Vanaf gisteren hebben we een tiener in huis

Bedankt!

Allereerst wil ik iedereen bedanken voor de mooie en vooral lieve reacties die ik kreeg op mijn vorige blog. Van sommige reacties kreeg ik tranen in mijn ogen en om andere reacties heb ik zitten grinniken naast mijn computer. Zoals jullie zien ga ik dus gewoon door mijn blog!

We hebben dus een tiener in huis

Gisteren is onze kleine grote vent 10 jaar oud geworden. Zoals elke ouder wel zal beamen zijn kleine kinderen ineens heel groot geworden. Ik moet heel goed nadenken om kleine X. voor de geest te kunnen halen. Het dagelijks leven is vaak zo druk dat je soms vergeet te genieten van de mooie momenten.

Ineens herinnerde ik me dat, als ik met 2 jarige X. buiten ging lopen, ik over een klein rondje uren deed. Bij elke bloem of tuinhekje bleef hij staan, om alle mooie dingen te bewonderen. De huizen in onze buurt hadden stoepjes voor de deur, op elk stoepje moest hij even zitten.  Hij had alle tijd van de wereld op zulke wandelingen, en mama moest daar wel in mee gaan, want probeer maar eens een 2 jarig kind op te haasten….Een wandeling met een 2 jarige dwingt je om rustig te worden en mee te gaan in zijn tijd.

Nu X. groter is moet hij vooral doorlopen op straat want mama moet nog zoveel doen. Terwijl X. vroeger nog niet veel vertelde praat hij nu de oren van mijn hoofd. Tijdens het wandelen met de honden moet ik allerlei rekensommen en raadsels oplossen. Zijn mondje staat geen moment stil, er is geen tijd meer om te genieten van de kleine bloemen en te luisteren naar de vogeltjes in de bomen. De moppentrommel van de Donald Duck komt voorbij en natuurlijk verwacht hij dat ik goed luister naar alles wat hij te vertellen heeft. Na een wandeling kan ik de rust op de WC heel erg waarderen.

Vragen over zijn geboortedag

Gisterochtend stelde X. wederom vragen over zijn adoptie. Nu hij ouder begint te worden is hij er toch meer mee bezig. “mama, weet jij hoe laat ik precies geboren ben?”. Tja, dat is een vraag die ik niet zomaar kan beantwoorden, want dat weten we niet. Wederom leg ik rustig aan hem uit dat we zijn geboortetijd niet weten. Ik vertel hem dat zijn geboortemoeder vast aan hem denkt op deze dag. Dat het heel goed mogelijk is dat zijn geboortemoeder zich afvraagt wat er van haar zoon geworden is en of hij gelukkig is waar hij nu is?

X. is geboren met een schisis, het is heel goed mogelijk dat dit de reden is geweest dat zijn ouders hem afgestaan hebben. In China leven vele arme boeren die geen geld hebben om een kindje te laten opereren. Als dat het geval is, dan hebben zijn ouders het moeilijkste gedaan wat je uit liefde voor een kind kan doen, hem  afstaan in de hoop op een beter leven. Helaas weet ik ook dit niet zeker, vertel ik aan X. Het blijft gissen wat de reden geweest is.

Wij zijn in ieder geval blij dat X. in ons leven gekomen is. Ik vertel X. hoe overdonderd ik was door het telefoontje van stichting Kind en Toekomst met de mededeling dat we een zoon kregen. De foto zou per post nagestuurd worden. Bij de brievenbus heb ik de volgende dag zitten wachten op de enveloppe. Voor ons was hij echt het mooiste Chinakindje, op slag verliefd moesten we maanden wachten totdat we mochten afreizen.

In het vliegtuig onderweg naar China was ik op van de zenuwen, je gaat ten slotte niet elke dag je kindje ophalen uit zo’n ver land. Ik was zelfs zo zenuwachtig voor de reis naar China dat ik heel veel kleren voor X. en zijn papa mee had en voor mezelf bijna niets. Probeer met een Hollandse maat maar eens kleren te vinden in een land als China, zelfs de mannenmaten waren niet groot genoeg.

De aandacht van X. voor zijn en mijn verhaal is alweer weg. Ik zie aan zijn ogen dat hij alweer met andere dingen bezig is. Dit gesprek zetten we een andere keer weer voort. Ik pak de boodschappentas en laad hem vol met ijsjes voor school, het is feest, we gaan vieren dat we een tiener in huis hebben!

 

Reizen algemeen

Houten bankjes in de sportzaal

Kennen jullie deze houten bankjes? Hebben jullie hier al eens een uur op doorgebracht?

Mijn zoon zit op Taekwondo. Echt een leuke zelfverdedigingssport voor zowel jongens als meisjes.

Voor de ouders (en zeker nu ik zwanger ben) is het een test voor het ouderschap. Probeer maar eens een uur door te brengen op zo’n bankje. Eerst gaan je billen zeer doen, en dus ga je een beetje ronddraaien met je zitvlak. Naar voor naar achter van links naar rechts. De bloedcirculatie in  je billen stagneert steeds meer waarna er een soort gevoelloosheid optreedt. Je billen voelen aan alsof ze niet van jou zijn.

Na een half uur gaat je rug meedoen door de pijnlijke dans op het harde bankje. Als moeder heb je dit voor je kind over maar om nu te zeggen dat mijn humeur erop vooruit gaat?

wedstrijden

Tijdens wedstrijden mag je als ouders nog langer op deze bankjes plaatsnemen. Met kussentjes in de aanslag betreden we goed voorbereid  de sporthal. Dit keer houden we het langer vol dan de andere ouders neem ik mezelf voor. Hoewel ik gezegend ben met een behoorlijke vetlaag op mijn billen kan ook dit kussentje mijn dag niet redden.

Taekwondo is een sport waarbij je bij wedstrijden heel lang moet wachten. Het kan zo maar zijn dat je kindje binnen twee minuten uit de wedstrijd ligt en het volgende onderdeel pas een paar uur later begint.

Ik zie het op de gezichten om ons heen, wij als ouders laten ons niet kisten. We blijven zitten waar we zitten en kijken vol belangstelling naar de training of wedstrijd. Maar toch heel stiekem ben ik blij dat ik een weekje niet heen hoef, als mijn billen een weekje vakantie hebben.

 

Reizen algemeen

Mijn zoon gaat er alleen op uit met de fiets

Ons mannetje van 9 jaar gaat er sinds kort alleen op uit. De grote wereld buiten de voordeur van mama moet ontdekt worden. Met lede ogen zie ik hem op z’n kleine fietsje vertrekken.

Ik kan nog net achter hem aan roepen dat ik nog geen kus gehad heb! “Ga nooit zonder kus de deur uit” hoor ik mijn moeder in gedachten zeggen. X zucht, hij ruikt de vrijheid en heeft even geen behoefte aan dat kleffe gedoe.

Daar gaat hij dan met z’n kleine beentjes. X is zeer tegen zijn zin nog niet zo groot als zijn leeftijdsgenoten. Allerlei spookgedachten schieten door mijn hoofd. Als er nu wat met hem gebeurd hoe weten ze mij dan te vinden? Moet ik niet een briefje met mijn naam en telefoonnummer meegeven? Gatver ik voel me al beroerd bij voorbaat. Je kind loslaten zodat hij zelfstandig kan worden dat is pas echt moeilijk.

Rene ziet dat ik X het liefste weer mee naar binnen trek en pakt me vast. “Laat hem nou maar, zo leert hij zelfstandig te fietsen, hij blijft in de wijk”. Ongerust zit ik op de bank te wachten op zijn terugkeer. Terwijl X leert om zelfstandig te zijn, leert  de mama van X wat loslaten is.

Dan begint het te gieten buiten, niet snel daarna hoor ik zijn stem in de steeg. Halleluja voor het Nederlandse regenachtige weer, de regen jaagt mijn kind naar binnen! En mama, die kan voor even opgelucht ademhalen….

Reizen algemeen

Zoenpasje voor moederdag

Moederdag 2017

Vandaag kwam ook mijn kleine ventje met een moederdagcadeau naar onze slaapkamer. Een mooie lieve brief en een bosje zelfgemaakte bloemen. Van Rene kreeg ik een zwangerschapsketting met een lief zacht belletje erin.

Het meest verguld ben ik met het zoenpasje, wat een slim idee van Juf Helen! Juf heeft het voor elkaar gekregen dat alle kinderen, en dus ook X, in de klas hun lipjes met rode lippenstift gestift hebben om een afdruk te maken op de pasjes. Ik kan me zo goed de lol van alle kinderen voorstellen, daar zou je toch stiekem bij geweest willen zijn? Al die stoere mannetjes (10 jaar) die dit toch over hebben voor hun moeder, te schattig toch?

Het zoenpasje heeft geen einddatum, het is geldig zo lang als ik leef. Ik heb X dan ook verzekerd dat ik dat pasje heel goed ga bewaren! Er komt namelijk straks een moment dat het niet stoer is om met je ouderwetse moeder te knuffelen, want tja als puber zit je daar niet meer op te wachten.
Ik hoef dan alleen maar met het zoenpasje te zwaaien om mijn recht als moeder op te eisen, desnoods met zijn vriendjes erbij 😉

X heeft vandaag geprobeerd om met allerlei argumenten de einddatum aan te vechten. Uiteindelijk heeft hij zich er bij neergelegd dat met mama niet te spotten valt. Juf Helen, bedankt voor dit geweldige idee, zo kan ik wat langer met mijn kleine ventje knuffelen.

En psssstttt X, mama pest je maar een beetje, dat begrijp je toch wel, toch?

Love you…….

Reizen algemeen

de kinderafdeling

De operatie van mijn zoon is goed geslaagd en sinds gisterenmiddag zijn we weer thuis.
X heeft zich heel dapper gedragen in het ziekenhuis.
Het duurde lang voordat hij van de uitslaapkamer weer naar de afdeling kwam. Hij huilde na de narcose en heeft veel overgeven. Omdat hij een operatie in mondje moest ondergaan was er veel bloed naar zijn maag gevloeid waardoor hij misselijk was.

Het breekt je hart om je kleine ventje in zo’n groot ziekenhuis bed te zien. Een infuus in zijn hand en aangesloten op de monitor. De verpleging in de VU is geweldig, zo lief als de verpleegsters waren!
Zijn gezicht is opgezwollen als een peer, breed van onderen en smaller naar boven toe.
Toen hij vanmorgen wakker werd was de zwelling zelfs nog wat erger geworden.
Hij ligt heerlijk in de woonkamer op een stretcher en doet zijn best om alle aanwijzingen op te volgen. Een batterij aan pijnstilling hebben we meegekregen maar X heeft dit niet nodig gehad. Hij ervaart alleen wat ongemak door de zwelling en het feit dat zijn neus dichtzit.

Op de kinderafdeling zie je zoveel ellende maar ook de liefde van de ouders voor hun kind. Een klein kindje aan een chemokuur die met zijn ouders op de gang speelt met een loopautootje. Ouders die proberen om het leven van hun kindje zo “normaal” mogelijk te laten zijn.
Ook zie je hier jonge pubers, zonder haar en met een ongezonde kleur, rondlopen met hun infuus alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Het lijkt wel of deze kinderen gewend zijn aan de behandelingen.
Wat een verdriet en een angst voor de ouders die samen met hun kind een gevecht leveren van leven op dood.
Hoeveel geluk hebben wij als ouders dat ons kindje een dag na de operatie weer mee naar huis mogen nemen? Dat hij alleen maar hoeft te herstellen van de ingreep en dat hij zijn leven na een dag weer op kan pakken.

Respect voor de ouders die dag en nacht in ziekenhuis bivakkeren bij hun kind. Na 1 doorwaakte nacht was ik al brak. Stel je voor dat je weken of maanden bij je kind in het ziekenhuis moet verblijven. Deze ouders nemen zelf een groot deel van de zorg van hun kindje uit handen van de verpleging. Je ziet dat ze de weg kennen in het ziekenhuis en weten precies wat er op welk moment moet gebeuren.

X ik ben zo blij en trots dat je weer gezond naar huis bent gekomen, daarvoor tel ik mijn zegeningen.
Alle ouders die vechten voor de gezondheid en het leven van hun kindje wil ik veel kracht toewensen en ik hoop dat kinderkanker en alle andere slopende kinderziekten zo snel mogelijk overwonnen zullen worden. Want niemand vraagt erom dat zijn kindje zo ziek wordt, het overkomt je en het lijkt me op dat moment zo verdomde moeilijk om te blijven geloven, te blijven geloven in een goede afloop………

Reizen algemeen

Operatie X (schisis)

Mijn zoon (9) onze schat uit China is geboren met een schisis in de volksmond hazenlipje genoemd. Vandaag  gaan we naar het ziekenhuis om zijn gehemelte en zijn kaak operatief te laten sluiten. Zo zielig voor ons ventjes maar hij is stoer.

Vanmorgen kwam hij bij mij in bed liggen en ik zei hem dat we vandaag gewoon overslaan. Dat we ons verstoppen onder de dekens en er gewoon niet uitkomen.

“Nee mama” zei Xi “dat kan niet, we gaan gewoon vandaag heen”!

 

We gaan zo weg, X neemt zijn knuffelhondje mee, wat is hij nog klein maar zijn kracht is groot.

Ik voel me zo trots als een pauw op dit ventje, we gaan dit met elkaar doen. En ik hoop dat de pijn straks meevalt….

Reizen algemeen