Dus toch zwangerschapssuiker

Dit had ik echt niet zien aankomen. De test van een paar weken geleden gaf nog zo’n mooi resultaat aan.

Glucose intolerantie test 

Vanmorgen mocht ik me om 8:15 melden in het ziekenhuis voor weer een glucose intolerantie test. Eerst werd mijn suikergehalte nuchter geprikt. Daar kwam een mooie score van 3,9 uit. Dit was iets aan de lage kant maar voor mijn gevoel geen enkele reden om bezorgd te zijn. Ik had zoals gewoonlijk trek in mijn gemiste ontbijtje.

Na de test mocht ik het glucoseflesje binnen 10 minuten leegdrinken. Aan dat spulletje kan ik maar niet wennen, mijn maag keerde zich bijna om. Het heeft een specifieke smaak die, zeker op een nuchtere maag, zwaar valt. Na het opdrinken mocht ik voor 2 uurtjes in de wachtkamer plaatsnemen omdat na 2 uurtjes opnieuw mijn bloedsuiker gemeten zou worden. De bedoeling is dan dat je lichaam de hoeveelheid suiker in je bloed verwerkt heeft en je weer mooi laag uitkomt. Ik heb begrepen dat de waarde tussen de 6 en 8 mmol moet liggen.

Vol vertrouwen nam ik in de wachtkamer plaats. Na een uurtje begon ik mezelf niet zo lekker te voelen. Ik werd wat misselijk en draaierig van de glucose. Ik zat vlak bij de WC maar wist ook dat als ik zou overgeven de test een andere dag opnieuw gedaan moest worden. Het idee om weer een flesje te moeten leegdrinken was genoeg reden om niet de WC binnen te rennen. De minuten tikten maar langzaam weg terwijl het steeds warmer leek te worden in het ziekenhuis.

Het uur van de waarheid

Om half 11 werd ik naar binnen geroepen voor de laatste beslissende test en weer kreeg ik een mooi gaatje in mijn vinger erbij. Terwijl ik gezellig zat te keuvelen met de verpleegkundige begon het apparaatje te piepen. In rode letters verscheen de uitslag ‘9 mmol’, “dat is zwangerschapssuiker” reageerde de verpleegkundige direct. Deze mededeling kwam volledig van links, ik heb hem echt niet zien aankomen en ik schoot toch een beetje vol. Jeetje, wat was ik geschrokken van deze mededeling.

Ja, ik was wat meer moe de laatste tijd en het toilet was elk uur tot half uur mijn beste vriend, maar toch had ik hier totaal geen rekening mee gehouden. Zoals eerder geschreven gaat mijn leven over extremen. 3% van de zwangere vrouwen ontwikkelt zwangerschapssuiker en uiteraard ben ik daar weer 1 van.

Ik heb een lijstje meegekregen waarop staat wat ik liever niet meer mag eten en natuurlijk staat daar ook mijn geliefde chocolade op.

Woensdag volgt er een groei-echo en een gesprek met onze arts over de gevolgen voor de rest van de zwangerschap en de baby. We lijken steeds meer af te koersen op een keizersnede en dat ons kindje eerder gehaald zal worden. Donderdag mag ik ook naar de diabetesverpleegkundige en de week daarop naar de internist.

Door het teveel aan suiker in mijn bloed maakt Nico (werknaam) zelf extra insuline aan. Daardoor is Nico dus rond zijn buikje te dik. Na de bevalling zal Nico hier nog wel even last van hebben. Zijn lichaampje zal na de bevalling nog steeds extra insuline aanmaken, dit moet dus in de gaten gehouden worden. Als het goed is zal de suikerziekte bij mij verdwijnen na de bevalling, er is echter een kleine groep vrouwen waarbij het niet weg gaat. Ik ben vast besloten niet tot deze kleine groep vrouwen te horen. Hoor ik daar wel bij dan koop ik die dag nog een Staatslot.

Dus voor nu op een dieet van groenvoer, water en brood in de hoop dat het suikergehalte gaat dalen in mijn bloed, zodat ons kleine ventje wat minder hard gaat groeien dan dat hij nu doet.  Zo ik ben weer uitgehuild en nu weer vrolijk verder, Always Look on the Bright Side of Life!

We bekijken het maar zo ‘zonder zwangerschap geen zwangerschapssuiker’ dus……..

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.