Mamadag

Mamadag

Dinsdag en donderdag zijn mijn mamadagen. Op mamadag moet het huishouden gedaan worden. Als een wervelwind met stofzuiger, emmer en dweil vlieg ik door het huis om schoon te maken. Elke donderdag doe ik samen met mijn moeder en Niek de wekelijkse boodschappen. Niek gooit nog al eens wat boodschappen uit de boodschappenkar dus het is opletten geblazen dat de eieren niet onder zijn handbereik komen. We kunnen niet voorbij de broodafdeling zonder dat Niek een grote krentenbol in zijn kleine knuistjes gekregen heeft. Met tevreden oogjes knabbelt Niek op de krentenbol zodat ik de boodschappen kan afrekenen en inladen.

Na het harde werken is het tijd om met Niek te spelen, te dansen, te zingen of boekjes te lezen. Knus nestelt Niek zich met een boekje bij mij op schoot waarna alle plaatjes uitvoerig bekeken en benoemd worden.

Samen spelen op het speelkleed

In bad

Afgelopen dinsdag was het stralend mooi weer. Mijn wasmachine stond overuren te draaien zodat alle was in een dag op de droogmolen gehangen kon worden. Niek mijn bevallige assistent gaf keurig de knijpers aan. Net als alle andere kinderen speelt Niek graag met water. Badje in de tuin en Niek er met zijn schattige blootje kontje in. Onze hond maakte zich snel uit de voeten want als ze ergens een hekel aan heeft dan is het wel aan water.

Tijdens het spelen stapte Niek het bad uit om een plas in de vrije natuur te doen. Verbaasd keek hij hoe zijn plas er met een boogje uitkwam. Het deed met denken aan Manneken Pis. Iets wat voor ons zo gewoon is moet een dreumes nog ontdekken.

Moe

Nadat Niek moe gespeeld was wikkelde ik hem in een grote handdoek en bracht hem naar boven. Voordat ik hem in bed leg geef ik hem altijd een kusje op zijn voorhoofd en vertel ik hem hoeveel ik van hem hou. Nu deed ik dat ook weer, ik boog voorover om hem een kusje op zijn voorhoofd te geven toen hij mij stralend aankeek en zei “hou van jou”. Mijn hart smolt opslag, wat een mooi cadeau. Op wolken zweefde ik de trap af. Dit is waarom ik moeder wil zijn. Je stopt er zoveel mogelijk liefde in zodat ze later gelukkig kunnen zijn met wie ze zijn geworden zonder dat ze de bevestiging van anderen nodig hebben.

Voor het eerst bloemetjes plukken

Dit gevoel van mama zijn gun ik iedereen. Al realiseer ik mezelf heel goed dat het niet voor iedereen is weggelegd. Dat ik na een jarenlange uitzichtloze situatie toch het wonder van kinderen mee mag maken zie ik als een voorrecht. Want kinderen die neem je niet en zijn niet van jou, kinderen krijg je te leen en zijn van hunzelf. Elk kind is uniek in wie hij of zij is. Als ouders probeer je het beste eruit te halen wat erin zit, rekening houdend met wie het kind zelf is.

Maar bovenal gaat om het de warmte in het gezin, het knus samen zijn, het spelen en lachen en weten dat er altijd iemand is op wie je terug kunt vallen. Dat is wat kinderen zich later herinneren en daar doe ik mijn stinkende best voor!

lees ook: dreumes in huis en nijntje en rekenen

Reizen algemeen

Met onze dreumes wandelen in een nieuwe wereld

Blauwe schoenen voor een dreumes

Sinds de kerst kan onze zoon van 16 maanden lopen. Met zijn armpjes wijd stapt hij met kleine pasjes parmantig door de kamer. Hij kan nu overal komen waar hij maar wil zijn. De honden hebben geen rust meer en papa en mama ook niet. Wij moeten onze ogen en oren continue open houden want onze dreumes is op onderzoek uit. Zijn perspectief van de wereld is sinds hij kan lopen verandert. Eerst zie je twee oogjes aan de tafelrand en daarna een handje om al dat moois te pakken waar hij eerst niet bij kon. Als een speer en zo trots als een pauw gaat hij er met je telefoon vandoor om deze vervolgens met een zwieper door de kamer te gooien.

Schoenen

Twee weken geleden hebben we voor het eerst echte schoenen voor onze dreumes gekocht, zodat we nu ook buiten een rondje kunnen lopen.  Het buiten lopen met een dreumes is een kwestie van geduld hebben, zo loop je samen een aantal keren de straat op en neer en bij elke put blijven we even staan omdat deze aangeraakt moet worden. Ook als moeder ontdek je de woonomgeving opnieuw. Ineens word je geattendeerd op die mooie boom en een uitstekende stoeptegel of een tuin die goed onderhouden is. Je contacten in de buurt groeien gestaag omdat een dreumes nu eenmaal makkelijk contact maakt met de mensen om hem heen. Vol bewondering blijft hij staan als er iemand aan komt lopen om deze persoon eens even goed op te nemen en na te staren. Volwassen mensen beginnen spontaan te zwaaien en te kletsen tegen ons mannetje terwijl Niek geen krimp geeft.

Dapper stapt hij zo een beetje rond op de stoep of hij blijft bij het oversteken midden op straat pardoes staan. Dat mama  van dat laatste een beetje zenuwachtig wordt kan Niek niet deren. Voor hem is de weg niets anders dan de stoep.

Geen doel

Een dreumes hoeft nergens heen, hij loopt alleen maar en bewonderd de wereld om zich heen. Wanneer hebben wij voor het laatst als een kind naar de wereld gekeken zonder haast, zonder ergens heen te hoeven en met zoveel nieuwsgierigheid? Hoe goed ken je de eigen woonomgeving eigenlijk? Mijn buren zullen het niet grappig vinden als ik out of the blue door de buurt zou ga dwalen om alles even goed van dichtbij te bekijken. Ik vermoed dat dan de politie of een psychiater gebeld word. Maar nu ik met Niek buiten kan wandelen, geef ik mijn ogen de kost en probeer de wereld te ervaren zoals Niek deze ervaart.

Naar buiten

Ik kan niet wachten totdat Niek zo goed kan lopen dat we over het strand en door de bossen kunnen dwalen. Eikeltjes, kastanjes en schelpjes zoeken om straks op school te laten zien. Hele zondagen erop uit om op een terras te eindigen met warme chocomelk met slagroom. Daarna met rode wangen terug in de auto, rozig van het buiten zijn.

Onze eerst volgende vakantie op de camping zullen wij om toerbeurten veel in beweging zijn vrees ik. Niek zal uiteraard de gehele camping willen inspecteren, tent voor tent even blijven staan om te zwaaien naar iedereen die hij tegenkomt. Ik zal mijn wandelschoenen alvast klaar zetten, er is in ieder geval genoeg tijd voor de training.

Reizen algemeen

Nijntje en rekenen

Een baby die Nijntje leest
Toekomst

Soms zou ik wel een kijkje in de toekomst willen nemen om te zien welke weg mijn kinderen af zullen leggen om te worden wie ze zijn. Ze zijn nu nog maar 11 jaar en anderhalf jaar oud. Tijdens het spelen probeer ik te ontdekken waar hun interesses liggen. Mijn oudste is vooral geïnteresseerd in alles waar een stekker in kan en in rekenen, terwijl mijn jongste vrijwel continue met de boekjes van Nijntje loopt te slepen. “Nijntje en rekenen” verder lezen

Reizen algemeen

Niek 1 jaar oud

Een kindje met een boekje in zijn hand
Oude blogs

Op dit moment ben ik druk bezig deze site te vullen met de blogs van mijn oude site. Best wel een aanzienlijk klusje, ik wist niet dat ik zoveel geschreven had.

Ook wel leuk om alle oude berichten over het zwanger zijn en de weg ernaar toe te lezen. Wat is ons leven veranderd na de komst van onze zoon Niek.

Wie is Niek?

Elke dag genieten wij nog met volle teugen van ons inmiddels 1 jarige ventje. ( Niek een jaar geleden: Hier is hij dan, onze zoon Niek) Hij is vrij groot voor zijn leeftijd. Als ik naar zijn voetjes kijk, dan kan het niet anders of hij zal een grote man worden. Het consultatiebureau zegt dat op een vriendelijke manier als “hij zit hoog in de curve” waarna ze fronsend naar mij kijken met mijn 1 meter 63.

Niek is een vriendelijke reus, met een opgeruimd humeur. Huilen doet hij alleen als er echt wat aan de hand is. Als hij lacht dan breekt bij mij, ondanks alle zorgen om onze andere zoon, toch de zon weer door.

Niek vraagt al om ‘nijn’ op de TV en pakt voor ons alvast de afstandbediening. Met zijn kleine vingertjes probeert hij de toetsen uit. Het is hem al meer dan 1 keer gelukt om de tv aan te zetten. We leren hem nog maar even niet hoe hij de tv ook op de juist zender krijgt.

Gelukkig zegt hij naast “nijn” ook sinds een aantal dagen “mama” en heel soms horen we “oma” voorbij komen. Papa die toch ook graag genoemd wil worden blijft maar herhalen dat hij “papa” heet, wat Niek dan weer met een blij gezicht beantwoord met “mama”. Ja, Niek weet nu al wie de toetjes elke week voor hem in huis haalt , en wie hij dus te vriend moet houden.

Niek leest liever dan dat hij met zijn autootjes speelt. Sommige boekjes lezen we wel 20 keer per dag, toch krijgt hij er geen genoeg van. Dat wij wel genoeg van de boekjes krijgen deert hem niet.

Slapen doen we niet aan

Overdag slapen doet hij al bijna niet meer, daarvoor heeft hij het echt te druk. Slapen is overrated volgens Niek. Dus mama kan niet snel tijdens een slaapje het huishouden doen. Hij kruipt het liefste achter de stofzuiger aan en vind vooral de uit-knop reuze interessant. Ook het leunen op de deur van de open vaatwasser en dan het bestek uit de bakjes trekken is favoriet bij hem.

Als hij in bad gaat zingen we zo hard kinderliedjes dat de buurman daar vast last van moet hebben. Alle liedjes van de Dd Compagnie minidisco komen voorbij. Niek klapt vrolijk mee en steekt telkens zijn handjes in de lucht.

Kortom we zijn elke dag nog blij dat hij bij ons gezin hoort! Wat is er niet fijner dan om zijn zachte wangetje te kussen en met je neus te kroelen in zijn nekje.

Reizen algemeen

Huilen door darmkrampjes

een slapende baby
Huilen

Onze baby heeft de afgelopen weken gehuild, heel veel gehuild. De hoek van de bank waar ik elke dag zat is volledig doorgezeten. Wat ik ook deed, niets kon het huilen stoppen. Ik heb een aantal keren contact gehad met het consultatiebureau en uiteindelijk ook met de huisarts. Zij konden niets voor onze baby betekenen, ik kreeg letterlijk te horen dat ik de tijd moest uitzitten. De darmen van een baby zijn nog niet rijp en dus is het afwachten totdat dit wel zover was. Sommige baby’s hebben daar nu eenmaal meer pijn van dan anderen. Bij het consultatiebureau kreeg ik de opmerking dat zwangerschapsverlof bedoeld was om zoveel mogelijk tijd met je kindje door te brengen en dat ik dus extra de tijd voor Niek moest nemen.

Buikpijn

Tjonge, wat had dit mannetje een pijn in zijn buikje en die verschrikkelijke hik. Gillen en overstrekken tot het punt waarop hij bijna niet meer vast te houden was. Met zijn vuistjes gebald op zoek naar enige verlichting. Ik probeerde zo rustig mogelijk te blijven want een onrustige moeder kon de situatie alleen maar verergeren. Toch waren er ook momenten dat ik huilend mijn kleine mannetje in mijn armen hield ‘wat kon ik toch doen om hem te helpen?’.

Je kunt het huilen van een baby simpelweg niet negeren, het geluid gaat door merg en been. Dus had ik Niek vrijwel continue bij me in de wandelwagen. Hij lag naast me als ik de vaatwasser stond uit te ruimen of aan het koken was. Uiteindelijk heb ik zelfs een draagdoek geprobeerd zodat ik in ieder geval mijn handen vrij zou hebben. Niek wilde in mijn armen gedragen worden. Hij was pas tevreden als ik stond te wiebelen en op mijn manier stond te zingen.

Internet

Heel internet heb ik afgestruind om tot een oplossing te komen. Eerst ging ik de voeding van Niek verdikken met Johannes Pitmeel en kreeg hij een middeltje tegen darmkrampjes Infacol. Het overgeven werd door het toevoegen van het verdikkingsmiddel Johannes Pitmeel aan zijn fles wel minder wel minder, maar zorgde er ook voor dat het drinken een stuk moeizamer ging. Uiteindelijk ben ik, geheel tegen het advies van het consultatiebureau in, overgestapt op andere voeding Nutrilon Omneo . Met deze voeding, speciaal voor darmkrampjes, ging het al een stuk beter. Nog steeds was het niet ideaal, dus ging ik Niek rechtop voeden en probeerde ik hem zo lang mogelijk na het voeden in een zittende houding te houden. Zijn melk wilde Niek in tegenstelling tot James Bond wel ‘stirred not shaken’, zodat er zo min mogelijk lucht in zou komen. Alles hebben we geprobeerd om de pijn voor Niek te verminderen.

Eens in de zoveel dagen werden we getrakteerd op een luier die de stortvloed niet aankon. Voorzichtig de kleertjes van hem afpellen en in bad. Zelfs de hond trok zijn neus op voor zoveel geurgeweld. Nooit heb ik geweten dat witte voeding er zeegroen uit kan komen. Niek liet scheten die zo hard waren dat mijn servieskast ervan stond te rinkelen. Geen wonder dat hij het daardoor weer op een brullen zette, dat kan niet anders dan zeer doen.

Wandelen met de honden

Gelukkig werd Niek rustig van het liggen in de wandelwagen en de koude buitenlucht op zijn gezichtje. Uren heb ik met de honden gewandeld, een win-win situatie. Niek was rustig, de honden konden heerlijk naar buiten en voor mijn uithoudingsvermogen was het ook niet verkeerd.

Het is jammer dat ik mezelf moest verdedigen dat Niek zoveel huilde. Tja, toen ik voor hem bij de fysiotherapeut was schonk hij haar zijn meest stralende glimlach. Dat, terwijl ik juist zat te vertellen dat hij wel heel veel huilde. Volgens de therapeut voldeed mijn kind niet aan de definitie van een huilbaby. Blijkbaar is een kind wat bijna de hele dag huilt nog geen huilbaby. Voor mij hoefde Niek niet gelabeld te worden tot lieve huilbaby maar ik had wel de behoefte aan meer hulp van degenen die er voor geleerd hadden. Het is voor een moeder (en vader) zwaar om dagelijks een kindje vast te houden wat gilt van de pijn.

Het gaat beter

Langzamerhand begint het nu wat beter te worden met onze Niek. De afgelopen week is het huilen grotendeels gestopt, de buren zijn daar vast ook dankbaar voor. Niek is weer vrolijk en heeft inmiddels zijn handjes ontdekt om naar te loensen. We zeggen nu soms tegen elkaar “stil eens…..sttttttt hoor je dat? Het is stil……”

Als ik nu huil dan is dat omdat ik zo blij word van zijn mooie glimlach, want ook een lach van een baby gaat door merg en been.

Reizen algemeen

Poepen tijdens de nachtelijke voeding

slapende baby in een doek
Dromen

Eindelijk weer eens een avondje uit met mijn vriendinnen. Dit keer hebben we kaartjes voor de Chippendales. Vol verwachting wachten we in de zaal tot het licht op het podium uitgaat. De vrouwen zetten zich schrap als de muziek aanzwelt. In de verte hoor ik babygehuil. Het gehuil klinkt luider en luider en ik voel dat ik wakker begin te worden. Nee! Ik wil nu nog niet wakker worden! Laat me deze droom nog even afmaken…….

Langzaam open ik mijn ogen. Zonder bril en met een slaperig hoofd probeer ik de cijfers op mijn wekker te ontcijferen. Met mijn hand zoek ik ondertussen naar mijn bril.  Elke nacht tussen 2 en 3 vraagt Niek om zijn nachtelijke voeding. Onze pogingen om hem wat langer te laten doorslapen zijn jammerlijk mislukt.

Poepen tijdens de voeding

De kraamverzorgster leerde ons om pas na het verschonen van zijn luier te voeden. Na zes weken begrijp ik nog steeds de logica daar niet van. Niek poept het liefste tijdens de voeding. Met een gelukzalige glimlach op zijn lippen en een rood hoofd perst hij alsof zijn leven ervan af hangt. Zachtjes voel ik de zachte plopjes op mijn benen. Er gaat niets boven de geur van verse poep op dit nachtelijke uur.

Is dat niet man eigen? Poepen op een net schoongemaakte wc?

Welke luiers?

Het verschonen van onze baby is een secuur werkje omdat hij anders dwars door zijn luier heen plast. Elke nacht weer was onze baby nat. De enige luier die bestand is bleek tegen de nachtelijke plas zijn de duurdere Pampers Premium

Overdag gebruik ik allerlei verschillende soorten luiers en voor de nacht Pampers Premium . Niet dat het altijd goed gaat maar het is er wel op vooruit gegaan. Overigens plast onze baby het liefste als hij zijn luier af heeft, soms moet je wegspringen om niet geraakt te worden.

Babywrestling

Niek ligt geen moment stil tijdens het verschonen. Midden in de nacht is mijn coördinatie houterig. Daar maakt Niek handig gebruik van. Hij trekt zijn beentjes op als ik ze juist naar beneden wil hebben en als hij zijn beentjes omhoog moet doen spartelt hij als een vis aan een haakje. Niek streng toespreken heeft nog geen enkel effect, dus sta ik daar midden in de nacht een potje met hem te babywrestelen.

Slaperig

‘Om je kindje te leren doorslapen is het verstandig om tijdens de nachtelijke voedingen het zo saai mogelijk te maken. Dus geen tv aan, zo min mogelijk licht en niet te veel kletsen met je baby’, lees ik op internet. Daar zit ik dan met een warme baby op schoot te luisteren naar zijn zachte zuiggeluidjes. Hij doet er  voor mijn gevoel uren over voordat zijn flesje leeg is. Mijn ogen worden zwaarder en zwaarder terwijl ik op de rand tussen waken en slapen zweef. “Lieve Niek, zou je even wat harder door willen drinken?”, hoor ik mezelf vragen. Slapen is nu geen optie, het zweet breekt me uit van de krachtsinspanning om wakker te blijven. Zelfs mijn hond wordt chagrijnig van zo weinig slaap.

Het geluid van het zuigen op een lege fles zorgt ervoor dat ik weer even opleef. Na een boertje gaat Niek weer pruttelend zijn bedje in. Op naar de volgende voeding die meestal precies 3 uur na nu opgeëist zal worden door mijn lieve baby.

Koud van de nachtelijke slaapwandeling kruip ik tegen mijn vriendje aan. Lukt het mij om verder te dromen over de Chippendales?  “Wie weet kan ik er met mijn vriendinnen samen eens naar toe? Hoewel, ik moet er niet aan denken om op het podium getrokken te worden door een van die mooie mannen, de verschutting! Echt niets voor mij, of toch? https://www.chippendales.com/

En als ik nu eens kaartjes koop voor de achterste rij”, bedenk ik nog voordat ik afzak in een droomloze slaap……….

Reizen algemeen

Verkouden baby

slapende baby in een doek
Baby is verkouden

Ons kleine baby van 3 weken oud is neusverkouden, daardoor heeft hij minder lucht om zijn flesje leeg te drinken. Halve flesjes worden er dus gedronken door Niek, met als resultaat dat hij doorlopend honger heeft.

De afgelopen nachten was het dus bal in ons huis. And as we speak feesten we nog steeds door. Na elk niesje is het huilen geblazen, maar door het huilen krijgt hij het natuurlijk benauwder. Als hij voeding terug geeft voelt dat voor hem, met een volle neus, niet prettig. Niek zit vrijwel continue bij op ons op schoot of anders staan wij aan zijn wiegje. We houden Niek samen goed in de gaten want bij de minste ongerustheid willen we de huisarts bellen. Heel zielig voor ons mannetje en hij begrijpt er natuurlijk niets van.

Blauwe wallen

Als ik in de spiegel kijk verbaas ik me over de wallen onder mijn ogen. Nog nooit zijn mijn wallen zo blauw en zo groot geweest. Na drie weken van gebroken nachten en de laatste doorwaakte nacht voer ik een continue gevecht om niet tegen de deurpost aan in slaap te vallen. Zelfs de zoete kindermelodietjes van de babymobiel of de zachte drinkgeluidjes van Niek worden me soms teveel.

Als Niek in het holst van de nacht begint te huilen worstel ik met de slaap om bij mijn positieven te komen en voldoende wakker te worden. Daar zit je dan midden in de nacht als de hele wereld slaapt, met je kleine ventje in de stoel te luisteren naar zijn drinkgeluidjes. Hoewel we allebei doodop zijn van de nachtelijke slaaponderbrekingen hoor je ons niet klagen, we zijn blij met ons gezinnetje. Xiano mijn oudste zoon is de enige hier in huis die elke keer weer fris zijn bedje uit komt. Hij vraagt elke ochtend steevast of we lekker geslapen hebben? Hij krijgt niets mee van onze nachtelijke escapades maar heeft ook totaal niet in de gaten dat René en mama verkreukeld bij het ontbijt zitten.

Afgelopen week heeft Niek 1 nachtje doorgeslapen, dat is pas eng als je ‘s-morgens wakker wordt. Ik durfde niet naar zijn kamertje te lopen om te kijken,  René moest dit dus doen.

Niek je hebt met ruime voorsprong van ons gewonnen. Als pasgeboren baby heb je zowel je papa als je mama door slaapgebrek gevloerd! Hoewel papa, doorgaans, een sportieve maar vooral energieke man is heb ik hem nog nooit zo vaak zien rondhangen op de bank, wezenloos voor zich uit starend in het niets…..

Reizen algemeen

Opvoeden enzo…..

Worstelen met de opvoeding

Ik kan soms echt worstelen met het opvoeden van mijn zoon. Er zijn zoveel situaties te bedenken dat ik niet meer weet hoe ik moet reageren. Moet ik het gedrag negeren, uitleggen, praten of werkt straffen beter? Ik ben een politieagent in burger die boetes voor overtredingen uitdeelt in huis.

Wat zou het fijn zijn om een psychologische hulplijn te kunnen bellen voor alle instant opvoedvragen. Gewoon dat je heel snel even kunt overleggen om de juiste koers te bepalen. Hoewel? Hoeveel heb ik nu eigenlijk aan geleerde opvoeders? De geleerden kunnen het er ook maar niet over eens worden hoe de perfecte opvoeding eruit zou moeten zien. Er gaan stemmen op dat straffen vooral heel erg uit den boze is terwijl anderen juist het positief blijven praten met je kind als schadelijk bestempelen. Een kind heeft het volgens sommige geleerden juist nodig om af en toe flink gefrustreerd te raken. In zijn latere leven zal je kind ook tegen frustraties oplopen, hij moet leren dealen met het woordje ‘nee’.

Als opvoedende ouder moet je vooral blijven kijken naar de effecten van de opvoeding op jouw kind. Dat effect op mijn kind, daar zit voor mij het probleem. We lijken vaak  rondjes te draaien in een vicieuze cirkel zonder uitgang.

Voor de struggelende moeders om me heen weet ik vaak wél een oplossing te bedenken, want opvoeden vanaf de zijlijn is niet moeilijk. Zodra mijn zoon mijn irritatie knoppen indrukt sta ik letterlijk met mijn handen in het haar. Hoe vaak heb ik mezelf niet voorgenomen om op een rustige evenwichtige manier te reageren. De eerste 10 waarschuwingen gaat dit me goed af, dan ben ik best een beetje trots op zoveel geduld. Maar na 11 keer waarschuwen wil ik net als een klein kind stampvoetend boos naar mijn kamer rennen ondertussen schreeuwend “jij bent niet leuk, ik speel niet meer met jou!”

Soms doe ik maar wat

Natuurlijk kun je als moeder niet stampvoetend roepen dat je kind niet leuk is op dat moment, en dat doe ik dan ook niet. Dit is not done! Zo wie zo is het heel lastig om als moeder aan andere ouders toe te geven dat je het soms echt even niet meer weet. Dat het aantal grijze haren op je hoofd door de opvoeding in rap tempo toeneemt, dat je slapeloos naar het plafond ligt te staren omdat niets maar dan ook niets lijkt te werken.

Ik kom dus uit de kast wat mijn opvoedstijl betreft ‘ik beken dat ik maar wat aanmodder in de hoop dat mijn zoon, ondanks mijn gebreken, zal opgroeien tot een evenwichtige volwassene’. Ondertussen zoek en lees ik me suf op internet naar manieren om een betere opvoeder te worden. Ik voer zoekopdrachten in als ‘hoe leer ik mijn zoon van 10 beter te luisteren?’ en ‘hoe ga ik om met de rommel die mijn zoon elke dag weer produceert?’.

Het werkt niet

Hoe vaak zucht ik niet tegen René ” ik heb het idee dat mijn woorden niet aankomen, hij kijkt dwars door me heen”. Regelmatig ben ik die spreekwoordelijke ezel die weer haar neus drie keer stoot tegen dezelfde steen. Tijdens het opvoedgesprek beloofd hij me beterschap voor de volgende keer. Voor de goede orde zegt hij ook nog “sorry mama”. Trots geef ik mezelf een schouderklopje want dit keer ben ik rustig gebleven en heb ik de situatie op een juiste manier gehanteerd!

Binnen een paar minuten na dit opvoedgesprek gebeurd er wéér iets waar ik niet blij mee ben, waar ik al 200 keer een gesprek over gehad heb. Dat is precies het moment waarop ik breek, dan hoor ik mezelf roepen “hoe vaak moet ik nog iets aan je uitleggen voordat je weet dat het niet mag?”. De reactie van mijn zoon is steevast “sorry mama, ik ben het vergeten” of “sorry mama, ik heb er niet over nagedacht”. Maar als je toch elke keer hoort dat hij het vergeten is of er niet over nagedacht heeft, tja wat dan?

Uit ervaring weet ik dat de stomste vraag die je als ouder aan je kind kunt stellen is “waarom doe je dit nou?”. “Kun je me uitleggen hoe we er samen voor kunnen zorgen dat je het niet meer vergeet?”

Op zulke dagelijkse momenten voel ik mezelf een slechte opvoeder, waarom kan ik mijn kind niet leren dat bepaalde dingen echt niet kunnen. Want hoe kan het dan dat hij nooit vergeet dat hij nog zakgeld krijgt maar wel elke dag vergeet om zijn broodtrommeltje in de keuken te zetten?

Leg ik dan soms de lat te hoog voor hem? Wat mag ik nu wel of niet verwachten van een 10 jarige? Mijn zoon weet dat hij het beste de tirade van mama kan uitzitten en dat hij ‘ja’ en ‘Amen’ moet knikken op de juiste momenten. Hij voelt feilloos aan dat mama ook niet altijd weet hoe ze met de situatie om moet gaan.

Hij is zo lief!!!

Als moeder vergeef je elke keer weer het gedrag van je kind als hij met zijn bruine kijkers heel lief in je ogen kijkt. Als hij vraagt of ik nog koffie lust of een dikke knuffel komt brengen. Of als hij ’s morgens nog een beetje slaperig tegen je aankruipt en al zijn dromen aan je vertelt. Dat hij spiderman was in zijn droom en de wereld gered heeft. ‘Ach’ denk ik dan, ‘ik zal in de opvoeding toch nog wel iets goed doen als hij erover droomt om de wereld te redden’.

Ik ben ook maar een mens, een opvoeder die in ieder geval haar stinkende best doet om een slim ventje netjes aan de maatschappij af te leveren.

Reizen algemeen

Laat jij jouw jongen genoeg jongen zijn? SIRE

Eindelijk SIRE begrijpt mijn worsteling. Ik probeer al jaren mijn jongen een jongen te laten zijn. Steevast probeer ik hem achter de TV of X-box weg te trekken om hem naar buiten te sturen. Helaas staat mijn kind als een boemerang binnen twee tellen weer voor mijn neus.  “Mama er is niemand buiten om mee te spelen”. Tja, wat doe je dan als ouders? Buiten spelen lijkt soms wel iets wat bij vroeger hoorde, het is niet meer van nu. Het gros van de kinderen vermaakt zich digitaal en speelt niet meer buiten. De speeltuinen in onze buurt liggen er verlaten bij.

Ik vraag me zelfs af of mijn zoon ooit wel aan belletje trek gedaan heeft of zomaar iets anders stouts. Het heftigste wat hij me van de week vertelde is dat hij met een vriendje geprobeerd heeft om een slak te redden. Zijn huisje was kapot. Hij en zijn vriendje dachten dat de slak zonder huisje verder kon als naaktslak. Voorzichtig hebben ze het kapotte huisje van het beestje afgehaald in het volle vertrouwen dat ze daarmee een levend wezen gered hadden.

Geen computers

Met alle macht probeer ik dus de computers en de tv zo min mogelijk aan te bieden. Het aantal vriendjes over de vloer is drastisch terug gelopen sinds mijn zoon overdag niet meer op de X-box mag en ik hem zijn vriendjes naar buiten stuur om te spelen. Daar voel ik me als moeder best schuldig over, ben ik dan toch die tuttige mama die de jeugd van tegenwoordig niet meer begrijpt? Het voel als chantage, ik moet sterk zijn om niet overstag te gaan.

Vervelen

Ik zag als een berg op tegen deze vakantie. Hoe moet ik in godsnaam een 10 jarige bezig houden als de stekker nergens in mag? Mijn zoon hangt rond in een stoel of ligt languit op de bank, zijn lijf straalt uit ‘ik verveel me, vermaak mij!’. Als ik zeg dat hij best kan spelen met die bergen speelgoed in zijn kamer dan komt hij niet verder dan zijn eeuwige Donald Ducks.

Weer voel ik me schuldig, moet ik dan alles aan de kant gooien om een verveelde 10 jarige te vermaken? Mijn gedachten gaan terug naar vroeger thuis. Echt niet dat mijn moeder ons vermaakte, no way, zij had het te druk met het huishouden en andere zaken. Overigens hoefde ik niet vermaakt te worden, ik had toen al zoveel hobby’s dat ik eigenlijk geen tijd meer had voor een hobby. De vakantie vloog voorbij, voor ik er erg in had zat ik weer op school.

Mijn zoon heb ik, toen hij klein was, van alles aangeboden. Dagenlang heb ik met hem zitten schilderen, puzzelen, knutselen alles wat maar een beetje creatief was. Pakken geld heb ik uitgegeven aan mooi speelgoed waar hij wat mee kon bouwen. Ik had zo gehoopt dat er een leuke passie of een hobby uit voort zou komen. Toen de Ipad en de DS hun intreden deden bleek al snel dat mijn kleine kereltje liever speelt met een beeldscherm en uren kan kijken naar een opgenomen game op Youtube.

Wie is hij nu echt als jongen?

Waarom probeer ik mijn zoon eigenlijk te veranderen in een mannetje met bergen vriendjes? Waarom wil hem zo graag met rode blosjes op zijn wangen thuis zien komen? Is hij niet gewoon gelukkiger als hij met een computer kan rotzooien?

In mijn hart vind ik dat een jongen levensechte vrienden zou moeten hebben en geen digitale! Is dit nog wel een realistische gedachte? Het zorgt binnen ons gezin voor strubbelingen omdat ik iets van hem wil waar hij eigenlijk geen zin in heeft. Hij moet van mij sociaal leren zijn terwijl hij liever alleen speelt. Hij gaat naar buiten om van het gezeur af te zijn. Zucht……..wie zegt dat opvoeden makkelijk is? Vergeet het maar, opvoeden is moeilijk, heel moeilijk.

Wie houden we voor de gek?

Terwijl mijn zoon buiten moet spelen zitten de volwassenen op hun mobiel te facebooken of te appen. Hoe vaak checken wij onze mobiel niet even? Zitten wij nog op een verjaardag of aan een etentje met vrienden zonder onze telefoon? Hoe sociaal zijn wij eigenlijk nog? In de wachtkamer zit niemand meer te wachten op een tijdschrift, als de dokter maar gratis WiFi heeft zijn de patiënten al tevreden.

Ik worstel nog wel een tijdje door met mijn kind. Over een paar jaar gaat hij toch volledig digitaal dan hoeft hij niet meer te luisteren naar zijn ouderwetse moeder. Ik stuur hem tegen die tijd wel even een appje dat we gaan eten en digitale kus als hij gaat slapen, zo ga ik ook met de tijd mee….

 

 

Reizen algemeen