De dag van de eicelpunctie

We staan vroeg op omdat we ons al om kwart voor 8 in het ziekenhuis moeten melden voor de eicelpunctie. Onze eicelengel is stil en gespannen voor wat komen gaat. Wij voelen ons ook gespannen, hier hebben wij de afgelopen twee weken naar toe gewerkt.

Onze wegen splitsen zich in het ziekenhuis. Mijn vriend gaat naar de afdeling om een zaadstaal af te leveren en wij lopen door naar de punctie-afdeling.

Onze eicelengel gaat steeds iets langzamer lopen om de aankomst op de afdeling uit te stellen. Ik voel een knoop in mijn maag als ik tegen onze eicelengel zeg “je kunt nu nog weglopen als je dat wilt”, ik geef haar deze kans. Nu het voor het echie gaat moet ze weten dat er altijd een weg naar buiten is.

Onze eicelengel heeft haar mening niet verandert, ze wil dit doorzetten kost wat het kost. Zij heeft een aantal maanden geleden de beslissing genomen en is daar niet meer van af te brengen.

Op de afdeling worden we begroet door een lieve vroedvrouw die onze eicelengel onder haar hoede neemt. Ze mag alvast een operatiehemd aantrekken en op  het bed plaatsnemen. Er zijn nog meer stellen die voor de punctie komen vandaag.

Onze eicelengel en ik zijn als laatste aan de beurt.

De vroedvrouw legt een infuus aan met daarin een wateroplossing en suikers. Onze eicelengel barst inmiddels van de dorst, want ze mocht vanaf 24:00 niets meer eten of drinken. Gisteravond heeft ze door de spanning ook al niet veel gegeten.

Aan het infuus wordt ook een oplossing met paracetamol toegevoegd.

Het wachten op de punctie begint. Het duurt lang voordat we aan de beurt zijn, inmiddels hebben we samen al een paar keer de slappe lach gehad. Je lacht nu eenmaal wat sneller als je gespannen bent.

Mijn vriend zit beneden in het restaurant te wachten, voor hem duurt dit zo lang. We proberen hem zo goed mogelijk op de hoogte te houden van de voortgang via de app.

Op het moment dat ik even naar de wc ga wordt onze eicelengel gehaald. Daar baal ik wel een beetje van, ik weet dat ik moet wachten totdat ze in door de dokter geïnstalleerd is, maar toch voelt het voor mij alsof ik haar alleen gelaten heb.

Na 10 minuten word ik door de verpleegster opgehaald. Daar ligt ze dan en ze huilt, ze ligt te schudden op het bed van het hyperventilatie. Ze had me al gewaarschuwd dat ze in dit soort situaties altijd gaat huilen, maar toch…

Mijn hart breekt, wat is ze toch lief dat ze dit voor ons over heeft, maar ondertussen heel bang is voor wat er komen gaat. Onze eicelengel probeert aan de verpleegster te vertellen dat het geen pijn doet maar dat het huilen de spanning van de afgelopen week is.

De dokter kan de punctie nog niet starten omdat onze eicelengel teveel schud door het huilen. Hij kan de echobeelden daardoor niet goed zien. Pas als ze weer een beetje rustiger is begint de dokter met aanprikken van de follikels.

Ik kan op het beeldscherm meekijken. Ik zie de follikels en de lange naald.  De follikels worden een voor een aangeprikt en leeggezogen, de zwarte vlekjes verdwijnen.

De rode vloeistof uit de eierstokken met de eicellen komen in het reageerbuisje terecht. De verpleegster pakt telkens weer een nieuw reageerbuisje als deze vol is.

Ineens realiseer ik me waar we mee bezig zijn. Die rode vloeistof, daarin zitten de eicellen die ons kunnen helpen om toch een kindje te kunnen krijgen. Ik zie onze eicelengel en hoe stoer ze probeert om zichzelf bij elkaar te rapen tijdens de punctie. De tranen rollen over mijn wangen, een andere vrouw doorstaat dit niet voor zichzelf maar voor mij. Samen huilen we terwijl de dokter zijn werk doet. Het voelt onwerkelijk maar ik weet ook dat dit een van de mooiste ervaringen uit mijn leven is.

Onze eicelengel krijgt voldoende verdoving om de ingreep niet te voelen, er wordt goed voor haar gezorgd.

De dokter is enorm geconcentreerd als hij naar het scherm kijkt. Niet een keer wordt hij afgeleid door ons of de verpleegster. Na de punctie kan ik het niet laten om onze eicelengel een dikke kus op haar voorhoofd te drukken en te zeggen hoe trots we op haar zijn en hoe stoer ze is geweest. Voor haar staat haar stoeltje al klaar in de hemel maar haar naam erop.

Na de punctie brengen we onze eicelengel terug naar het bed zodat ze kan rusten en om de verdoving uit te laten werken. Een klein vrouwtje in het grote bed die zojuist een grote daad heeft verricht.

Onze eicelengel kan niet slapen maar wil praten over de punctie. Over en over vertelt ze dat ze het ons zo gunt omdat we lieve mensen zijn. Ze wil graag snel haar bed uit omdat ze het zielig vind dat mijn vriend beneden alleen zit te wachten. Lieve eicelengel, denkt niet aan zichzelf maar aan anderen. Ik dwing haar om nog in haar bedje te blijven, zij heeft net de punctie gehad en moet gewoon rusten.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.