Gelukkig poepen wij anders dan een hond

Deze titel klinkt gek, maar daar stond ik vanmorgen, tijdens het uitlaten van mijn hondjes, over na te denken.

Als wij op onze hond zouden lijken, dan zou een toiletgebouw er ineens heel anders uitzien.

Rondjes draaien

Als een hond aandrang krijgt, moet er eerst gesnuffeld worden. Het juiste poepplekje is moeilijk te vinden, de geur moet precies goed zijn. Je ziet de hond denken ‘he, hier was ik gisteren ook, hmmm zal ik hem hier bijleggen of ruikt het verderop toch nog iets beter?” Je hond draait snuffelend rondjes om een molshoop heen en kan wat besluiteloos zijn over waar hij zijn bergje neer zal laten komen. Op het moment dat zijn kontje een beetje naar beneden gaat, ruikt hij ineens een andere veel betere geur. Hup, billen bij elkaar om te hupsen naar het andere betere plekje. Met een gelukzalige blik voert je hond zijn taak uit.

Honden hangen regelmatig met hun neus boven de drol van een ander, om even goed diep de geur van de ander op te snuiven. Het nut om aan poep te ruiken ontgaat mij totaal. Zeg toch zelf, er is toch niets ergers dan een toilet binnen te gaan waar een voorganger net druk bezig is geweest?

Toiletgebouw

Stel je nu eens voor dat wij dezelfde gewoontes als onze hond hadden? Hoe zou ons toiletgebouw er dan van binnen uitzien? Een grote betegelde hal waarin iedereen met blote kont, blij door elkaar heen zou rennen en de tijd zou nemen om elkaar eens goed te besnuffelen? Mensen die rondjes draaien om oude bergjes poep heen om het juiste plekje te vinden? Denk je dat wij dan ook zouden weglopen met een blik van ‘he, kijk mijn drol daar eens liggen, dit is mijn territorium’?

Opruimen

Mijn hond zoekt heel zorgvuldig en met veel liefde zijn poepplekje uit. Daarom vind ik het elke keer weer zielig dat ik als baasje verplicht ben om zijn drol op te ruimen.

Het moment dat mijn hond van zijn zorgvuldig uitgezochte plekje afstapt, doe ik een stap naar voren met een zakje om mijn hand. Ondertussen hopend dat ik niet op een zorgvuldig uitgezocht plekje van een andere hond stap….

Reizen algemeen

André Hazes jr

Voor mijn verjaardag had ik kaartjes van André Hazes jr in Ahoy gekregen. Gisteren was het dan zover, in de auto naar Rotterdam. In de auto probeerden wij al in de sfeer te komen maar een ongeluk net voor ons gebeurd, haalde de feeststemming toch iets naar beneden. Nu nog zie ik de vrouw voor me zoals ze huilend naast haar auto stond.

Tv-opnamen

Tot mijn spijt had ik niet veel werk van mijn haar en make-up gemaakt. Juist omdat wij vooraan stonden werden we deel van de tv-opnamen. Voor ons liep een cameraman heen en weer die shots van het publiek maakte. De cameraman stond ons een aantal keren van zo dichtbij te filmen dat ik zijn camera met simpele handbeweging uit had kunnen zetten. Een camera zo dicht op mijn gezicht gaf me een ongemakkelijk gevoel.

Zodra iemand een camera op mij richt raak ik spontaan de controle over mijn gezicht kwijt. Als de fotograaf roept dat ik even moet lachen dan weet ik niet meer welke spieren in mijn gezicht ik daarvoor moet gebruiken. Er is ooit een fotograaf geweest die het als volgt heeft opgelost “je sluit je ogen en als ik ja roep dan doe je ze open, zo sta je in ieder geval met je ogen open op de foto”.

Jaloers als ik ben op mensen die wel fotogeniek op de foto kunnen staan. Sommige mensen hebben een soort van fotogezicht, zodra ze een camera zien springt hun gezicht meteen in de juiste houding. Ik heb geen fotogezicht of een beste kant, als ik te hard lach  zie je teveel tandvlees en grote voortanden. Vooral de foto’s waarin ik beweging ben, die zijn het ergste, een grimas op mijn gezicht alsof de grote boodschap wat moeizaam was.

Het werd er allemaal niet beter op toen Andre Hazes jr een of ander commando door zijn microfoon brulde waarop iedereen spontaan met bier begon te smijten. Dus daar stonden we dan met een camera op ons gericht met een glas bier in mijn haar, in plaats van mijn hand, te bedenken hoe we over zouden komen op tv.

Geweldige show

Andre Hazes jr heeft een geweldige show weg gegeven, wij gaan zeker nog een keer heen. Het was het meer dan waard! We hebben gedanst, gezongen, gegild en ons vreselijk misdragen, we zouden ons moeten schamen!

Wij wensen de tv-producent veel wijsheid door ons uit de show te knippen, dat is veel beter voor de kijkcijfers……

 

 

 

 

 

Reizen algemeen

Bijna diabetes

Diabetes

Tijdens de zwangerschap van Niek werd er zwangerschapsdiabetes bij mij geconstateerd (mijn oude blog Dus toch zwangerschapssuiker). Van de internist kreeg ik daarom een handig meetapparaatje om zelf mijn bloedsuikerwaarde te bepalen. Het was de bedoeling dat ik rond de 6 mmol zou blijven.

Meten na mijn zwangerschap

Na mijn zwangerschap heb ik een verhoogd risico op het ontwikkelen van ouderdomsdiabetes. Omdat ik lichtelijk tot zwaar suikerverslaafd ben, vermoed ik dat ik ooit aan de beurt zal komen.

Soms meet ik daarom nog wel eens mijn bloedsuikerwaarde op een nuchtere maag. Zo ook een paar weken geleden. Het apparaatje telt langzaam af van 5 naar 0. Tot mijn afgrijzen zie ik het cijfer 10 op het beeldscherm verschijnen. Jeetje, dat is best een hoge waarde op een nuchtere maag. Zie je wel toch, diabetes, concludeer ik.

Meteen schiet ik in zak en as. Nu moet ik op dieet, geen wijntje, geen chocolade en toch maar eens wat gaan doen met de adviezen van de diëtist van vorig jaar. Zie je nou wel dat krijg je ervan als je geen gebakje kan laten staan, waarom heb ik niet vaker nee gezegd? Zo kan ik natuurlijk nooit meer gezond oud worden met Rene. Rene die sportiever is als sportief, die zelfs een marathon weet uit te lopen. Het uitzicht wordt steeds donkerder voor mijn gevoel.

Vanaf nu is het klaar, toch meer fruit eten en nog meer proberen te bewegen. Terug naar een sportief en gezond leven. Ik weet nog niet precies hoe, maar hier in huis gaan er dingen veranderen!

Ik sta mezelf zielig in de spiegel aan te kijken als er ineens een enorme tl-lamp boven mijn hoofd gaat branden. Natuurlijk stomkop, ik heb krentenbrood in mijn handen gehad voordat ik ging testen en heb daarna mijn handen niet gewassen! Krentenbrood is zoet, er heeft dus suiker op mijn vingers gezeten, vandaar die hoge uitslag. Eureka!

Tutje die ik ook ben, bijna was ik op dieet gegaan maar dat is gelukkig nu niet meer nodig. In een opperbest humeur strooi ik chocoladehagelslag op mijn brood, tja we moeten natuurlijk wel nog een beetje blijven genieten toch?

Reizen algemeen

50 jaar getrouwd

Mijn ouders waren vorige week 50 jaar getrouwd hoe bijzonder is dat dan? Het leverde ze zelfs een taart op van onze burgemeester.

Hoeveel stellen halen tegenwoordig nog 50 jaar? Ik in ieder geval niet. Hoewel ik destijds trouwde met de beste bedoelingen was mijn huwelijk na 12 jaar over en uit. Achteraf was mijn huwelijk al jaren daarvoor op sterven na dood, weggaan kwam niet in mijn woordenboek voor.

Scheiden

Voor mijn scheiding had ik mijn mening klaar over gescheiden mensen. Ik had het idee dat mensen veel te makkelijk een scheiding aanvragen. Nu ik zelf een scheiding achter de rug heb weet ik wel beter. Het is een emotioneel moeilijk proces, ik schaamde me zelfs ervoor dat het zover gekomen was.  Het is eng om weg te gaan en opnieuw te beginnen. Het is alsof je in het diepe springt maar niet zeker weet of je kunt zwemmen. Het meest verdrietig was ik om mijn oudste zoon. Het feit dat hij heen en weer geslingerd zou worden tussen twee huizen. Kinderen zijn bij een scheiding altijd de sjaak toch?

Nooit meer trouwen

Na mijn scheiding had ik een nieuwe lijfspreuk “de eerste de beste die mij nog ten huwelijk wilde vragen moest heel hard kunnen lopen!”.

Maar toen ontmoette ik René en ontdekte ik dat een relatie zoveel meer kan bieden. We accepteren elkaar voor wie we zijn, er is geen behoefte om de ander te veranderen in iets wat hij of zij niet is. Er is heel veel liefde tussen ons.

Jammer

Het is jammer en verdrietig dat we elkaar zo laat in ons leven tegengekomen zijn. Als ik geen profiel op Pepper internetdating had aangemaakt was ik de liefde van mijn leven mis gelopen. Doodeng was dat internet daten. Met zweet in mijn handen zat ik achter mijn computer berichtjes te versturen. Ik heb zelfs een keer virtueel ruzie gemaakt met een knakker die wel wist hoe ik in elkaar stak want zijn schoonzus was psycholoog?!?

Als het dan toch op een daadwerkelijke ontmoeting aankwam was ik op van de zenuwen, maar ik ging wel. Zo heb ik een date gehad met een man die, voordat ik mijn eerste kopje koffie op had, meteen begon te zoenen. Hoe zenuwachtig ik ook was ik heb die man duidelijk gemaakt dat hij ietsje pietsje te snel ging!

Met René had ik een ontmoeting op het strand van Egmond aan Zee. Wauw, wat een leuke man kwam daar aangelopen! Ik werd totaal van mijn voeten geveegd. Al snel ontdekte ik het grootste pluspunt van René, hij kan heerlijk koken en is lief zonder een watje te zijn. De eerste keer toen ik bij hem thuis kwam had hij echte bonbons gehaald met verschillende soorten vulling erin.  Door de bonbons wist ik het zeker, deze man laat ik nooit meer gaan.

Beslissing

Mijn beslissing om te gaan internetdaten heeft mijn leven voorgoed veranderd. Het was de beste beslissing ooit. Ik weet dat niet iedereen op deze manier de liefde kan vinden en dat ik enorm veel geluk heb gehad. Wat zou ik graag de 50 jaar halen met mijn grote lieve kanjer!

Het blijkt maar weer dat er beslissingen in het leven zijn die eng zijn en waarvoor je het liefste hard weg wilt lopen, maar als ze eenmaal gemaakt zijn kan je leven er zo maar ineens heel anders uit zien.

Papa en mama, gefeliciteerd met jullie jubileum. Ik hoop dat er nog vele jaren mogen volgen. En hoewel ook jullie leven niet altijd over rozen ging en een huwelijk soms hard werken is, zijn jullie toch zover gekomen. Love you!!!

Lees ook: Ondertrouw

Reizen algemeen

Stoere Mechelse herder

Wij hebben een stoere uit de kluiten gewassen Mechelse herder in huis, zijn naam is Aaron. Aaron is van het type ‘don’t mess with me”. Aaron speelt hard en onbeheerst, het heeft René  al een duimnagel gekost. Als ik René en Aaron in huis zie spelen roep ik elke keer weer ‘stop daarmee, want dit gaat pijn doen!”.

De twee zijn vijanden en vrienden van elkaar.  Vijanden op het moment dat Aaron, als een botte boer, René weer eens pijn gedaan heeft. Vrienden als ze er samen op uit trekken met de fiets of voor een lange wandeling.

De roedelverdeling is als volgt in huis: René is de roedelleider, daarna komt Aaron als zijn chaperonne en dan kom ik als vrouwtje van de roedelleider en voedselverzorger.

Cesar Millan

Aaron gedoogt mij met uitlaten. Het lijkt erop dat ik de riem en dus de touwtjes in handen heb, maar eigenlijk is Aaron degene die volledig bepaalt welke kant de wandeling opgaat.  Als Aaron los loopt en René roept “Aaron kom voor” dan komt Aaron keurig in draf aangelopen waarna hij slijmerig met een welhaast verliefde blik, naast het been van René gaat zitten. 

Ik heb al vele uitzendingen van de hondenfluisteraar bekeken en weet inmiddels ook dat het mijn lichaamshouding te maken heeft. Je moet goed doorademen en visualiseren dat je de grote leider bent. Borst vooruit en jezelf onoverwinnelijk voelen zodat je dat gevoel over kan brengen op je hond. Hij zal je leiderschap volgen, volgens de grote Cesar Millan. Ondanks al mijn oefeningen gebeurt er helemaal niets als ik Aaron roep. Aaron steekt nog net niet zijn middelvinger naar me op. Soms zet hij een paar passen in mijn richting om vervolgens verveeld om zich heen te gaan staan kijken of hij negeert me en gaat gewoon verder met waar hij mee bezig was. Het commando “kom voor” slaat nergens op, degene die uiteindelijk voor komt dat ben ik, Aaron zorgt ervoor dat ik naar hem toe moet lopen in plaats van andersom.

Mijn stem is te zacht om enige indruk te maken op wie dan ook laat staan op een Mechelse herder. Buiten de deur is Aaron het stoere mannetje en ik ‘tja wat ben ik eigenlijk?’.

Uitlaten wordt moeilijker

Nu ik hoog zwanger ben hebben Aaron en ik er samen wel een probleemje bij gekregen. Waar ik voorheen met mijn gewicht aan zijn riem kon hangen, ben ik nu gemakkelijk omver te trekken. Gisteren ging ik met Aaron naar het strand. De weg van de auto naar het strand heeft hij me werkelijk voortgetrokken om alles te kunnen besnuffelen wat hij wilde besnuffelen. Ik kon er alleen maar lijdzaam achteraan waggelen. Ondertussen bleef ik roepen “Aaron naast!” en “Aaron volg!”.  Voorbijgangers moesten lachen om hoe wij daar samen liepen. Een Mechelaar hangend aan zijn riem met aan het uiteinde van de riem een hijgende bolle zwangere vrouw.

Aaron poept altijd ergens op of ergens in. Het liefste hangt hij zijn kont in de brandnetels om zijn behoefte te doen. Hoewel ik altijd ‘poepzakjes’ bij me heb ga ik niet mijn handen in de brandnetels steken om zijn poepjes in het zakje te deponeren. Gisteren op het strand vond Aaron een nieuwe plek, namelijk een mooi keurig bloembakje voor een restaurant. Ik schaamde me rot, na een goede ruk aan de lijn heb ik Aaron letterlijk van die bloembak afgetrokken. Even later trok hij alsnog zonder enige gene zijn poot op tegen het reclamebord van het restaurant.

Sinds gisteren ben ik tot de conclusie gekomen dat uitlaten, zolang ik zwanger ben, niet meer tot de mogelijkheden behoort. Het is te gevaarlijk, straks val ik op mijn buik.

Alleen nog maar knuffelen

En dus kan ik alleen nog maar knuffelen met Aaron. Want hoe bot en stoer hij ook is, hij is een knuffelkont. Als ik even op de bank in slaap val voel ik op een gegeven moment een natte snuit op mijn neus om aandacht.

Hij is, nu ik zwanger ben, waakser dan ooit en doet net of ik zijn baby draag. Als ik samen met René de honden uitlaat loopt Aaron heel beschermend voor me, alsof hij zeggen wil “blijf af dit vrouwtje hoort bij ons! “.  Lizzy, mijn chihuahua beschermt mij ook, met haar tandeloze bekkie jaagt zij elke hond weg die te dicht bij mij in de buurt komt.

Straks met de baby

Hoe moet het straks met de baby? René en ik hebben ons daar al op voorbereid. Aaron mag bij de baby als wij erbij zijn maar nooit alleen. Omdat Aaron heel lief is voor kinderen maak ik me er niet al teveel zorgen om. Kinderen mogen niet spelen met Aaron en ook geen commando’s geven. Knuffelen en aaien mag wel.

Hoe ik straks de honden uit moet laten met een kinderwagen weet ik nog niet, het zal een hele uitdaging worden. Ik krijg het nu al Spaans benauwd van……

 

Reizen algemeen

Ochtendwandeling

foto van een natuurgebied

Vanmorgen liep ik al om 8:00 in het park met mijn hondjes voor een ochtendwandeling. Het eerste half uur kwam ik helemaal niemand tegen, de wereld sliep nog. Terwijl ik daar zo loop hoor ik de vogeltjes fluiten en de steentjes knarsen onder mijn schoenen, in mijn buik voel ik ons kleine mannetje bewegen. De hondjes scharrelen wat rond en ik voel de eerste warme zonnestralen op mijn gezicht. De meeste mensen slapen nog en missen daardoor dit moment op de vroege zondagochtend.

Tussen leven en dood

Mijn gedachten dwalen af naar 2004, het moment waarop het mis ging met Armando* en met mij. Door de placentaloslating verloor ik destijds in korte tijd heel veel bloed. Het was zoveel bloed dat ik in shock raakte en ternauwernood door de ambulancebroeders weer terug gehaald ben van wat men noemt de wereld tussen leven en dood. Ik had een bijna dood ervaring. Nu ben ik altijd als de dood geweest voor de dood maar hoe gek het ook klinkt, het was een mooie ervaring.

witte wereld

De pijn van de placenta loslating vervaagde meer en meer en ik besefte dat ik het leven los ging laten. Ik voelde de berusting om wat ik los ging laten, het was goed zo. Ik was in een witte wereld waar ik ondergedompeld werd in een serene rust. Er was geen tunnel en ik heb niemand gezien, er was alleen maar diepe rust.

De ambulancebroeders hebben deze rust weten te verstoren door aan alle kanten infusen in mijn armen en handen de steken. Plotseling was ik terug in de kamer waar ik in shock geraakt was. De pijn was er weer en ik was zo ontzettend ziek. Met loeiende sirenes werd ik afgevoerd naar het ziekenhuis. In de ambulance wilde ik niets liever dan terug gaan naar die mooie witte wereld, maar de verpleger bleef maar tegen me praten en hij verwachte vervelend genoeg nog antwoord ook! Elke keer als ik weer even wegzakte of een poging daartoe deed begon hij weer een praatje met me.

Boos

Het jaar wat volgde op mijn bijna doodervaring was ik vooral boos, boos op de mannen die mijn leven gered hadden. Ik was op zoek naar de rust van de witte wereld, een rust die ik hier niet kon vinden. Hier zat ik dan zonder kindje op de bank met de boosheid om het niet doodgaan van mezelf. Ik begon verhalen te lezen over mensen met een bijna doodervaring en allemaal waren ze veranderd. Stuk voor stuk keken ze anders tegen het leven aan. Nou, dat gevoel had ik helemaal niet, ik had een hekel gekregen aan het leven hier. De eerste jaren durfde ik niet meer te gaan slapen zonder het licht aan te laten. Als ik wakker werd moest ik direct kunnen zien waar ik was, ik was niet meer veilig in het donker.

Jaren later

Nu jaren later zie ik wel dat ook ik anders tegen het leven aankijk. Ik weet niet of het door het verdriet om Armando* komt, wat een mooi plaatsje in mijn leven heeft gekregen, of door de bijna doodervaring maar ik kan zoveel meer genieten dan vroeger. Aan de andere kant komt agressie en oneerlijkheid veel harder binnen, ik kan mezelf er niet meer zo voor goed afsluiten.

Ik ben net een spons die elke mooie of nare ervaring opzuigt, alles heeft net iets meer kleur gekregen. Het besef dat je leven, binnen een paar tellen zonder waarschuwing vooraf, kan eindigen doet je anders in het leven staan. Nu ik weer zwanger ben, de liefste vriend ter wereld heb en een mooie Chinazoon verzucht ik nog weleens dat het veel te snel gaat. 45 jaar oud ben ik alweer en er is zoveel moois in mijn leven. De jaren vliegen voorbij, voordat we er erg in hebben zullen ook wij weer afscheid moeten nemen van elkaar. Waarom hebben we elkaar niet eerder ontmoet? De tijd die er nu nog over is, is voor mijn gevoel veel te kort.

Zoals ik hier ‘s-morgens vroeg loop in het park met de zon op mijn gezicht, kan ik bijna de rust van de witte wereld weer voelen. Bijna, want nog steeds is er geen plek op aarde gelijkwaardig aan mijn gevoel tijdens de bijna doodervaring. Bang voor de dood ben ik al jaren niet meer, als het mijn tijd is dan is het mijn tijd. Ik voel alleen nu al een soort van spijt dat ik het jammer zou vinden om mijn leven zoals het nu is achter me te moeten laten.

Voor mij persoonlijk was het verlies van Armando* een gebeurtenis die enorm verdrietig was maar ook een gebeurtenis waaruit mooie dingen voortgekomen zijn. Ik spreek alleen voor mezelf want voor iedereen is het verlies van een kind een eigen verdriet met eigen scherpe randjes. Nooit zal ik tegen een andere ouder zeggen, die een kindje verloren heeft, dat het allemaal wel goed komt. Je leven na zo’n verlies verandert voorgoed er is geen weg meer terug.

Reizen algemeen

Kritiek op mijn blog

Geruime tijd heb ik mijn blogs anoniem geschreven onder de naam ‘Wish’. Het voordeel van anoniem bloggen is dat je geen verantwoording aan je omgeving hoeft af te leggen. Het nadeel is dat mensen niet de persoon achter een verhaal kunnen zien.

Vanaf kleins af aan voel ik de drang om te schrijven. Stille getuigen zijn mijn vele dagboeken. Ik heb zelfs een tijdje songteksten en gedichten geschreven. Regelmatig vormen zich verhaaltjes in mijn hoofd. Verhaaltjes die vooral vertellen over hoe ik tegen het leven aankijk en wat ik daarbij voel.

Vele uitdagingen

Het is waar dat mijn leven vele uitdagingen gekend heeft, maar geldt dat niet voor ons allemaal? Een ieder van ons krijgt het zijne om mee te stoeien, te verwerken en om van te leren.  Ook ik probeer door de jaren heen een beter mens te worden en te groeien. Elke uitdaging geeft een kans om te leren, hoe verdrietig een situatie soms ook is. Ik ga regelmatig op mijn bek, klop het prut van mijn knieën en sta weer op.

Kwetsbaar voor kritiek

In mijn blog stel ik mezelf kwetsbaar op, ik probeer zoveel mogelijk vanuit mijn hart te spreken. Ik kreeg al vele mooie reacties op mijn blog, ook van mensen die ik nog nooit persoonlijk ontmoet heb. Het is mooi om te lezen dat anderen herkenning en soms erkenning vinden in mijn situatie.

Juist omdat ik mezelf zo kwetsbaar opstel komt de kritiek vanuit mijn directe omgeving hard aan. De kritiek ging niet over mijn schrijfstijl maar meer waarom ik het nodig vond om met mijn leven te koop te lopen. “Mensen vinden het tegenwoordig toch al nodig om veel te veel op Facebook te delen!” Ik had niet verwacht dat deze criticus zo tegen mijn schrijfsels zou aankijken. Zwakjes heb ik er nog tegenin gebracht dat het om mijn website gaat en niet om Facebook alleen. Dat Facebook alleen een toegankelijke manier is voor mijn volgers om te zien dat ik een nieuw bericht heb geplaatst op mijn website.

De opmerking van mijn naaste deed me zeer. Het raakt me precies op mijn zwakke plek. Nooit heb ik de behoefte gevoeld om op de voorgrond te treden, juist het tegendeel is waar. Hoewel niet dit niet bij iedereen bekend is, kan ik best heel verlegen zijn in een eerste contact met andere mensen. Het duurt even voordat vreemden de echte Marlene leren kennen. Ik sterf duizend doden op een podium, sta liever in de coulisse.

Als een naaktfoto op Facebook

De stap om niet meer anoniem te schrijven was een grote stap. Met hartkloppingen en een zenuwinzinking nabij plaatste ik mijn eerste verhaal openbaar op Facebook. Het voelt alsof je een naaktfoto van jezelf post met de vraag of iedereen je eens goed wilt bekijken. Nog steeds heb ik moeite met elk bericht wat ik plaats op Facebook maar ik hoop dat dit in de toekomst makkelijker zal gaan.

De afgelopen week is de twijfel, juist door de kritiek, toegeslagen. Moet ik nu stoppen met bloggen over ‘uit mijn leven gegrepen’? Moet ik dan meer over koetjes en kalfjes gaan hebben? Hoe schrijf ik dan een blog zonder dat mijn gevoel daarin mee kan spelen? En hoe kunnen anderen zich dan nog herkennen in mijn blog? Natuurlijk heb ik ook de mogelijkheid om weer anoniem te gaan schrijven.

Na dagen kauwen op dit onderwerp ben ik er nog steeds niet uit. Ik wil graag voor vol aangezien worden en niet als een zielige vrouw die haar ziel en zaligheid met de wereld deelt. Dat is ook nooit mijn insteek geweest. Geloof me, ik deel echt niet alles met jullie. Ook voor mij zijn er grenzen aan kwetsbaarheid en ik probeer de mensen van wie ik hou te beschermen.

Hoe nu verder?

Voor nu moet ik de kritiek nog even laten bezinken, ik moet leren leven met het idee dat juist als je jezelf kwetsbaar opstelt kritiek extra hard aankomt. Daarnaast heeft iedereen recht op zijn eigen mening en zal ik die mening, hoe zeer dit ook deed, ook moeten accepteren.

Van kritiek kun je alleen maar leren, misschien is kritiek juist een teken dat ik op de goede weg zit…..

Reizen algemeen

Soms zit alles tegen……..

Wat een week hebben Rene en ik achter de rug. De meeste gekke dingen kwamen op ons pad. Het liefste zou ik wegkruipen in een klein hoekje totdat deze onweersbui voorbij getrokken is. Ik zal een van de voorvallen met jullie delen.

Het begon afgelopen dinsdag met onze hond Aaron. Tijdens het uitlaten kreeg onze hond, terwijl deze aan de korte riem vast zat, het aan de stok met een buurtkat. De buurtkat zat in het nauw en haalde uit naar Aaron. Er ontstond een gevecht op leven en dood. De kat is hierbij ernstig gewond geraakt en Aaron had ook de nodige krassen op zijn neus.

Wat een drama voor zowel de kat als de eigenaren. Rene heeft de eigenaren van de kat op kunnen sporen, om samen met deze mensen naar een oplossing te zoeken. Het is schrikken als je je hond dit ziet doen, Rene was en is er ziek van.

Hoe gaan we nu verder met Aaron en met de komst van een kleine in ons gezin erbij?  Mijn zoon weet inmiddels wat hij wel en niet mag doen met Aaron, hij mag bijvoorbeeld niet alleen met een vriendje het huis binnen gaan. Aaron is normaal gesproken heel lief, hij heeft ons nog nooit agressief benaderd. Je kunt zijn etensbak onder zijn neus wegtrekken zonder dat hij ook maar een beetje scheef naar je kijkt. Hij is helemaal verliefd op mijn schoothondje Lizzy, hij geeft haar dagelijks een uitgebreide likbeurt op haar bekkie en zal nooit zomaar haar eten stelen. Dit hebben wij niet zien aankomen!

Aaron is wel een botte boer, zoals wij dat noemen. Voor zijn bal of een flesje water gaat hij door het vuur. Hij is niet zachtzinnig met het aanpakken van een balletje, menig keer heb ik mijn vingers na moeten tellen of het er nog steeds 10 waren. Het is niet uit agressie maar hij speelt net iets anders en harder dan een huis tuin en keuken hond.

Muilkorf

Buiten krijg hij vanaf het gebeuren een muilkorf om. Niet omdat hij agressief is, maar om de katten uit de buurt te beschermen. Aaron wordt onzeker van zijn muilkorf en het lukt hem niet meer om een balletje mee naar buiten te nemen. Hij kijkt ons zielig aan als we willen gaan wandelen en begrijpt er helemaal niets van.

De mensen op straat lopen met een grote boog om ons heen. Want een uit de kluiten gewassen herder met een muilkorf dat moet wel een heel gevaarlijke hond zijn! We kunnen moeilijk aan de hondeneigenaren uitleggen dat Aaron zijn muilkorf draagt om de katten uit de buurt te beschermen en dat hij verder geen vlieg kwaad doet. Hoe moet het nu als hij op het veld wil spelen met andere honden?

Diverse hondentrainers hebben al aangegeven dat het natuurlijk gedrag is voor een hond om achter katten aan te gaan. En dat hun herders ook de katten van de schutting geplukt hebben. Dat het daarmee niet per definitie betekent dat Aaron agressief is.

We laten het voorval even bezinken en denken rustig na over wat we voor Aaron kunnen doen om van die muilkorf af te komen.

 

Reizen algemeen

Facebookpagina Marlenestompe

Gisteren is mijn Facebookpagina “Marlenestompe” online gegaan.

Het is best wel een spannende gebeurtenis omdat nu meer mensen (en ook bekenden van mij) mijn schrijfsels kunnen lezen. Gisteravond had ik een knoop in mijn maag omdat ik niet graag op de voorgrond sta.
Mijn verhalen zijn kwetsbaar en intiem, het is een stukje van mezelf wat ik online zet. Ik probeer zo eerlijk mogelijk mijn emoties te uiten en niet teveel te censureren. Ik wil niet zielig gevonden worden, ik wil een sterke vrouw zijn. Het is iets wat op mijn/ons pad gekomen is, waar ik mijn weg in moet vinden.

De eiceldonatie en de zwangerschap voelt als een stukje heling voor het gevoel dat mijn lichaam eerder gefaald heeft. Maar, de eiceldonatie neemt het gevoel niet weg dat ik mezelf niet voortgeplant heb, dat ik mijn “ik”  niet terug zal zien in mijn kindje straks. Het is een stukje van afscheid, waar ik stiekem mee worstel, niet durf te bespreken met de mensen om me heen. Het voelt ondankbaar terwijl ik nu al zo ontzettend veel van dit mooie kindje in mijn buik hou en ik er alles aan zal doen om het zo gelukkig mogelijk te laten opgroeien.
Zonder onze eicelengel was het niet tot een zwangerschap gekomen. Ik hoop met mijn blog meer vrouwen over de streep te trekken om hun goede eicellen af te staan zodat een andere vrouw ook kan ervaren hoe het is om moeder te mogen zijn.

Tijdens de behandelingen en nu weer tijdens mijn zwangerschap ben ik hongerig op zoek naar meer informatie. Hoe ervaren anderen dit proces en waar lopen zij tegenaan? Met mijn blog probeer ik zo eerlijk mogelijk mijn gevoelens te delen met stellen die in dezelfde medische molen terecht zijn gekomen en zich daar staande proberen te houden. Soms kan juist de ervaring van een lotgenoot een duwtje in de rug betekenen.

Het als kinderloos stel uitzoeken van een kraamcadeau en dit cadeau ook daadwerkelijk langs te brengen is zo moeilijk. Het was voor mij makkelijker om een blij gezicht te trekken en diep adem te halen voor het naar binnen gaan en vooral te proberen om “het”  beladen onderwerp zoveel mogelijk te vermijden.
Want hoe goed bedoelt ook, de opmerkingen “jullie tijd komt ook nog wel” of “jullie moeten er wat minder mee bezig zijn” vergroten het verdriet nog meer. Ik voelde me daarna nog rottiger omdat het blijkbaar mijn eigen schuld was dat mijn lichaam niet zwanger wilde worden. Wat doe ik dan anders dan de vrouw waar ik op dat moment op kraamvisite ben?

Op mijn nieuwe website www.marlenestompe.com zal ik straks ook gedeelten van mijn dagboek delen over mijn eerdere zwangerschap en het overlijden van Armando*. Daarnaast schrijf ik soms ook over het dagelijks leven en het reilen en zeilen binnen mijn gezin. Om het overzichtelijk te houden heb een nieuwe indeling nodig.

Ik hoop dat mijn trouwe volgers blij zijn met de aankomende nieuwe website en dat jullie blijven meelezen en reageren op mijn blogs!

Reizen algemeen