik terug naar de afgelopen periode. Dat we dit na zoveel jaren nog hebben mogen meemaken, ik realiseer me dat dit niet voor iedereen weggelegd is maar wat gun ik dit ieder stel met een kinderwens!

Lieve eiceldonor, wij gaan zo goed voor ons ventje zorgen! Wat waren wij een goede drie eenheid met elkaar en wat hebben wij toch met z´n drieën een knap lief ventje op de wereld gezet. Ik kan geen woorden bedenken om je te laten weten hoeveel geluk je ons geschonken hebt! Heel erg bedankt voor deze mooie reis, we hadden het voor geen goud willen missen!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.