Zwangerschapsverlof loopt ten einde

Zwangerschapsverlof

Mijn zwangerschapsverlof ( lees ook: Zwangerschapsverlof) zit er vanaf morgen weer op.  4 maanden zijn in een zucht en een snik voorbij gegaan. Er bekruipt mij een gevoel wat ik nooit eerder heb gehad, wat zou ik graag op dit moment lekker ouderwets “huismoeder” willen zijn. Het bevalt me wel om thuis de boel op orde te houden en te genieten van mijn twee kindjes. Geen gestress en gejaag omdat je werkt en je het huishouden ook een beetje netjes wilt houden. Daarnaast de nodige afspraken voor mijn oudste zoon bij de tandarts, het ziekenhuis, logopedie en natuurlijk tijd vrij maken voor mijn vriendje. Als klap op de vuurpijl probeer ik tussendoor mijn rechtenstudie af te maken en zit ik na te denken om iets voor mezelf erbij te gaan doen. OMG hoe moet ik dit allemaal de komende tijd gaan bolwerken?

Veel emoties

Wat is er toch veel gebeurd de afgelopen weken. Van hoog zwanger zijn naar een bevalling en na de bevalling het wennen thuis met onze mooie zoon. Tranen van geluk en tranen van verdriet omdat het huilen van onze baby bij tijd en wijlen zwaar was. Het vele wandelen met de hondjes en met onze baby buiten in de zon en in de regen. De aandacht die ik de afgelopen maanden ook aan mijn oudste zoon kon geven. Vandaag heb ik zelfs nog met mijn oudste zoon een puzzel van 1000 stukjes afgemaakt (puzzel Van Haasteren) . De lieve en warme reacties van de mensen om ons heen, de mooie kaarten en cadeautjes, hier hadden we nooit van durven dromen.

Ontzwangeren

Het ontzwangeren brengt ook de nodige emoties met zich mee. Nog steeds schiet ik vol bij een reclame op tv van bijvoorbeeld de NS of die van Interpolis, de scene waarbij het meisje haar vader niet te pakken kan krijgen is het ergste.

Blij werd ik van de weegschaal, hoewel ik toch wel een paar kilootjes voor mijn zwangerschap te zwaar was, ben ik maar 5 kilo zwaarder geworden. Komt vast door de zwangerschapsdiabetes waardoor ik abrupt op dieet moest. De chocolade moest na deze ontdekking meteen de kast weer in. De weegschaal had veel verder uitgeslagen zonder diabetes.

Het was een mooie tijd

Kortom het was een mooie tijd, waarin ik chronisch vermoeid maar toch tot rust gekomen ben. Heel veel nagedacht heb over hoe ik mijn leven verder vorm wil gaan geven. Ik heb ontdekt dat er dat er dingen zijn die moeten veranderen en er dingen zijn die nooit mogen veranderen. Hoe dan ook, morgen ga ik weer aan het werk, ik hoop dat de hervonden persoonlijke rust stand houd in de hectiek die vast en zeker weer komen gaat.

Ik kan nu al niet wachten om morgenavond naar huis te mogen rijden om met mijn mannetjes te knuffelen……

Bevalling inleiden

Alle clichés zijn waar

Alle clichés over een geboorte zijn waar. Het is de moeite en de pijn achteraf dubbel en dwars waard. Als je baby er eenmaal is dan kun je niets anders dan staren naar dat kleine ventje in zijn wiegje. De bevalling was zwaar, heel zwaar.

Inleiding voor de bevalling

De dag voor de bevalling werd er een katheter in de vorm van ballonnetje in mijn baarmoeder gebracht (folder inleiden bevalling). Dit ballonnetje heeft voor de eerste ontsluiting van 2 cm gezorgd. Als de ontsluiting voldoende zou zijn dan zou het ballonnetje er vanzelf weer uitvallen. Binnen een paar uur voelde ik het ballonnetje wegglijden.

De volgende dag mochten wij ons weer melden in het AMC  (verloskamers AMC ) om te controleren of de bevalling nu doorgezet kon worden. Binnen een mum van tijd lag ik in de verloskamer en werden mijn vliezen door de verloskundige gebroken. Toen ik het water voelde wegvloeien was ik verbaasd over hoe warm dit water was. Pas nadat je voelt realiseer je jezelf dat je baby in lekker warm badje rondgezwommen heeft.

Geen spontane bevalling

René en ik keken uit naar de bevalling, we hadden we de stille hoop dat deze vanzelf, door het breken van mijn vliezen, zou beginnen. Helaas gebeurde er helemaal niets. De pomp voor het toedienen van het hormoon oxytocine werd erbij gehaald en het startsein werd gegeven. Om het half uur kwam de verpleegkundige kijken hoe het met de weeën gesteld was. Nadat de dosis van de hormonen al een paar keer verhoogd was vond de verpleegkundige dat ik er nog steeds te vrolijk bij zat. De weeën waren voor mij, op dat moment nog, goed te doen. Als dit nou de weeën waren dan zou ik lachend door de bevalling heen komen. De weeën kwamen in golven en op de top van de pijn en kon ik ze makkelijk weg zuchten.

Helaas gebeurde er weinig tot niets met betrekking tot de ontsluiting, het schoot maar niet op. Ik bleef hangen op 5 cm en pas na twee en half uur kwam ik op 6 cm ontsluiting. De pomp werd hoger ingesteld in de hoop dat de weeën in heftigheid zouden gaan toenemen.

Ruggenprik

Dit keer won de verpleegkundige want mijn glimlach en vrolijke bui waren snel voorbij, zo ook de tijd van grapjes maken.  Ik heb mijn best gedaan om de weeën op te vangen maar ze waren te heftig. Op een gegeven moment was ik zover dat ik dacht “de volgende wee doe ik niet meer mee die ga ik gewoon negeren!”. Al snel kwam ik tot de conclusie dat een wee niet te negeren valt, je moet er wel in mee gaan.

Er kon een ruggenprik gezet worden, maar omdat het druk was in het ziekenhuis kon dit wel even duren. De verloskundige had al eerder verwacht dat ik aan de bel zou trekken omdat het zo heftig werd.

Anderhalf uur later kwam het anesthesie team eindelijk binnen. Ik kon ze wel zoenen stuk voor stuk. Of ik wel even heel stil wilde blijven zitten als ze gingen prikken? Hoewel de weeën niet uit te houden waren heb ik zo goed mogelijk mijn best gedaan om vooral heel stil te blijven zitten, des te eerder zou ik de weeën straks niet meer hoeven voelen. Elke wee die nog volgde zorgde voor een gevoel van teleurstelling. Ik kon niet meer, de weeën duurde te lang en waren te pijnlijk geworden.

De bevalling

Nu de ruggenprik gezet was voelde ik nog wel de wee maar niet meer de top van de pijn. De verloskundige en de artsen begonnen zich nu wat meer zorgen te maken over de baby. Zijn hartslag was al een paar keer gedipt, het werd echt tijd dat hij er nu uit zou komen. Ik hoorde dat er gesproken werd over een spoedkeizersnede. Het feit dat de artsen zich zorgen begonnen te maken gaf mij kracht om er keihard voor te gaan, de baby moest er uit en wel nu. De vacuümpomp werd van stal gehaald, terwijl ik als een dolle begon te persen. Elke perswee weer gaf ik alle kracht die ik maar kon vinden in mezelf. Ik zou deze bevalling tot een goed einde brengen, dit kindje zou en moest ik op een natuurlijke manier ter wereld brengen!

Daar ben je dan

De arts riep “nog een keer goed persen dan is hij er, hou je ogen open!” Met mijn laatste krachten en een diepe teug lucht zag ik je geboren worden. Er waren geen gedachten of gevoelens op dat moment. Het geheel kwam surrealistisch op me over, alsof het niet mij maar een ander betrof. Met trillende handen heb ik je gestreeld en je kleine hoofdje gekust terwijl ik je vertelde hoe welkom je in ons leven was.

Met een luide schreeuw kwam je ter wereld. Protesterend tegen het onrecht dat je gedwongen werd je veilige haven te verlaten. Toen je warm en plakkerig op mijn borst werd gelegd stond de wereld even stil. Hoe vaak had ik hier niet over dit moment gedroomd. Als ik naar momenten als deze keek op de tv dan kon ik het niet droog houden.

Ik heb je vader gekust en hem verteld dat zijn jaren van wachten voorbij waren. Dat hij nu een mooie zoon heeft en dat ik hem dat zo gun. Samen hebben we naar je gekeken totdat je vader de streng die jou met mij verbond door mocht knippen.

Bijzonder maar vermoeiend

De eerste weken na de bevalling zijn bijzonder maar ook vermoeiend. In het begin herken je de huiltjes van je baby nog niet zodat je moet uitzoeken waarom hij huilt. Heeft hij honger, een volle luier of zit er een boertje dwars? René had de afgelopen twee weken vrij zodat we samen van  Niek konden genieten. De weken waren knus en stonden bol van het genieten van ons kleine ventje. Om de beurt in de nacht naar beneden om Niek te voeden en samen zorgen erover maken als hij niet meer wilde slapen. Hoe vaak heb ik niet afgelopen twee weken tegen Niek gezegd dat ik zo blij ben dat hij er is! Het voelt als een wonder en ik realiseer me dat wij zo ontzettend veel geluk gehad hebben met onze eiceldonor. Zonder haar hadden we nooit zo’n mooi ventje in onze armen gehad.

Dubbel gevoel

Nu mijn buik leeg is mis ik het gevoel van zwanger zijn, ik mis de schopjes en de kleine bewegingen van Niek. Met een bepaalde weemoed kijk ik terug naar de afgelopen periode. Dat we dit na zoveel jaren nog hebben mogen meemaken, ik realiseer me dat dit niet voor iedereen weggelegd is maar wat gun ik dit ieder stel met een kinderwens!

Lieve eiceldonor, wij gaan zo goed voor ons ventje zorgen! Wat waren wij een goede drie eenheid met elkaar en wat hebben wij toch met z´n drieën een knap lief ventje op de wereld gezet. Ik kan geen woorden bedenken om je te laten weten hoeveel geluk je ons geschonken hebt! Heel erg bedankt voor deze mooie reis, we hadden het voor geen goud willen missen!

Hier is hij dan, onze zoon Niek

Vannacht is na een pittige bevalling onze zoon Niek geboren. Niek weegt 3495 gram en is natuurlijk de mooiste baby ter wereld voor ons. Zodra ik weer wat meer hersteld ben zal ik een nieuw blog schrijven. Voor nu gaan we ons suf genieten van onze kleine wereldwonder. Alvast bedankt voor alle berichtjes die wij vandaag al ontvangen hebben!

Lieve groetjes van ons!

Inleiden bevalling

Vandaag was D-day, de bevalling is vanmorgen ingeleid door middel van een ballonkatheter.  Mijn moeder en ik hebben ons vanmorgen om half 10 gemeld in het AMC op de verlosafdeling. De afgelopen twee weken van de zwangerschap voelde het zwanger zijn behoorlijk zwaar aan en dan vooral in de nachtelijke uren. Ik kon niet meer slapen, klaarwakker heb ik naar het plafond liggen staren terwijl Nico (werknaam) alle uithoeken van mijn buik aan het ontdekken was. Ook kreeg ik tintelingen in mijn armen en zenuwpijn in mijn vingers door het toegenomen vocht in mijn ledematen. Ik heb heel wat uren Netflix zitten kijken en dan vooral heel toepasselijk naar de serie “nurses who kill”.

Eiceldonatie

Sinds afgelopen zondag ben ik 38 weken zwanger. Nooit heb ik durven dromen ooit nog eens zo ver in mijn zwangerschap te mogen komen. Aan de ene kant ben ik zo benieuwd naar onze zoon en aan de andere kant was ik nog lang niet klaar met mijn dikke buik. Wat heb ik samen met René genoten van deze zwangerschap.

Het blijft een wonder dat de medische wetenschap tegenwoordig in staat is om samen met een eiceldonor zo iets moois te laten gebeuren. Dat een vrouw, die zelf niet zwanger kan worden, toch alsnog het gevoel mag ervaren wat het is om een baby in haar buik te dragen. Ik denk dat je als eiceldonor nooit geheel de impact van deze onzelfzuchtige daad kunt bevatten. Voor mij was het vooral een helende ervaring na zoveel jaren van behandelingen.

Natuurlijk mag er niet lichtzinnig over gedacht worden maar als je erover denkt om donor te worden, is het zaak om je van te voren goed te laten informeren over de voor en tegens. Je kunt er een andere vrouw heel gelukkig mee maken of je dat nu anoniem wilt doen of als bekende donor. Ik kan alleen maar zeggen dat het ziekenhuis in Gent er echt alles aan gedaan heeft om de eiceldonor te screenen en te informeren over de voor- en nadelen van eiceldonatie. Het ziekenhuis gaat samen met de eiceldonor niet over 1 nacht ijs, er is altijd de mogelijkheid voor de donor of het ziekenhuis om te stoppen gedurende het proces.

Waarom inleiden met een ballonkatheter

Omdat ik zwangerschapssuiker heb blijft de baby maar groeien en groeien waardoor een natuurlijke bevalling bij 40 weken wat problemen kan opleveren. Hij zou met zijn schoudertjes vast kunnen komen te zitten in het geboortekanaal en het risico op een geboorte met vacuümpomp neemt toe. Omdat ik daarnaast door het slechte slapen steeds vermoeider aan het worden ben hoeven we niet langer te wachten.

Toch voelt het ook ergens als verraad naar de baby, hij zit daar nog zo lekker warm daarbinnen en nu gaan we hem letterlijk dwingen om zijn weg naar de uitgang op te zoeken.  De huur is door het AMC vanmorgen officieel opgezegd aan Nico. We proberen nu met de ballon de voordeur op een kier te zetten zodat  deze straks verder opengebroken kan worden.

Wat is een ballonkatheter? Dat is een klein ballonnetje gevuld met water welke ingebracht wordt in de baarmoeder. Door de inwendige druk op mijn vliezen en mijn baarmoedermond wordt er wat ontsluiting gemaakt. Door deze druk zal mijn lichaam het hormoon prostaglandine aanmaken die voor rijping van mijn baarmoedermond zal zorgen. Als ik 2 cm ontsluiting heb valt het ballonnetje er vanzelf weer uit. Wanneer het ballonnetje eruit valt is niet van tevoren te voorspellen, dit kan een paar uur duren of langer. Na het uitvallen van het ballonnetje kan de bevalling verder opgewekt worden.

Krampen

Het eerste uur naar de plaatsing van de katheter voelde ik veel krampen in mijn buik, een soort zware menstruatiepijn. Nu heel wat uurtjes later heb ik die krampen ook nog wel maar niet zo erg als eerst. Ik heb dus eigenlijk geen idee of die ballon wel enig effect heeft daarbinnen. Het loopt wel wat vreemd met een ballon in je baarmoeder, het was al zo vol in mijn buik en nu is de druk nog wat meer toegenomen.

Ik kan me bijna niet voorstellen dat we nu echt van start gegaan zijn. Het idee dat we vandaag of morgen onze kleine man in onze armen mogen houden is te veel om te bevatten. Maar voordat het zover is zal ik eerst nog samen met Nico hard aan het werk moeten gaan. Hij zal gedwongen moeten worden om mee te werken aan de uitzetting en ik zal mijn best moeten doen om hem daarbij zo goed mogelijk te helpen.

Vertrouwen op de natuur

In principe wil ik graag bevallen zonder pijnbestrijding. Dat kan ik op dit moment nog makkelijk zeggen omdat de krampen nu nog wel te doen zijn. Het kan zomaar gebeuren dat ik morgen aan de enkels van de arts hang en hem of haar om een ruggenprik smeek.

Wel heb ik bij voorbaat alvast mijn excuses aan René aangeboden voor alles wat ik tijdens de bevalling naar zijn hoofd kan slingeren (volgens sommige verhalen dan) en dat ik op dat moment volledig ontoerekeningsvatbaar ben. Ik zal hem ook nog even adviseren om vooral zijn ring af te doen het schijnt dat vrouwen in baringspijn enorm veel kracht in hun handen ontwikkelen.

Wachten, wachten en wachten

Het is dus nu vooral wachten op wat komen gaat. Reageert mijn lijf op de ballon of niet? En wanneer zal de heftigheid van de bevalling gaan toenemen? We moeten ons morgen in ieder geval om 9:00 weer melden in het AMC voor de controle van de katheter en de ontsluiting. Wij hopen dat de katheter er tegen die tijd dan al lang en breed uitgevallen is.

Bedankt voor alle lieve berichtjes

Vanmorgen en gisteren hebben we veel lieve berichtjes ontvangen, dat doet ons echt goed. Als ik me morgen goed genoeg voel zal ik een update op de site zetten of een foto van onze kleine man, wordt dus vervolgd……..

 

oef buikpijn en nesteldrang

Vandaag ben ik precies 37 weken zwanger. Afgelopen donderdag zijn we voor controle in het AMC geweest. Mijn bloeddruk was weer van een jonge sportieve dame dus nog steeds gaat alles volgens het boekje. Vorige week zaterdag had ik tijdens het winkelen pittige buikpijn. Ik moest nog iets knaps hebben voor in het ziekenhuis, want opgenomen worden in mijn Tina Turner slaap t-shirt leek me niet echt geschikt. De winkelmevrouw en mijn familie werden toch ietwat onrustig toen ik in de paskamer begon te klagen over buikpijn en rugpijn.  Achteraf blijkt dit het indalen van de baby te zijn geweest. Nico (werknaam) ligt keurig ingedaald op de plek waar hij zou moeten liggen. Het is nu al een voorbeeldige baby!

Met het ziekenhuis hebben we afgesproken om volgende week donderdag weer op het spreekuur te verschijnen. De arts zal dan door middel van een inwendig onderzoek vaststellen of ik al klaar ben om ingeleid te worden en op welke manier de inleiding plaats zal vinden. De inleiding zal dan ongeveer een week later plaats vinden.

Nesteldrang

Sinds gisteren is de nesteldrang bij ons samen toegeslagen. We hebben heel veel klusjes afgerond waaronder de bestudering van onze kinderwagen. Toen ik met Xiano uit China kwam hebben we op Schiphol lange tijd staan klunzen om de autostoel vast te zetten in de auto. We hadden er destijds simpelweg niet bij stilgestaan dat het moeilijker is dan verwacht. Zelfs voorbijgangers konden ons niet helpen. De kinderwagen blijkt na wat oefening makkelijk in en uit te klappen, zelfs de maxi-cosi past erop. Het begint steeds echter te worden. Ik zie ons al lopen in het AMC op weg naar de uitgang met ons kindje.

Gisteren zijn de klossen voor het bed gekomen. Ik heb nu een trapje nodig om in mijn bed te komen. Na wat nadere bestudering van onze slaapkamer besloot ik deze ook nog even onder handen te nemen. Als je dan toch bezig bent dan kun je de hal en het trapgat naar zolder en naar beneden ook wel even meenemen. Gisteravond lag ik dus op apegapen maar nog steeds zie ik dingen die nog niet naar mijn zin zijn. Vandaag heb ik ook nog even de ramen in de woonkamer gelapt, deze zaten vol met hondenneusjes. Ik heb ergens gelezen dat uitgerust aan je bevalling beginnen de beste manier van voorbereiding is maar hoe doe je dat dan als een emmer met fris sop je roept vanuit de keuken?

Buikpijn

Vannacht begon de buikpijn weer, het voelt als zware menstruatiepijn met harde buiken. Het is nog niet zover dat het in golven komt dus ik denk niet dat dit de echte weeën zijn. Ik ga er dan maar ook vanuit dat als het echt zover is ik dit wel zal herkennen. Toch word ik er wel onzeker van, want wanneer moet ik nu bellen met het AMC?

Van mij mag Nico nu komen, het lijkt met fijner om weeën te hebben op een natuurlijke manier dan door een inleiding. Met een inleiding loop je de kans op een weeënstorm die moeilijk op te vangen kan zijn. Mijn spoedtas voor het ziekenhuis staat klaar. Het enige wat nog ingepakt moet worden is mijn make-up en mijn borstel. Want tja je wilt straks toch een beetje leuk op de foto staan.

Bevallingsplan

Afgelopen week begon de paniek toe te slaan. De hele zwangerschap ben ik bijzonder rustig geweest. Maar nu we bij het einde aankomen bekruipt de angst me dat het niet op het laatste moment nog mis mag gaan. Beelden van mijn vorige bevalling trekken langs mijn geestesoog. De arts stelde daarom voor om een bevallingsplan op te stellen, zodat ik van tevoren kan aangeven wat ik wel en niet wil tijdens de bevalling. Volgende week mag ik dit plan samen met de arts bespreken.

Op nummer 1 in het bevallingsplan staat ‘humor mag, wij houden van grapjes’, ik heb de humor nodig om rustig te blijven. Ook belangrijk in het bevallingsplan is dat er niet te lang afgewacht wordt, dat er actief gereageerd wordt door de artsen. De baby moet gezond en zonder onnodig risico’s ter wereld gebracht worden. Een belangrijk persoonlijk puntje in het plan is dat ik niet te snel ingeknipt wil worden. Ik heb wel eens gehoord dat men tegenwoordig heel snel met de schaar klaar staat. Alleen als het echt niet anders kan mogen ze met een schaar dichterbij komen.

De grootste boodschap van onze arts is dat ze niet kan voorspellen hoe de bevalling gaat verlopen en dat complicaties soms niet te voorzien zijn. Haar eerlijkheid en het feit dat ze goed omging met mijn (onze) angst heeft er toch voor gezorgd dat ik wat rustiger ben. Nico moet er toch uit, of het nu via een keizersnede of via de natuurlijke weg gebeurt. Ik moet de angst loslaten en meegaan op de flow, erop vertrouwen dat het ook goed kan gaan. Er bevallen overal op de wereld dagelijks zoveel vrouwen dat moet mij toch ook lukken!

Wij zijn er klaar voor

Dus Nico, van ons mag je eerder komen dan pas over twee weken. We hebben alles klaar staan, zelf je cabriolet is uitgetest en goedgekeurd. Papa en mama willen graag de bevalling achter de rug hebben zodat we hier niet meer zenuwachtig voor hoeven te zijn. We hebben genoten van de zwangerschap maar zijn nu zo nieuwsgierig naar jou! Overigens wil iedereen nu ook wel eens weten wat je echt naam zal zijn, ondertussen is iedereen eraan gewend om je Nico te noemen, ik ben zomaar bang dat die naam je hele leven niet vergeten zal worden 😉

 

 

Is 46 jaar te oud om nogmaals moeder te worden?

Met deze vraag worstel ik alweer een tijdje. Ik zie zoveel zwangere vrouwen en vrouwen met pasgeboren baby’s, ik betrap mezelf erop dat ik naar hun gezichten kijk. Ik probeer in te schatten hoe oud deze (aanstaande) moeders zijn. Als ik mezelf in de spiegel bekijk probeer ik in te schatten hoe oud mijn omgeving denkt dat ik ben? Zie ik eruit als 45? De jaren zijn onmerkbaar snel voorbij gevlogen. Dagelijks maak ik het rekensommetje in mijn hoofd hoe oud ik zal zijn als ons kindje het huis uit gaat.

Als ons kindje geboren is, hebben we de mogelijkheid om nog een keer (te proberen) zwanger te worden. In het ziekenhuis liggen nog 6 embryo’s op ons te wachten. In Gent plaatst men embryo’s terug tot de leeftijd van 46 jaar, dit is voor mij nog haalbaar. Deze zwangerschap voelt zo gezegend dat, als ik nu geen 45 jaar oud was geweest, ik onherroepelijk opnieuw naar België zou afreizen voor een volgende terugplaatsing. Juist omdat ik nu 45 jaar oud ben schaam ik mezelf om deze gevoelens van meer willen dan dat ik nu gekregen heb.

Het voelt als dwingen tegen de wens van het ongeboren kind en de maatschappij in, alsof ik alleen aan mezelf denk in deze. Alsof ik nog een zwangerschap en deze zwangerschap in combinatie met mijn leeftijd niet verdien. Dat je als oudere moeder niet mag zeggen ‘mijn gezin is nog niet compleet’. Er rust een taboe op het ouder moeder worden, terwijl het heel normaal is om langer door te werken en wij tegenwoordig (normaal gesproken) langer leven dan vroeger. Het is niet mijn bedoeling geweest om op latere leeftijd alsnog mijn droom uit te laten komen. Een verstandige meid begint op tijd maar dan moet de natuur wel een beetje meewerken, dan was ik voor mijn 30e al een paar keer moeder geweest.

Naar de maan en terug

Mijn leven heeft vanaf mijn 28e in het teken gestaan van ‘het proberen’ kinderen te krijgen. Mijn werk en mijn leven waren volledig afgestemd op mijn kinderwens en de vervulling daarvan. De pogingen om een gezin te vormen kun je bijna typeren als een carrière, een loopbaan die met onze adoptiezoon voor het eerst zijn vruchten afwierp. Armando* maakte mij onzichtbaar moeder terwijl onze adoptiezoon mij zichtbaar moeder maakte. Onze adoptiezoon, mijn grote wonder uit China, het was de mooiste reis van mijn leven.

Ik wilde blijven geloven in mijn droom, mijn droom van een gezin. Zwanger worden was voor de meeste vrouwen om me heen zo makkelijk en bereikbaar terwijl het voor mij onbereikbaar leek. Als ik destijds zwanger kon worden door naar de maan en terug te lopen had ik het gedaan. Als ik iets geleerd heb in deze periode is dat sommige zaken in het leven zich niet laten dwingen, als het niet lukt dan lukt het niet. Je kunt op je hoofd gaan staan! Je kunt boos worden op GOD en iedereen,  als je niet zwanger kunt worden dan kun je niet zwanger worden BASTA!

Het was een frustrerende periode, een periode ook waarin ik veel nagedacht heb over het opgeven van mijn droom en verder te gaan met mijn leven. Dit riep telkens zoveel paniekreacties op dat ik eindeloos ben blijven hangen in de medische molen. Achteraf had ik met mijn eicellen vrijwel geen kans om zwanger te kunnen worden, ze waren al over datum en uitgedroogd voordat ikzelf geboren was.

Dus bleef ik dromen. Ik keek ernaar uit om een fiets te bezitten met een kinderzitje achterop, om mee te kunnen praten met mijn vriendinnen en familie over luiers en andere onbenullige dingen waar moeders met elkaar over praten.

Mijn bevalling afmaken

Nu na 13 jaar krijg ik alsnog de kans om mijn zwangerschap en de bevalling op een goede manier af te maken. Maar eerlijk gezegd, voel ik nu al de heimwee naar deze zwangerschap. Wat zou ik het graag nog een paar keer over willen doen. Het samenhorigheidsgevoel met Rene, de verwachting en uitkijken naar wat komen gaat. Onze handen op mijn buik en de bewegingen van ons kindje daarbinnen.

Het probleem ‘niet zwanger kunnen worden’ is door onze eicelengel door middel van eiceldonatie opgelost. Daarvoor in de plaats is er een nieuw probleem gekomen, namelijk mijn leeftijd. Nu ik zwanger ben voel ik me schuldig tegenover ons ongeboren kindje, dat ik het niet eerder in mijn armen heb kunnen sluiten, dat ik helaas niet meer de jonge moeder ben die ik had willen zijn. Ik voel mezelf absoluut niet oud en ik hoop dat men mij ziet als een vlotte vrouw, maar als ik in de wachtkamer van het AMC rondkijk dan weet ik dat ik tot de categorie oudere dames hoor.

Hart onder de riem

Afgelopen week op de camping waren er twee lieve mensen die totaal onwetend mij een hart onder de riem gestoken hebben. De overbuurman zei “veel succes verder met je zwangerschap, ik hoop dat het kindje op jou lijkt als het geboren wordt” en een meisje van een jaar of 6 zei “u bent wel heel mooi”!  Wat een mooie complimenten, iets om in gedachten te houden voor de komende periode. Ik hoop dat mijn schuldgevoel met betrekking tot mijn leeftijd en de eiceldonatie ooit minder wordt en dat Nico (werknaam) als hij later groot is begrijpt dat zowel zijn oudere moeder als zijn oudere vader zo lang hebben gewacht en uitgekeken naar zijn komst…

 

 

 

Vakantie zit er weer op

Vakantie

De vakantie zit er helaas weer op. Met mijn gezinnetje bracht ik twee weken in eigen land door.  Uit voorzorg in verband met mijn zwangerschap zaten we op een camping niet al te ver van huis.

Toch maar niet met de tent

Het plan was eerst om met de tent op vakantie te gaan. Ik oefende in onze woonkamer met opstaan van een slaapmatje. Dit was een uitdaging. Om op te staan moest ik eerst op mijn zij draaien om daarna op mijn knieën te gaan zitten, met mijn handen begraven in het slaapmatje kon ik mezelf opduwen. Het geheel gaf een charmante aanblik.

Hoe moest het probleem van de nachtelijke toiletbezoeken opgelost worden? Ik zag mezelf bepaald niet op een plaspotje zitten in de tent. (lees ook 34 weken zwanger alles voelt zwaarder)

Caravan

Lieve vrienden van ons stelden hun caravan beschikbaar. Zij hebben zelfs met opbouwen en afbreken geholpen. Wat een luxe om op een echt matras ver boven de grond te mogen slapen. De eerste nacht zat ik helaas wel opgesloten in de wc van de caravan. Gelukkig werd Rene en de rest van de camping wakker door mijn geroep.

Kortom de caravan heeft onze vakantie gered, lieve Yvonne en Michel bedankt daarvoor!

Schrijven aan mijn blog was er niet bij. Met mijn handen op mijn dikke buik zat ik voor de caravan in de zon. Mijn gezin hield zich ondertussen bezig met echte mannendingen zoals fietsen, zwemmen en survivallen in een klimbos 20 meter boven de grond.  https://www.klimbosgarderen.nl/klimbos-vlakbij-apeldoorn

Ikzelf wandelde voor mijn kleine plasjes, naar het toiletgebouw op en neer. Door deze kleine wandelingetjes kreeg ik een goede band met de eigenaren van de caravans rondom het toiletgebouw. De twijfel sloeg steeds meer toe of ik elke plasbeurt opnieuw gedag moest zeggen of dat een knikje met mijn hoofd voldoende was?

Op bezoek bij de gynaecoloog

In de vakantie zijn we toch ook nog even afgereisd naar de gynaecoloog voor de, inmiddels, gebruikelijke controles. Mijn bloedsuikers bleven mooi laag maar Nico (werknaam) is toch weer te hard gegroeid. Inmiddels woog Nico ongeveer 3300 gram en tikte het punt aan boven de hoogste lijn van de curverecht.  Nico zou ongeveer 2300 gram mogen wegen.

Waarom deze groei zich doorzette was ondanks mijn diabetesdieet is niet bekend. Ondanks de groei gingen de alarmbellen in het AMC nog niet af. Wel moest ik binnen 2 weken terug komen voor een nieuwe groeicontrole. Als Nico nog verder groeit komt de optie inleiden van de bevalling in beeld. De spanning nam met die gedachte wel heel erg toe! Ik voelde mezelf niet paniekerig maar toch vlogen de vlinders door mijn buik als Rene sprak over de bevalling.

Mijn andere zoon maakte zich vooral druk of juf hem wel van school naar huis zou laten gaan als Nico geboren zou zijn.

Bewegen

Ondertussen beweegt Nico er behoorlijk op los daarbinnen. Ik voel hem aan alle kanten, onder in mijn buik, boven in mijn buik en soms glijd hij van links naar rechts. Over de bewegelijkheid hoeven we ons geen zorgen te maken. Regelmatig voel ik wat menstruatiekrampen onder in mijn buik en ook het slapen begint meer op waken te lijken. Ik kan ’s nachts bijna niet meer omdraaien zonder pijn in mijn rug. Als ik van een stoel opsta ben ik net een dame van 90 die eerst rechtgezet moet worden. Alle banden raken meer en meer verweekt terwijl Nico alleen maar zwaarder wordt.

Vakantiewas en spoedtas

Vandaag staat in het teken van de vakantiewas en boodschappen doen. De rust in mijn verlof heb ik nog niet kunnen vinden. Er zijn nog teveel dingen die ik van mezelf moet doen. Zo wil ik de koelkast nog even schoonmaken en moet ik nog leren voor een tentamen in november.

De spoedtas voor het ziekenhuis moet ik nog bij elkaar zoeken. Wat gaat er eigenlijk in een spoedtas voor het ziekenhuis? Kleren kan ik er nog niet indoen omdat ik dan officieel niets meer heb wat ik nog aan kan trekken. Ik denk dat er voor Rene maar een overlevingspakket aan eten in moet, voor als hij lang moet wachten tijdens de bevalling en natuurlijk iets om hem bezig te houden. Voor Nico zal ik kleertjes en een mutsje klaar leggen. Welke maten nemen we voor Nico mee? Deze week moeten we nog naar de drukker voor de proefdrukken. Er moeten ook nog wat adressen opgezocht worden omdat ik er een aantal mis.

Zoveel om nog te beslissen en over na te denken, zwangerschapsverlof begint op werken te lijken……

34 weken zwanger alles voelt zwaarder

Alles voelt zwaarder nu ik 34 weken en nog wat dagen zwanger ben https://www.24baby.nl/zwangerschapskalender/34-weken-zwanger/. Mijn buik groeit tonnetje rond, ik kan mezelf niet herinneren ooit zo dik te zijn geweest. Mijn borsten hebben voor het eerst geen ondersteuning meer nodig.

Nico (werknaam) schopt en draait er lustig op los daarbinnen. Vooral die voetjes of knietjes in mijn nieren zijn pijnlijk. Het is net alsof je regelmatig inwendig een zenuwbehandeling van de tandarts krijgt. Ik vraag me soms af of de aan de kant gedrukte organen hun oorspronkelijke plek ooit weer in zullen nemen? En of een baby daarbinnen niet serieus schade kan aanbrengen aan het interieur?

Niet lekker

Allerlei zwangerschapskwalen beginnen de kop op te steken. Ik wil steeds vroeger naar bed, maar als ik dan in bed lig ben ik klaarwakker. Mijn hele lijf en vooral mijn benen voelen rusteloos aan. Ik moet mijn benen in bed blijven bewegen. En dus lig ik heel charmant met mijn benen in de lucht de fietsen. Met een dikke buik is luchtfietsen bijzonder vermoeiend en geen foto waard. Eerlijk gezegd voel ik mezelf al tijden niet meer sexy met zo’n dikke buik.

Overdag ben ik moe, heb ik dikke enkels en vingers en ook mijn gezicht begint ook al aardig op te zetten.

Kortom ik ben echt zwanger van een wereldwondertje.

Beweging

Ook als zwangere vrouw is het belangrijk om in beweging te blijven en dus proberen we zoveel mogelijk te wandelen of liever gezegd schommelen. Het zwaartepunt ligt nu voornamelijk aan de voorkant waardoor je je rug hol gaat trekken en je schouders meer naar achteren. Daarnaast ga je wat meer wijdbeens lopen om het schommelende gewicht op te kunnen vangen. Dus geen mooie schoenen meer aan maar degelijke stappers. Ik vraag me überhaupt af of mijn voeten nog in mijn hakken zouden passen.

Dubbel gevoel

Aan de ene kant zou ik wel weer rond willen rennen en springen maar aan de andere kant wil ik het zwangere gevoel niet kwijt. Gelukkig heb ik nog een paar weken te gaan maar aan de andere kant denk ik ‘pfff nog een paar weken? Ik knap uit mijn vel’. Het is dus een dubbel gevoel.

Morgen mogen we weer naar het AMC voor een echo, gesprek met gynaecoloog en de internist. Ik hoop zo dat alle controles nog steeds goed zijn, want het liefste wil ik tot het laatste thuis blijven bij mijn gezinnetje. Zodat we met elkaar kunnen toeleven naar de geboorte!

Meten is weten

Vorige week hebben we weer een controlerondje gehad in het AMC. We waren behoorlijk gespannen over de groei van Nico (werknaam). Zou hij weer buitensporig gegroeid zijn?

Van buitensporige groei bleek geen sprake te zijn, waarschijnlijk is er de vorige keer een subtiele meetfout gemaakt. De echoscopiste noemde het heel netjes een “meetvariatie”.

Door de meetcorrectie is Nico nog wel groot maar blijft hij wel binnen de lijnen. Ineens zag alles er anders uit. Ik mag, als het zo doorgaat, gewoon bij 40 weken bevallen. En met gewoon bedoel ik ook op natuurlijke wijze bevallen.

Volgens de arts zijn er vrouwen die moeite hebben met een baby van 3 kilo terwijl andere vrouwen met gemak een tienponder op de wereld zetten. Bij welke van de groep vrouwen ik hoor weet ik natuurlijk nu nog niet. Nu het aftellen begonnen is merk ik dat ik toch wat zenuwachtig begin het worden. Welke manier van bevallen er ook gekozen wordt het gaat zeer doen, maar hoeveel pijn is dat dan?

Als ik de bevallingsverhalen van andere vrouwen lees dan vraag ik me toch af waarom onze lieve Heer er tijdens de schepping niet wat langer over nagedacht heeft? Hier had hij toch een andere oplossing voor kunnen bedenken? Waarom zitten wij niet rustig op een ei te broeden bijvoorbeeld?

Diabetes verpleegkundige 

Van de diabetesverpleegkundige kreeg ik een handig apparaatje mee om regelmatig mijn bloedsuiker te controleren. Twee uur na elke maaltijd prik ik een gaatje in mijn vinger waarna ik een druppeltje bloed op het metertje laat vallen. Het slimme apparaatje verteld me dan precies of ik goed met mijn eten omgesprongen ben. De kunst is om tussen een waarde van 5.3 en 7 te blijven. Dus geen extra koekjes of snoepjes en zeker geen hagelslag op brood. Elke uitspatting kan de wijzer door laten slaan, het metertje is een slimme verklikker van mijn zoete levensstijl.

Ik heb mezelf braaf aan alle voorschriften gehouden en streber die ik ben, ben ik nog maar 1 keer boven de 7 uitgekomen. Conclusie is dat de wraps van een tankstation niet echt gezond zijn, ze zitten bordevol calorieën.

Vanmorgen heb ik keurig alle resultaten per mail naar het AMC gestuurd waarna ik een krul en een sticker van de diabetes verpleegkundige terug kreeg!

Brandend maagzuur

Mijn maag staat al een paar weken in vuur en vlam en dat komt niet door de liefde in mijn leven. Schuldige is een klein mannetje die al besloten heeft om in te dalen. Met zijn voetjes drukt hij mijn maag omhoog en regelmatig krijg ik een knietje in mijn nieren. Rennies (de suikervrije natuurlijk) liggen altijd binnen handbereik en veel melk.

Het lopen wordt door het indalen een stuk lastiger. Volgens mijn zoon en Rene waggel ik rond als een eend!

“Mama ik heb nog nooit zo’n dikke buik gezien”, riep mijn zoon toen hij me onder de douche zag. Nu is dat nog leuk om te horen en maakt het me trots. Maar of ik dit over een paar maandjes nog steeds graag hoor???

Zwangerschapsverlof

Gisteren heb ik voor een paar maanden de deur dichtgetrokken van mijn werk. Aan de ene kant ben ik blij dat het nu dan zover is omdat de vermoeidheid toeneemt maar aan de andere kant zal ik de gezelligheid en het lachen met mijn collega’s missen.

Mijn collega’s hebben me gedurende mijn zwangerschap verwend met cadeautjes. Ze kwamen speciaal naar boven (ik zit op zolder) om een dossier te brengen en de oud papierbak onder mijn bureau werd trouw geleegd. Ik hoefde maar te kijken naar een doos papier of er stond alweer een collega naast me om deze voor me bij de printer te zetten. Echt heel lief allemaal! Dat zal volgend jaar als ik weer terug ben even wennen worden, dan moet ik al die dingen weer zelf gaan doen. Lieve collega’s ik zie jullie volgend jaar weer, ik hoop dat jullie het een beetje redden nu er 4 van de ongeveer 20 collega’s tegelijk met zwangerschapsverlof zijn!

Naar huis

Het voelde gek om gistermiddag naar huis te rijden in het besef dat ik voorlopig vrij ben om te gaan en te staan waar ik wil. Vannacht was ik nog druk aan het dromen over de dossiers die er nog liggen voor mijn collega. Zij mag al het werk alleen doen nu ik met verlof ben, ik hoop dat de druk meevalt voor haar.

Nesteldrang

Mijn nesteldrang begint toe te slaan. Er zijn een aantal dingen die nog schoongemaakt moeten worden voor de bevalling. De koelkast moet dringend schoon en ook mijn kledingkast kan wel een opruimbeurtje gebruiken. Ineens valt het me op hoeveel schoenen ik in de kast heb liggen en hoeveel daarvan ik eigenlijk nooit aantrek. En zo zijn er meer hoeken in huis die ik met een vuilniszak te lijf wil gaan. Als er een kraamverzorgster in huis komt dan wil ik er zeker van zijn dat ze ons huisje schoon aantreft.

Schoonmaakster

Ooit in een ver verleden heb ik schoonmaaksters gehad. Daar had ik best moeite mee. De dag voordat ze kwam wilde ik mijn huis al aan kant hebben, zij mocht het niet als een rotzooi aantreffen. Ik was nog net niet in staat om de wc voor haar komst schoon te maken maar ik liep wel het huis door of er geen echt vieze dingen waren. Ik heb een schoonmaakster gehad die zoveel bleek gebruikte dat mijn hond stoned in zijn mandje beneden lag. Mijn witte wc bril was mat uitgeslagen door al die chemische stoffen. Toen zij ook nog een doekje met bleek zo hup in de was had gegooid, waardoor ik mijn broek met een bleekvlek kon weggooien was ik er voor even klaar mee. De nieuwe schoonmaakster kwam dan weer wel opdagen en dan weer niet. Kom je blij thuis omdat je huisje schoon zou zijn, ligt er een kaartje in de bus “sorry ik zit op de camping!”. De keren dat ze er wel was leverde ze goed werk af. Als ik de voordeur opendeed rook het al heerlijk fris.

Nu soms denk ik dat het wel weer handig kan zijn om iemand in huis te hebben om de grote dingen schoon te maken. Als ik mijn schoonzusje zo hoor over haar schoonmaakster dan kriebelt het toch wel een beetje. Het is een proces waar ik naar toe moet groeien. Aan de ene kant kost een schoonmaakster logischerwijs geld terwijl ik het ook zelf nog steeds kan doen. Maar aan de andere kant om thuis te komen van je werk en je huisje spik en span aan te treffen is toch echt pure luxe. Ik heb best een druk leventje zo met mijn werk, studie, huishouden, de honden, mijn lieve zoon en het kleine ventje die nu onderweg is.

Ik denk dat er veel vrouwen zijn die zich heen en weer geslingerd voelen tussen hun werk, thuis en allerlei andere verplichtingen. Een vrije dag is niet echt een vrije dag. Er zijn duizend en 1 dingen te doen. De donderdagen kunnen bij mij soms zo druk zijn dat ik er ’s morgens al tegenop kan kijken. Hoe gaat dit dan worden met een baby erbij? We moeten opnieuw onze draai gaan vinden in het gezin en met elkaar. Ik ben zomaar bang dat vooral mijn studie een laatste plek zal gaan innemen. Het is nu al een activiteit die ik alleen kan doen als al het werk gedaan is. Ik klaag niet hoor, het zijn tenslotte allemaal dingen waar ik zelf voor gekozen heb. Stiekem functioneer ik het beste onder een bepaalde druk hoewel deze druk soms best kan oplopen.

Voor nu mag ik wat meer achterover leunen en genieten van mijn dikke buik. Aan het begin van mijn zwangerschap had ik niet kunnen voorzien dat ik mijn werk tot mijn zwangerschapsverlof zou afmaken. Ik was er echt vol van overtuigd dat deze zwangerschap net zo moeizaam zou gaan als mijn vorige zwangerschap. Het tegendeel is waar, ik heb me gezond gevoeld tijdens deze zwangerschap. Ja, ik ben behoorlijk misselijk geweest maar ook deze misselijkheid was een zegen, daardoor wist ik elke dag elk uur weer dat ik nog steeds zwanger was.

Naar het ziekenhuis

We gaan zo weer op weg naar het ziekenhuis voor een groei-echo en een gesprek met de arts. De spanning begint toe te nemen, zeker ook omdat dit de termijn is waarop mijn vorige zwangerschap verdrietig afliep.

Deze kleine maakt er echter een heel ander verhaal van. Hij draait en hij schopt zo hard in mijn buik dat we soms met stomme verbazing naar mijn buik staren. Ik zal daarvan een filmpje op facebook zetten, met de kanttekening dat dit nog geen eens de ergste bewegingen waren. We bereiden ons nu al geestelijk voor op een stuiterballetje. Een combinatie van onze drukke eicelengel en mijn nogal sportieve vriendje. Misschien dat een abonnement op een sportschool voor mij geen luxe zal zijn, hoe ga ik papa en zoon straks anders bijbenen.