Combinatietest in het AMC

Afgelopen vrijdag hadden we weer een afspraak in het AMC. Dit keer zouden we de uitslag krijgen van het bloedonderzoek en een echo-onderzoek voor de combinatietest.

Bij een combinatietest wordt gekeken naar afwijkingen als Down en Trisomie. Gek genoeg was ik dit keer niet zenuwachtig voor de test, ik was er vast van overtuigd dat het wel goed zou zitten. Het was immers niet mijn eicel waardoor de kans op afwijkingen  in verband met leeftijd vele malen hoger zou liggen.

Rene daarentegen was wel enorm gespannen.

Eerder hebben we samen gesprekken gevoerd over wat we zouden beslissen mocht het kindje een ernstige afwijking hebben. Samen hebben we onze grenzen besproken over wat we aan kunnen. Wij kwamen erachter dat onze grenzen niet geheel samen vielen. Het idee om te beslissen over leven of dood jaagt me angst aan. In het dagelijks leven heb ik al een probleem met het dooddrukken van muggen en zet ik elke spin netjes buiten. Furieus kan ik worden als iemand zonder reden een beestje dood maakt. Steeds meer gaan wij thuis over op nepvlees en ik moet zeggen dat het beter smaakt omdat je weet dat een beestje niet geleden heeft.

De echo gaf een mooi beeld te zien. Het hartje (nog maar 6 mm groot) klopte mooi en alle aderen waren al goed aangelegd. De bloedstromen liepen de juiste kant op. De hersentjes hadden een mooie vlinderstructuur, wat goed is en ook de niertjes functioneerde al naar behoren. De nekplooi was niet verdikt, wat het risico op down minder maakte. De handjes waren mooi gestrekt wat bij Trisomie weer niet zo is. Werkelijk alle kanten van onze kleine spruit hebben we bekeken terwijl het vrolijk rond spartelde in mijn buik.

Ook de doorbloeding van de placenta ziet er mooi uit en rondom de placenta zijn geen bloedingen gevonden.

Het kindje zelf is wat langer dan gemiddeld maar omdat onze eicelengel lange benen heeft en Rene niet heel klein is kan ik me daar wel iets bij voorstellen.

Na de echo hadden we nog een gesprek met de arts. Wat een heerlijke vrouw is dit. No nonsens en to the point. Ik bleek 5% kans te hebben op een herhaling van een placentaloslating en het zou niet eerder kunnen gebeuren dan in dezelfde termijn als de vorige keer (32 weken). Vanaf 30 weken gaat het AMC mijn zwangerschap zeer aandachtig volgen. Een opname is bespreekbaar en als het te spannend wordt dan zal het kindje eerder gehaald worden.

We gaan toewerken naar een normale bevalling tenzij ik perse een keizersnede wil.

Wij willen zelf alle risico’s uitsluiten, alleen het resultaat een huilend kindje in de wieg telt voor ons en het ziekenhuis.

Het voelt nu al fijn dat we niet hoeven te vechten met het ziekenhuis om bij een verhoogd risico het kindje te halen. Overigens altijd in overleg met de kinderarts en zo veilig mogelijk voor ons allebei.

Er is een last van mijn schouder gevallen. Wij gaan genieten tot de 30e week en daarna zien we wel weer. We mogen wat meer ontspannen rond deze zwangerschap en daar zijn we vandaag alvast mee begonnen 😉

 

Genieten van mijn zwangerschap

Vandaag op mijn werk had ik nog een oude broek aan omdat ik de postbode met mijn nieuwe kleren gemist had.

Op een gegeven moment wist ik niet meer hoe ik moest zitten, die broeksband knelde zo hevig dat ik er buikpijn van kreeg. Vorige week paste ik deze broek nog. Mijn collega kwam op het geniale idee om mijn elastiek kapot te knippen. Zuinige jet die ik ben vond dat toch best een beetje zonde. Maar het vooruitzicht om de hele dag door te moeten brengen met die knellende band zinde me ook niet.

Na nog een tijdje heen en weer geschuif op mijn stoel heb ik de schaar ter hand genomen. Eerst voorzichtig maar toen dit niet genoeg lucht gaf heb ik toch de hele band stuk geknipt.

Wauw wat een verademing, mijn buik plofte letterlijk naar buiten.

Vanavond kwam de lang verwachte doos van Bonprix dan eindelijk binnen. Wat zitten die broeken lekker en dan vooral mijn nieuwe joggingbroek. Zojuist heb ik mezelf een tijdje staan bekijken in de spiegel en staan te genieten van het beginnende zwangerschapsbuikje. Wat is dat een mooi gezicht en hoe gelukkig heb ik naar mijn buikje staan staren. Zo ontzettend trots en letterlijk vol verwachting!

lekker digitaal shoppen naar zwangerschapskleren

Mijn kleren beginnen wat strakker te zitten en mijn klerenkast raakt een beetje uitgeput. Broeken met een band voelen niet prettig en in mijn jurkjes kan iedereen me uittekenen.

Het werd dus tijd om te shoppen

Ik kwam er al snel achter dat er bijna geen winkels meer te vinden zijn met een afdeling voor zwangere vrouwen. De kleren zijn vrijwel alleen nog via internet te verkrijgen.

Er is best wel een leuk aanbod te vinden voor zwangere vrouwen op internet. Hoeveel geld wil ik er eigenlijk aan uit geven? Ik heb deze kleren maar een paar maanden nodig maar toch ook wil ik er wel een beetje leuk uit zien.

Welke maat moet ik nemen? Normaal heb ik maat 42 maar de afgelopen weken ben ik al wel een beetje gegroeid. Deze groei werd niet geheel door de baby veroorzaakt maar door alle lekkere trek die me dagelijks overvalt. Ik moet echt oppassen, want om straks al die kilo’s eraf te krijgen…….

Na een paar uur surfen op internet heb ik toch wat broeken en een leuke spijkerrok weten te vinden bij Bonprix. Ook heb ik een heerlijke joggingbroek besteld voor de dagen thuis op de bank.

Ik kijk naar deze kleren uit, wat zullen ze lekker zitten. Helaas moet ik nog een hele dag geduld hebben.

Gelijk ook maar even naar de lingeriewinkel gereden om van die hele grote onderbroeken te kopen en een BH die niet knelt. Totaal niet sexy maar heel functioneel.

Nu nog op zoek naar een paar leuke sneakers en ik kan er weer even tegenaan. Laat de zomer maar komen al ben ik bang dat ik straks ook niet meer in mijn bikini pas…

Toch weer een reden om een beetje rond te shoppen toch?

Ons eerste gesprek in het AMC (Academisch Medisch Centrum)/

Afgelopen maandag mochten we voor een eerste gesprek naar het AMC. Om dit gesprek voor te bereiden kregen we een enorme vragenlijst toegezonden. Werkelijk alles moest op papier gezet worden.

De eerste afspraak zou een echo zijn. Ik was gespannen en bang dat er iets niet goed zou zijn. Mijn vriend was daarentegen een stuk rustiger, ik kan mezelf optrekken aan zijn vertrouwen in de afloop.

Op de beelden was al meteen ons kleine kindje te zien en hoorde we voor het eerst zijn/haar hartslag. Dat doet het ziekenhuis goed, niet eerst praten maar direct kijken naar het kindje, dit reduceert de spanning.

Het mooiste geluid wat er op de wereld bestaat is toch het geluid van een hartslag. De hartslag was zeer duidelijk te horen, een krachtig pompend geluid, het klonk als muziek in onze oren.

Onze kleine was druk aan duikelen en lag geen moment stil. De echoscopiste heeft echt veel moeite moeten doen om dat druk bewegende wezentje te kunnen meten van kop tot kont. Volgens de meting zou ik 10 weken en 1 dag zwanger moeten zijn, dat klopte precies. Ons kindje zit nu al op de juiste groeicurve.

De echo was een heel emotioneel moment. Mijn keel zat dicht en ik kon alleen maar naar dat beeld staren met daarop ons kindje in wording. Voor Rene is dit ook een bijzondere ervaring om het hartje voor het eerst te horen kloppen.

Mijn gedachten waren bij onze eicelengel, wat een geschenk, wat een wonder om dit mee te mogen maken.

Na de echo volgde een gesprek met de artsen. Dit gesprek verliep fijn en de hele geschiedenis van Armando* en de vorige zwangerschap werd doorgenomen.

Ook werd nog gevraagd of ik psychische hulp nodig had tijdens deze zwangerschap. Het overlijden van Armando* en de dramatische bevalling heb ik wel redelijk verwerkt, denk ik zelf. Natuurlijk voel ik op dit moment de emoties van toen weer en komen er weer vergeten momentjes terug in mijn herinnering, maar ik heb niet het gevoel dat ik erin verdrink. Buiten de spanning voor deze nieuwe zwangerschap gaat het goed met me.

Ik kijk uit naar de tijd als het geboren is en gezond en wel in zijn/haar kamertje ligt te slapen.

De artsen hebben aangegeven dat we goed in de gaten gehouden gaan worden. Binnenkort krijg ik een echo om te controleren of de doorbloeding van de bloedvaten in mijn buik voldoende is. Nu we wat jaren verder zijn denken de artsen een oorzaak voor een placenta loslating gevonden te hebben, de bloedvaten in de buik van de vrouw zouden minder goed functioneren.

Daarnaast zal ik regelmatig op het spreekuur moeten verschijnen om mijn bloeddruk en de eiwitten in mijn urine te meten.

Samen met Rene heb ik het gevoel dat we met onze zorgen op het juiste adres zijn aanbeland. Dit geeft een stukje vertrouwen voor de toekomst!