Dus toch zwangerschapssuiker

Dit had ik echt niet zien aankomen. De test van een paar weken geleden gaf nog zo’n mooi resultaat aan.

Glucose intolerantie test 

Vanmorgen mocht ik me om 8:15 melden in het ziekenhuis voor weer een glucose intolerantie test. Eerst werd mijn suikergehalte nuchter geprikt. Daar kwam een mooie score van 3,9 uit. Dit was iets aan de lage kant maar voor mijn gevoel geen enkele reden om bezorgd te zijn. Ik had zoals gewoonlijk trek in mijn gemiste ontbijtje.

Na de test mocht ik het glucoseflesje binnen 10 minuten leegdrinken. Aan dat spulletje kan ik maar niet wennen, mijn maag keerde zich bijna om. Het heeft een specifieke smaak die, zeker op een nuchtere maag, zwaar valt. Na het opdrinken mocht ik voor 2 uurtjes in de wachtkamer plaatsnemen omdat na 2 uurtjes opnieuw mijn bloedsuiker gemeten zou worden. De bedoeling is dan dat je lichaam de hoeveelheid suiker in je bloed verwerkt heeft en je weer mooi laag uitkomt. Ik heb begrepen dat de waarde tussen de 6 en 8 mmol moet liggen.

Vol vertrouwen nam ik in de wachtkamer plaats. Na een uurtje begon ik mezelf niet zo lekker te voelen. Ik werd wat misselijk en draaierig van de glucose. Ik zat vlak bij de WC maar wist ook dat als ik zou overgeven de test een andere dag opnieuw gedaan moest worden. Het idee om weer een flesje te moeten leegdrinken was genoeg reden om niet de WC binnen te rennen. De minuten tikten maar langzaam weg terwijl het steeds warmer leek te worden in het ziekenhuis.

Het uur van de waarheid

Om half 11 werd ik naar binnen geroepen voor de laatste beslissende test en weer kreeg ik een mooi gaatje in mijn vinger erbij. Terwijl ik gezellig zat te keuvelen met de verpleegkundige begon het apparaatje te piepen. In rode letters verscheen de uitslag ‘9 mmol’, “dat is zwangerschapssuiker” reageerde de verpleegkundige direct. Deze mededeling kwam volledig van links, ik heb hem echt niet zien aankomen en ik schoot toch een beetje vol. Jeetje, wat was ik geschrokken van deze mededeling.

Ja, ik was wat meer moe de laatste tijd en het toilet was elk uur tot half uur mijn beste vriend, maar toch had ik hier totaal geen rekening mee gehouden. Zoals eerder geschreven gaat mijn leven over extremen. 3% van de zwangere vrouwen ontwikkelt zwangerschapssuiker en uiteraard ben ik daar weer 1 van.

Ik heb een lijstje meegekregen waarop staat wat ik liever niet meer mag eten en natuurlijk staat daar ook mijn geliefde chocolade op.

Woensdag volgt er een groei-echo en een gesprek met onze arts over de gevolgen voor de rest van de zwangerschap en de baby. We lijken steeds meer af te koersen op een keizersnede en dat ons kindje eerder gehaald zal worden. Donderdag mag ik ook naar de diabetesverpleegkundige en de week daarop naar de internist.

Door het teveel aan suiker in mijn bloed maakt Nico (werknaam) zelf extra insuline aan. Daardoor is Nico dus rond zijn buikje te dik. Na de bevalling zal Nico hier nog wel even last van hebben. Zijn lichaampje zal na de bevalling nog steeds extra insuline aanmaken, dit moet dus in de gaten gehouden worden. Als het goed is zal de suikerziekte bij mij verdwijnen na de bevalling, er is echter een kleine groep vrouwen waarbij het niet weg gaat. Ik ben vast besloten niet tot deze kleine groep vrouwen te horen. Hoor ik daar wel bij dan koop ik die dag nog een Staatslot.

Dus voor nu op een dieet van groenvoer, water en brood in de hoop dat het suikergehalte gaat dalen in mijn bloed, zodat ons kleine ventje wat minder hard gaat groeien dan dat hij nu doet.  Zo ik ben weer uitgehuild en nu weer vrolijk verder, Always Look on the Bright Side of Life!

We bekijken het maar zo ‘zonder zwangerschap geen zwangerschapssuiker’ dus……..

Ik kan mijn voeten niet meer zien

Mijn buik is inmiddels zo in omvang toegenomen dat ik voorover moet buigen om naar mijn voeten te kijken. Mijn teennagels kunnen dringend een nieuw lakje gebruiken. Eerst moet de oude nagellak eraf waarna een mooi nieuw kleurtje opgebracht kan worden. Ik loop tegenwoordig al blauw aan bij het strikken van mijn veters? Hoe kom ik met het watje en later het kwastje dan dichtbij genoeg om mijn teennagels er weer mooi en glanzend uit te laten zien?

Ga altijd verzorgd de deur uit

Zorg altijd voor mooi ondergoed als je de deur uitloopt want je weet nooit wat er onderweg kan gebeuren! Tijdens mijn vorige zwangerschap had ik geen mooi ondergoed gekocht, simpelweg omdat ik daar niet bij stil gestaan heb en omdat ik het volgens mij ook niet echt kon vinden in die tijd. Op de dag dat het fout ging had ik, toevallig, een foeilelijke onderbroek aan. Het was zo’n grote Hematent met afschuwelijke bloemetjes. In deze onderbroek werd ik dus, heel gênant, gevonden door het ambulancepersoneel.

Dus nu is het motto voor de rest van mijn leven “zorg dat je altijd verzorgd de deur uit gaat! Want je weet maar nooit!”.

Hoe zorg je er dan voor dat alle grasmatten netjes gemaaid zijn en je teennagels keurig gelakt als je het zelf niet meer kunt zien? Sommige dingen moeten op de tast gebeuren, en dan maar hopen dat de belijning van de grasmatten toch een beetje keurig in het midden uitkomt!?! Over dit onderwerp wordt tussen de vrouwen onderling niet gesproken. Er is niemand die je verteld hoe zij alles een beetje binnen de perken hebben weten te houden. In het ziekenhuis ben je als vrouw toch in het nadeel, het is een intiem gebeuren zoals je daar ligt met vreemde mensen om je heen. Het idee dat de boel keurig aan kant is kan dan toch een beetje helpen in je zelfvertrouwen. Je hoeft je in ieder geval niet af te vragen of de haren op je benen wel of niet opvallen en of je bikinilijn nog zichtbaar is? Je kunt je dan met belangrijkere zaken bezig houden.

Zwaartekracht

Nu ik wat verder in de zwangerschap ben, neemt de onhandigheid ook steeds meer toe. Regelmatig moet ik bukken om spulletjes van de grond op te rapen. Soms moet ik zelfs meerdere keren bukken achter elkaar, de zwaartekracht en mijn onhandigheid maken het tot een vermoeiende bezigheid. Daar sta ik dan te zuchten en te piepen als ik weer iets laat vallen.

Mijn hondje is een goed voorbeeld van iets wat zeer laag bij de grond is. Als ik haar riem om wil doen staat ze geen moment stil. Ze springt om me heen “pak me dan pak me dan, weer mis, weer mis” terwijl ik voorovergebogen met haar riem achter haar halsband aanga. Als ik omhoog kom bonkt het bloed in mijn oren en zie ik sterretjes.

Veel meer voorbeelden

Zo zijn er veel meer voorbeelden over wat niet handig is aan zo’n dikke buik en hoe deze je in de weg kan zitten. Maar lieve mensen ik geniet mezelf nog steeds suf van die dikke buik. Als ik even op de bank zit of in bed lig, dan kan ik het niet laten om met mijn handen rondjes te wrijven. Ik ben er gewoon apetrots op! En omdat ik al wat ouder ben, is mijn huid al wat losser, dus geen streepje striae te zien. Mijn buik is mooi glad en rond.

Ja, ik waggel nu wel meer dan dat ik loop. Gisteren lag ik, met de hond uitlaten, bijna languit omdat ik een stoepje over het hoofd zag. Toch kan dit mijn pret niet drukken, iedereen mag zien hoe blij ik ben met deze buik. Hier heb ik zo lang op gewacht voor mij is dit de mooiste zwangere buik die ik ooit heb gezien!

Misschien kan ik Rene vragen om me te helpen met mijn teennageltjes, maar of ik hem ga vragen een scheermes te hanteren dat weet ik nog niet zo zeker?

Groot, groter, grootst

Vandaag mochten we ons weer melden in het AMC. Dit keer stond er een groei-echo en een gesprek met de arts op de planning.

We waren toch wel een klein beetje gespannen, want hoe groot zou Nico (werknaam) zijn? Was hij weer teveel gegroeid of loopt hij nu meer in de pas met de overige baby’s in Nederland?

De afgelopen week heb ik minder energie dan de afgelopen weken maar Nico laat juist meer van zich voelen en zien. Terwijl ik mezelf door de dag sleep schopt hij er lustig op los daarbinnen. Over zijn energie hoeven we ons in ieder geval geen zorgen te maken. Door een trap tegen mijn nieren en een rechtse op mijn blaas schiet ik omhoog in mijn stoel. Tjonge jonge een talentje voor Taekwondo woont in mijn buik.

De echo

Dit keer hadden we een zeer ervaren echoscopiste. Aan de ene kant een voordeel want zij drukt niet hard op mijn buik maar aan de andere kant was zij wel heel snel klaar met de echo. Binnen een mum van tijd was alles opgemeten en rolden de resultaten uit de computer.

Normaal gesproken zou Nico bij deze termijn ongeveer 1500 gram mogen wegen. Onthou dat getal even! Want nadat het hoofdje, bovenbeentje en omtrek van zijn buikje gemeten waren  bleek ons kleine ventje niet zo klein te zijn. 97% van de kindjes bij deze termijn zijn kleiner dan Nico en dan gaat het hier vooral om zijn buikje. Nico weegt waarschijnlijk 2100 gram! Wauw dat is echt een groot verschil met een gemiddeld kindje.

Rene schiet vrijwel direct in de “jij moet toch minder suiker gaan gebruiken modus”. Jeetje, dit kan toch niet komen doordat ik wat meer hang heb naar chocolade? Dagelijks heb ik tegenwoordig behoefte aan twee en soms drie maar nooit meer dan vier stukjes chocolade.

Bij de dokter val ik met de deur in huis. “Is het feit dat ons kindje te zwaar is en wijten aan mijn eetpatroon? Moet ik echt op een suikerarm dieet?”

De dokter geeft aan dat ik inderdaad op moet passen met suiker en dat er volgende week een nieuwe suikertest wordt gedaan. Het zou heel goed zwangerschapsdiabetes kunnen zijn. Ik kijk nu al enorm uit naar de glucosetest, de smaak van de glucose kan ik mezelf nog helder voor de geest halen brrrr.

Wat moet gebeuren moet nu eenmaal gebeuren, ons kindje gaat voor alles. Mijn dieet wordt vandaag nog aangepakt, minder suiker voor mij.

Als de groei van ons kindje doorzet zal ons kindje eerder worden gehaald. Volgens de dokter kan dit tot ‘mechanische problemen’ leiden bij de geboorte, vrij vertaald het geboortekanaal zal dan te klein kunnen zijn. Het kindje kan knel komen te zitten of dingen breken. Een nare gedachte dus!

Volgende week weten we of ik nog mag genieten van mij stukje chocolade of dat ik het de komende tijd bij appels moet gaan houden! Het kan zowiezo geen kwaad om mijn suikerverslaving onder controle te houden.

 

30 weken zwanger

De magische 30 weken grens is bereikt. Volgens onze gynaecoloog is dit de grens waarop het ziekenhuis, in ons geval, zenuwachtig begint te worden. In mijn vorige zwangerschap is het met 32 weken goed mis gegaan, zonder waarschuwing vooraf was het binnen een paar minuten voorbij. En toch, destijds dachten we zonder waarschuwing vooraf, maar is dat wel helemaal eerlijk?

Mijn bloeddruk was toen al wat verhoogd, ik hield enorm veel vocht vast, er waren al bloedingen geweest en ons kindje was veel en veel te klein. Ik had geen enkel gevoel meer in mijn vingers, wat achteraf het grootste signaal geweest is. Een aantal van de onderzoeken die nu gedaan worden bij zwangere vrouwen deed men nog niet in 2004. Zo wordt nu de doorbloeding van de placenta gecontroleerd en kunnen ze via de echo de groei van je kindje meten.

Als ik nu ons kindje voel bewegen in mijn buik dan realiseer ik mezelf telkens weer dat ik dat bij Armando* niet gevoeld heb. Ja ik voelde wel beweging maar achteraf kunnen dit ook  mijn darmen geweest zijn. Het was voor mij de eerste zwangerschap dus hoe wist ik wat ik precies moest voelen? Wat ik nu voel is zo anders. Het lijkt soms wel of Nico (werknaam) door mijn buik alvast naar buiten wil komen. We zien mijn buik regelmatig heen en weer gaan en soms schopt hij zo hard dat het daadwerkelijk zeer doet.

Genieten

We genieten zo van deze zwangerschap. Samen met mijn zoon en Rene liggen we regelmatig op bed te kijken en te voelen aan mijn buik. Zoonlief moet telkens even een kletsje maken met Nico en kan niet wachten tot zijn geboorte.

En ik? Ik wil de tijd tot de geboorte nog wel even uitstellen. Het lijkt me zo jammer om straks niet meer die lieve schopjes te voelen in mijn buik. Het is toch heel bijzonder zoals een klein kereltje kan groeien, dat mijn lijf precies doet wat het moet doen? Dat ik mezelf zo bijzonder goed voel!

Het voelt als een zegening, dat ik na zoveel jaren dromen, vechten, doorzetten en huilen toch dit wonder mag meemaken. Het is een helende reis maar dan wel met het besef dat ik dit te danken heb aan onze eicelengel en het ziekenhuis in Gent. En toch…….denk ik nog steeds veel aan Armando* mijn kleine ventje die deze kans op leven niet gekregen heeft, maar die desondanks wel in staat was om een onuitwisbare indruk achter te laten. Het is niet meer het grote verdriet, maar meer een terug kijken op dat wat geweest is, een soort van weemoed. De geboorte van een levenloos kindje als een kennismaking en een afscheid tegelijk, stilte in de kamer in plaats van babygeluiden. Een klein lijfje wat je voor maar heel even vast mag houden in het volle besef dat je op dat moment herinneringen moet maken omdat er geen toekomst is……

Als ik die verhalen lees op internet van ouders die op dit moment hetzelfde meemaken dan huilt mijn hart. Zelfs nu ik het zelf meegemaakt heb zou ik niet weten wat ik tegen deze mensen zou moeten zeggen.  Je kunt niet zeggen dat het wel goed komt, omdat het gewoon niet goed komt. Een kindje kun je niet ruilen voor een ander kindje. Elk kindje wat geboren wordt is uniek en elk kindje wat sterft is uniek. De natuur hoort niet zo in elkaar te zitten. De ouderen horen als eerste te gaan en niet de kleintjes.

Bevalling

Hoe zal deze bevalling verlopen? Zal het een schok zijn om een warm schreeuwend lijfje op je borst gelegd te krijgen? Onze hoop is gevestigd op een natuurlijke bevalling in het AMC. De weken tellen we nu af in de hoop dat mijn lijf tot het einde blijft doen wat het moet doen, maar op de een of andere manier heb ik daar alle vertrouwen in……..

 

 

Even samen genieten in de Ardennen

Het gaat een stuk beter met mijn buikpijn. De pilletjes voor mijn darmen en maag hebben heel goed geholpen.   Gelukkig bleek ik geen blaasontsteking te hebben. Wel is de baby aan de grote kant maar hij zit nog net binnen de lijn. De arts wil misschien over een paar weken de suikertest nogmaals herhalen. Ik kijk er nu al naar uit om weer een flesje glucose te mogen leegdrinken 😉

minder suiker eten

De placenta is goed doorbloed, blijkt uit de echo. Een hele opluchting omdat het juist daar de vorige keer niet goed gegaan is. Samen met de arts leek het ons raadzaam om mijn suikerinname te beperken, wie weet krijgt onze kleine teveel suiker binnen via de navelstreng.

In mijn leven gaat het over uitersten. Nu is het kindje groot terwijl in 2004 mijn kindje te klein was. Van 1 op 100 was mijn kindje in 2004 een 5 terwijl ons kindje nu 95 scoort qua grootte. “We hoeven ons niet ongerust te maken te groot is beter dan veel te klein” volgens de arts. Ik hoop dat ik dezelfde mening toegedaan ben tijdens de bevalling straks?!

Wisten jullie dat er pas sinds 2007 uitgebreide echo’s gemaakt worden en ook pas sinds 2007 de groei van de baby gecontroleerd wordt? Nu begrijp ik ook waarom de groei achterstand van Armando* in 2004 niet als signaal gezien werd dat er iets mis was met de placenta. De verloskundige heeft wel aangegeven dat de baby in mijn buik klein aan voelde, maar de arts van destijds wuifde dat weg met de historische woorden “wat denkt ze te kunnen voelen dan? Het kan ook vruchtwater zijn. Zij kan dat onmogelijk beoordelen aan de buitenkant.”

Even samen erop uit

Samen met Rene zit ik nu prins heerlijk in de Ardennen. Wat een rust om ons voor te bereiden op wat nog komen gaat.

Voorlopig hoeven we niet naar het ziekenhuis dus kunnen we volledig in de genietstand wat betreft de zwangerschap. Terwijl ik als een oude oma met een breiwerkje in een schommelstoel op de veranda zit neemt mijn buik rare vormen aan. Ons kleintje kan al hard trappen en het lijkt alsof hij rondjes aan het zwemmen is.

Ja, dat heb je goed gelezen, met een breiwerkje! Dat klinkt oubollig, en eerlijk gezegd ziet het er ook zo uit, maar “breien is weer helemaal in” volgens de verkoopster van de wolwinkel. Ik brei een dekentje vol liefde om straks ons kindje mee toe te dekken…..en ook omdat het geld bespaart en de kwaliteit hopelijk groter is… en….ach laat maar je mag lachen hoor!

 

Met buikpijn naar het ziekenhuis

Mijn buik groeit hard, heel hard. Ik heb soms het gevoel dat de rek eruit is. De laatste week krijg ik rond het einde van de dag buikpijn en weet ik niet meer hoe ik zitten moet. Eigenlijk wil ik alleen maar liggen omdat dit de meeste ruimte geeft.

Vanmiddag aan het einde van de dag kwam er ook nog het gevoel van ongesteldheid bij. Hoewel ik morgen een afspraak heb in het ziekenhuis werd het mij toch te gortig en besloot ik om het ziekenhuis te bellen. Ik was op zoek naar geruststelling dat dit gevoel niets ernstigs was.

De eerste verpleegster die ik aan de telefoon kreeg gaf mij direct een pen op mijn neus “waarom bel je nu pas? Terwijl je al wat langer klachten hebt?”. Tja, ik sloeg een beetje stil en stamelde iets met “het is de aard van het beestje om niet gelijk naar de dokter te bellen”.

De dokter wilde ons gelijk zien en niet wachten op de afspraak van morgen. Voordat ik er erg in had lag ik in de behandelkamer ter controle aan een CTG. Met een CTG kunnen ze de activiteit van je baarmoeder en de bewegelijkheid van je kindje meten. Via een luidspreker hoorden we zijn hartje in een rap tempo kloppen. Onze zoon besloot om flink van zich te laten horen middels zijn hartslag. Zijn hartslag werd hoger als Rene tegen hem sprak door mijn buik. Hij was zo druk aan het bewegen in mijn buik dat dit aan de buitenkant te zien was. Nee om onze zoon hoefde we ons geen zorgen te maken.

De echo liet geen afwijkingen zien en ook mijn baarmoedermond was nog mooi lang. Eigenlijk dus niets aan de hand. Of toch wel?

Morgen hoor ik of er misschien sprake is van een blaasontsteking, ik heb een klein plasje afgegeven voor het laboratorium. Een blaasontsteking kan namelijk buikpijn geven zoals ik die voel. Ook heb ik een recept mee voor mijn maagpijn en voor mijn obstipatie. Sinds ik zwanger ben zijn de toiletbezoeken wat moeizamer geworden, de details zal ik u besparen.

Toch een beetje beschaamd sta ik buiten het ziekenhuis. Heb ik dan toch te snel gebeld? Had ik niet tot morgen kunnen wachten? Wat wordt ik hier onzeker van…Ik wil toch niet als paniekganger te boek komen te staan. Morgen zal ik het nog bespreken met mijn gynaecoloog en hoop ik de uitslag van het laboratorium te horen.

Ergens was ik ook opgelucht dat ik met Rene mee naar huis mocht. Want het idee om hem door de klapdeuren weg te zien lopen terwijl ik moet blijven bezorgt me nu al rillingen.

 

Mijn lijf kraakt en piept maar ik geniet

Ik weet niet of het door mijn oudere leeftijd komt, maar mijn lijf kraakt en piept onder het gewicht van mijn buik. En dan moet er nog heel veel gewicht bijkomen. Elke week minimaal 500 gram lees ik op internet.

Als ik me omdraai in mijn slaap ben ik net een walvis die door vrijwilligers naar de zee wordt gerold. Omdraaien  gaat traag en in stapjes omdat mijn buikspieren heftig protesteren. Het voelt net alsof er een elastiekje knapt in mijn buik als ik te snel beweeg.

gillend naast mijn bed

Afgelopen week schrok ik met een gil wakker. Het enige wat er nog uit kwam was “au, au, au pak mijn voet, pak mijn voet”. Rene schrok wakker en met een slaperig gezicht maaide hij wat in het rond op zoek naar mijn voet. Zelf kan ik inmiddels niet meer goed bij mijn voeten komen en het duurde allemaal veel te lang. Auwie wat doet kramp in je kuit toch zeer.

Ik sprong uit mijn bed en liet me vallen tegen de muur. Dan maar op die manier mijn kuit strekken. Ik had een enorme bult achterop mijn kuit  en het voelde alsof mijn spier elk moment kon afscheuren.

Ineens realiseerde ik mezelf dat ik heel nodig moest plassen. Dit is geen handig moment, maar nu ik zwanger ben betekent aandrang dat ik NU naar de wc moet er is geen tijd te verliezen. Huppelend, kreunend en steunend bereikte ik de badkamer.

Terug in bed zorgde elke beweging van mijn grote teen voor een nieuwe krampaanval dus van slapen kwam niet veel meer. Ik probeerde zo stil mogelijk te blijven liggen. Een paar dagen lang durfde ik mezelf niet meer heerlijk uit te rekken na het slapen, bang als ik was voor de kramp die (nog steeds) op de loer ligt.

Moe, pijn in mijn rug maar ik geniet

In de 27e week aangekomen begint ook de vermoeidheid toe te slaan. Waar ik de afgelopen weken bruiste van energie is de prik er nu aardig af. Vermoeid sleep ik mezelf voort door het huis. Ik moet nog schoonmaken en het huis op orde brengen, als een berg kijk ik op tegen de to do list in mijn hoofd.

De spieren in mijn rug en nek voelen stijf aan en ik heb last van de zwaartekracht. Ik lijk wel onhandiger dan ooit en vervloek mezelf als ik weer eens iets uit mijn handen laat vallen, want bukken gaat steeds lastiger.

Ondanks alle grote en kleine kwaaltjes geniet ik mezelf suf. Wat een mooi gevoel is dat trappelen van die voetjes in je buik. Soms kun je mijn buik zien bewegen als ons kind aan het woelen is daarbinnen. Wat is zwanger zijn toch een bijzonder fenomeen. Er groeit een klein mensje in mij dat is toch bizar?

De tijd vliegt voorbij, voordat we er erg in hebben zal ook deze zwangerschap tot een einde komen. Elk moment wil ik rekken om al het moois in me op te nemen. Ach als ik jonger was geweest had ik dit nog veel vaker willen meemaken…..

 

Pretecho en de onverwachte babyshower

Nico, Abraham of spiderman

Mijn zoon heeft alvast namen voor zijn broertje bedacht met als favoriet ‘Nico’. “Maar als wij Nico niet leuk vinden dan mogen we hem ook wel Abraham of Spiderman noemen”. Op de vraag of X die namen voor zichzelf ook leuk gevonden zou hebben krijgen we niet echt een duidelijk antwoord. Om X toch enigszins tegemoet te komen, hebben we ons kindje daarom de werknaam ‘Nico’ gegeven! Door hem ‘Nico’ te noemen kunnen we ons ook niet vergissen in de echte naam van onze zoon. Inmiddels heeft de hele familie het al overgenomen, als er over Nico gesproken wordt dan weet iedereen over wie het gaat.

X is al zo lang nieuwsgierig naar zijn broertje, maar René en ik had besloten dat hij pas mee mocht voor een echo als we zeker wisten dat alles goed was. X is daarom niet mee geweest naar het AMC, we wilden geen enkel risico nemen dat hij erbij zou zijn als er een complicatie in de zwangerschap ontdekt zou worden.

X moest het de afgelopen weken dan ook doen met praten tegen de baby door mijn buik heen. Nou ja…. praten konden we het ook niet meer echt noemen. “Nico, hoor je mij? Hier is je broer X!” schreeuwde X met zijn mond op mijn buik. “Het kan niet anders dat Nico dat gehoord moet hebben” constateerden wij, “je geschreeuw zal een golfslag in het vruchtwater gegeven hebben. Nico ligt vast met zijn handjes op zijn oortjes naar jou te luisteren. Vast en zeker dat hij je stem nu wel herkent!”

Pretecho

Gisteren met de hele familie inclusief opa en oma’s en tante Belinda begaven wij ons naar het echocentrum. X was zo zenuwachtig dat zijn mondje geen moment stil gestaan heeft. Eindelijk was het dan zo ver, zijn broertje verscheen vol in beeld.

X heeft wel 100 vragen gesteld aan de echoscopiste. Het waren niet de makkelijkste vragen. Zo wilde X weten wat het verschil was tussen een 3d en een 4d opname en of hij ook een kindje in zijn buik had? En? Kon de echoscopiste ook naar de hersenen van X kijken met dat apparaat en wat zou ze dan zien? De echomevrouw had het er niet makkelijk mee, al haar kennis moest uit de kast getrokken worden voor deze kritische cliënt. De vragen werden zo rap op haar afgevuurd dat ze amper de tijd had om een goed antwoord te formuleren.

Babyshower

Weer thuis gekomen moest ik van René het huis uit. “Ga jij maar even voor een uur het huis uit, je mag pas om 19:00 uur weer thuis komen”. Nieuwsgierig als ik was besloot ik geen vragen te stellen, een verrassing moet een verrassing blijven.

Toen ik om 19:00 mijn woonkamer binnenstapte werd ik blij verrast door mijn vriendinnen, mijn directe collega’s en vrouwelijke familieleden. Dit was een overval! De babyshower kon beginnen! Geweldig zoals de kamer versierd was, je kon zien dat er veel werk in gestoken was door iedereen. Als je dan zo om je heen kijkt naar al die vrouwen dan kun je niets anders dan blij zijn met zoveel warmte en vriendschappen.

De tafel stond afgeladen met cadeaus, heerlijke hapjes en drankjes. Mijn vriendinnen hadden een spel bedacht waarbij ik allerlei vragen over de baby moest beantwoorden. Als ik een vraag fout had werd ik geblinddoekt waarna ik moest raden wat de baby (ik dus) te eten kreeg. Natuurlijk gaven ze me geen hapje van een heerlijke fruithap. Nee……..ik kreeg koude bloemkool en worteltjes.

In een luier werd pindakaas gesmeerd waarna ik mocht ruiken en voelen aan de luier om te raden wat erin zat. We hebben gelachen met elkaar en eerlijk is eerlijk er waren toch ook een paar vragen bij waar ik het antwoord niet op wist. Zoals wanneer moet je een baby temperaturen? Totaal geen idee had ik! Onze kraamverzorgster heeft straks nog de schone taak om ons bij te praten over hoe het nu wel werkt met een baby in huis.

Uitpakken van de cadeaus

Na het spel mochten de cadeaus uitgepakt worden. Daar was ik wel even zoet mee. De stapel was enorm maar gek genoeg kreeg ik niets dubbel. Wat had iedereen er een werk van gemaakt! Sommige verpakkingen waren gewoon te mooi om uit te pakken. Tijdens mijn zwangerschapsverlof ga ik op mijn gemak kijken hoe ik al deze mooie cadeaus een mooi plekje kan geven. Wat heb ik er nu al een zin in om alles vooraf te wassen en mooi op te vouwen.

Bedankt lieve vrouwen/meiden! Het was een geweldige ervaring deze babyshower. Als iemand twee jaar geleden tegen mij gezegd zou hebben dat er speciaal voor mij een babyshower georganiseerd zou worden, dan zou ik dat niet geloofd hebben. Mijn emoties sloegen gisteren dan ook een beetje stil, ik was overdonderd en perplex. Nadat iedereen weg was heb ik nog tot half 1 in bed liggen stuiteren, in slaap komen lukte niet meer. Ik voelde mezelf bezwaard om zoveel mooie cadeaus!

Vanmorgen heb ik samen met René alle cadeaus nogmaals staan te bewonderen. Dit was een gedenkwaardige avond ook voor René. Niet alleen ik maar ook hij heeft lang gewacht op dit moment. Soms komen dromen uit………

Enne als Nico straks geboren is verwachten we geen cadeaus meer! Wij hopen dat jullie gezellig komen knuffelen met ons kindje dan zorgen wij voor beschuit met blauwe muisjes…….

Sterretjes en hoogoplopende emoties

Mijn bloeddruk is laag 50/100. Ik heb nooit geweten dat een mens zo’n lage bloeddruk kan hebben! Toen de arts dit een paar weken geleden constateerde reageerde ik dan ook best geschokt. “Nee, ik had geen last van appelflauwtes en ik zag geen sterretjes” reageerde ik nog op de vragen van de arts. Ik hoopte alleen dat als het dan toch zou gebeuren ik niet net de trap af zou lopen, de rommel wat dat zou geven?

Vrolijk zette ik het zwangere leven voort met hier en daar een zout dropje. Tot de afgelopen dagen dan.

huilerig wakker

De dag van gisteren werd ik al niet lekker wakker. Ik had slecht geslapen doordat ik had liggen malen over het niet reageren van een lief vriendinnetje op mijn app. Wat was er mis gegaan? De hele nacht was ik bezig alle situaties waar zij boos over kon zijn de revue te laten passeren. Omdat Rene door mij ook niet kon slapen hebben we samen midden in de nacht thee zitten drinken.

De honden moesten goed uitgelaten worden voordat hebt echt warm zou worden en de boodschappen moesten gehaald worden. Met mijn ziel onder mijn arm sleepte ik mezelf door de ochtend. Shit ik ben nooit zo labiel…Mijn vader die de situatie niet aanvoelde moest het dan ook ontgelden. Even had ik niet zoveel geduld met hem dan anders.

leren voor mijn tentamen

Aanstaande zaterdag moet ik tentamen doen maar ook dat wilde niet vlotten. Ik zie sterretjes en mijn buik is van streek. De letters dansen voor mijn ogen, het enige wat ik wil is slapen en mezelf laten gaan in een roes van zelfmedelijden. Wat een rotdag en wat een rollercoaster aan emoties. Hoe labiel kun je worden van de hormonen in combinatie met een lage bloeddruk en het warme weer??

Sorry lieverds

Na een nacht goed slapen en met een gedaalde temperatuur ben ik weer mijn oude positieve zelf. Met schaamrood op mijn kaken denk ik aan de dag van gisteren. Sorry lieverds, ik was gisteren niet de leukste en de liefste voor jullie……..Ik moet juist dankbaar zijn in plaats van mezelf te wentelen in zelfmedelijden. Wie weet kunnen we over een paar maanden lachen over deze dag en mijn exploderende hormonen  xx

Suikertest en groei-echo

Afgelopen week mocht ik weer naar het AMC naar de gynaecoloog. Dit keer moest ik nuchter verschijnen. Hope (onze eicelengel) ging met me mee. Omdat ik een hekel heb aan te laat komen waren we extra vroeg weggegaan met als gevolg dat we een half uur te vroeg in de wachtkamer zaten. Langzamerhand zagen wij samen het ziekenhuis tot leven komen. Het personeel begon mondjesmaat binnen te druppelen en de spullen werden voor de dag klaar gezet door de verpleging. De wachtkamer begon zich te vullen met de eerste zwangere vrouwen voor deze dag. Hope is het type mens die nooit om een praatje verlegen zit, gezellig kletsen wij samen het half uur wachten vol.

We werden naar binnen geroepen voor de suikertest. Een prik in mijn vinger en een druppel bloed die opgevangen werd door een speciaal apparaatje. De uitslag was keurig, eerlijk gezegd had ik ook niet anders verwacht. Er waren naar mijn idee geen symptomen van diabetes. Mijn ex heeft diabetes en inmiddels weet ik dondersgoed waar ik op moet letten. Nu nog herken ik de signalen wanneer ik het hem iets te eten moet aanbieden, of liever gezegd een glas limonade met daarin weinig water en veel limonade.

Van de verpleegster kreeg ik een flesje glucose van 30 ml en een bekertje. Ik grapte naar verpleging hoeveel calorieen dit flesje wel niet had en of ik er dik van zou worden?  We moesten in de wachtkamer plaatsnemen met de opdracht om dat flesje glucose binnen een kwartier op te drinken. Zoals eerder geschreven ben ik een suiker liefhebber maar een flesje glucose is toch wel een heel ander verhaal. Wat is dat zo ontzettend niet lekker bah. Ineens is 30 ml een enorme hoeveelheid om weg te drinken. Ik besloot om er niet aan te nippen maar om het gewoon daadwerkelijk achter over te slaan. Dus zo snel mogelijk drinken met mijn verstand op nul. Niet nadenken over wat je proeft. Nadat 1 bekertje leeg was keek Hope mij liefjes met leedvermaak in haar ogen aan. Zij hield het flesje omhoog met daarin nog een aanzienlijke hoeveelheid. Weer ging het bekertje vol en weer moest ik eraan geloven. Voor mijn gevoel duurde het een eeuwigheid voordat ik alles op had, tot aan de laatste druppel. Ik voelde een oprisping die ik met moeite weg kon slikken. Bijna had ik opnieuw kunnen beginnen met een nieuw flesje.

Na twee uur werd opnieuw mijn suikerwaarde gemeten en het resultaat was keurig. Weer een horde genomen, ondanks mijn leeftijd ontwikkel ik geen suikerziekte.

Groei-echo

Tijdens mijn vorige zwangerschap was mijn kindje (achteraf) veel te klein. Op een schaal van 1 tot 100, waarbij 100 een grote baby is was Armando* maar een 5. Het ziekenhuis wil dit keer goed de groei van ons kindje in de gaten houden. De groei zegt ook iets over het functioneren van mijn placenta. Dat het dit keer een hele andere zwangerschap is blijkt wel uit het feit dat het kindje hoog in de curve zit qua gewicht en lengte. Het is groter dan een gemiddeld kindje. Het groeit als kool, de vorige keer woog het nog 350 gram terwijl het binnen 3 weken gegroeid is naar 600 gram. Dat was ook wel te voelen de afgelopen periode. Regelmatig verzucht ik ‘s-avonds tegen Rene dat ik niet meer verder kan groeien, mijn buik staat strak terwijl er een ballon van binnen steeds verder opgeblazen wordt. Naar mijn idee was ik de vorige zwangerschap bij 32 weken niet zo dik als nu. Dit gevoel is totaal nieuw voor mij, mijn banden en mijn rug piepen en kraken onder de groei in mijn buik. Maar wat geniet ik hiervan! Ik moet lachen als ik merk dat ik rood aanloop als ik mijn veters strik, het voelt zo goed om te groeien…..

De gynaecoloog denkt dat de grotere baby vooral genetisch bepaald is. Dat zal straks wel slikken worden tijdens de bevalling, zeker omdat ikzelf niet zo groot ben. Lachend vraag ik aan de gynaecoloog of een keizersnede tot de mogelijkheden behoort en dat ik die graag alvast zou willen vastleggen. Nu kan ik er nog grapjes over maken, het maakt de boel wat luchtiger wetende dat hoe verder ik kom in de zwangerschap hoe spannender het gaat worden. Het gaat op dit moment zo goed dat ik stiekem ervan droom om de hele zwangerschap uit te lopen, het kindje niet uit veiligheidsoverwegingen eerder te halen. Misschien toch geen opname in het ziekenhuis maar de laatste weken thuis genieten van mijn verlof.

Gelukkig zijn Rene en ik niet eigenwijs. We zullen alles eraan doen om deze zwangerschap tot een goed einde te brengen. Als dit betekent dat ik de laatste weken in het ziekenhuis moet doorbrengen dan doe ik dat, de arts heeft het laatste woord wat ons betreft. Ik voel me veilig in het AMC, er wordt goed voor ons gezorgd.