daar is hij of zij dan!

Daar is onze kleine spruit dan.

Even heb ik niets van me laten horen. Deels omdat ik toch wel een beetje ziekjes van de zwangerschap ben geweest en deels omdat ik het idee had dat mijn blog wel redelijk af was. Inmiddels hebben fervente lezers mij van alle kanten aangespoord om toch vooral door te schrijven.

Ik heb niet geweten dat er zoveel mensen met ons mee gelezen hebben tijdens de behandelingen en daardoor nieuwsgierig zijn naar de afloop van ons verhaal.

Sorry dat jullie zo lang hebben moeten wachten op een update!

Dus lieve mensen, ik zal mijn blog weer wat regelmatiger gaan bijhouden. Reacties op mijn blog zijn altijd welkom!

3 weken geleden hebben we een laatste afspraak gehad in Gent. Daar hebben we voor het eerst een hartje zien kloppen op de echo. We waren toen bijna 7 weken zwanger. Het gekke is dat, hoewel we al die tijd bezig zijn geweest om de behandeling te laten slagen, we er totaal niet bij stil gestaan hebben dat er ook een tijd na de behandeling kan komen.

Achteraf is het besef dat we daadwerkelijk zwanger zijn als een mokerslag aangekomen. Het heeft wel enige tijd geduurd voordat ik het ten volle kon beseffen. De misselijkheid (24/7) heeft mij er, hoe gek dit ook klinkt, doorheen getrokken. Bij elke vlaag van misselijkheid werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt, dat we mogen lachen en genieten om dit wonder.

Twijfel, een veel gehoord symptoom van de zwangerschap sloeg in volle hevigheid toe. Dagenlang heb ik geworsteld met het feit dat het niet mijn eicel was maar de eicel van onze eicelengel. Dat ik mezelf niet voortplant maar alleen mag dragen. Ik voelde me schuldig tegenover ons toekomstige kindje en bleef maar malen hoe ik dit ooit zou gaan vertellen? Daarnaast speelde mijn leeftijd ook een rol. Was ik niet te oud? En wat zou ons kindje ervan vinden?

Het hielp niet mee dat mijn zoontje, hoe lief ook bedoeld, het nog niet aan juf wilde vertellen, omdat hij bang was dat ik me voor mijn leeftijd en de zwangerschap zou schamen. Die opmerking kwam hard aan en zorgde ervoor dat ik weer met beide benen op de grond stond.

Zoals altijd komen de antwoorden uit een vreemde hoek. Ik was bij de kapper en las een artikel over eiceldonatie. Een jongen die zelf via eiceldonatie geboren was schreef het volgende: “mam ik ben blij dat jij geen kinderen kon krijgen, anders was ik er niet geweest”!

Wauw, de zon ging weer schijnen. Dat is natuurlijk ook zo. Als ik gewoon kinderen had kunnen krijgen zou deze zwangerschap niet hebben bestaan. Onze eicelengel en Rene zouden nooit samen kinderen hebben gekregen. Ik hoop echt dat ons kindje er later net zo mooi naar kan kijken…..

Tegen mijn adoptiezoon zeg ik regelmatig dat hij geboren is uit mijn hart en tegen ons nieuwe kindje kan ik zeggen dat het geboren is met behulp van een lieve engel uit mijn buik.

Wat mijn leeftijd (44 bijna 45) betreft, daarvan denk ik dat ik zelf moet leren om de mening van andere mensen niet zo zwaar te laten tellen in mijn leven. Dat ik moet leren om mijn eigen koers te varen. Dat men altijd wel wat te kletsen heeft en dat het gaat om de liefde waarmee je je kinderen opvoed en niet om je leeftijd.

Dat ik mezelf dus niet hoef te schamen dat ik op wat oudere leeftijd met een kinderwagen loop maar dat ik trots mag zijn (samen met Rene) dat we hebben durven dromen. Zowel hij als ik hebben jaren gewacht op deze kans. Hij in zijn vorige huwelijk omdat zijn partner geen kinderen wilde en ik door jarenlang te hopen en wanhopen in de medische molen.

Binnenkort zal ik schrijven over vandaag en ons eerste bezoek aan het AMC en de weg die we waarschijnlijk gaan bewandelen…..

Misselijk maar zo blij!

Het gaat goed met de zwangerschap. Afgelopen week heb ik bloed geprikt om mijn HCG waarde en progesteron te meten. De waarde kwam uit op 3800, dus dik zwanger!

Eergisteren heb ik nog even contact gehad met Gent en alvast een afspraak gemaakt voor de 1e echo. Volgende week vrijdag, vlak voor onze vakantie, mogen we weer afreizen naar België. De arts heeft aangegeven dat er dan misschien nog geen hartje te zien is maar dat zij wel kunnen controleren of er een vruchtzakje aanwezig is.

Inmiddels vieren de zwangerschapsverschijnselen hoogtij. Om half negen wil ik al naar bed om weer moe wakker te worden en sinds vandaag ben ik zo ontzettend misselijk. Wauw zelfs een beetje Griekse Yoghurt valt verkeerd. En mijn buik is opgezet, dit komt doordat mijn darmen de hormoonwisseling iets te gortig vinden.

Bij elke zwangerschapskwaal kan ik alleen maar denken YES!

Ik ben dus een blije misselijke, opgezette en vooral vermoeide zwangere vrouw. Maar volgens de mensen om me heen straal het geluk ervan af, is dat niet geweldig?

Afgelopen week heeft mijn werkgever de schrik van zijn leven gehad. Op een team van ongeveer 20 mensen heeft hij nu 4 zwangere vrouwen op de werkvloer. Waarbij iedereen zo ongeveer met korte tussenpozen uitgerekend is. Dit geeft best wel een beetje problemen voor de overgebleven collega’s, vooral in de zomervakantie, ik zou me er bijna schuldig bij voelen.

Bijna, want hoewel het voor hem grote problemen geeft, ben ik zielsgelukkig dat wij in oktober ons kindje mogen verwelkomen.

Toch ook blijft de onzekerheid knagen. Het is in het verleden natuurlijk al een keer flink misgegaan bij 32 weken zwangerschap. Aan de andere kant voelt deze zwangerschap heel anders, ik kan me niet herinneren moe of misselijk te zijn geweest. Destijds was mijn HCG te laag voor een doorgaande zwangerschap maar toch kwam ik voorbij de 12 weken. En het belangrijkste verschil zit in de bloedingen. Destijds heb ik zoveel bloedingen gehad dat het elke keer onzeker was of het vruchtje er nog zat.  Nu helemaal niets, geen drupje bloed te zien.

Na de vakantie en de echo ga ik samen met Rene naar de huisarts om eens te bespreken welke stappen we gaan ondernemen. Of we naar een verloskundige mogen of direct naar een gynaecoloog.

Elke keer weer een stapje verder…..

Soms komen dromen uit, yes zwanger!!!!

zondag 5 februari 2017

Soms komen dromen uit, maar als dat dan gebeurd dan kun je het zelf bijna niet geloven.
Donderdagavond hebben we na lang dralen een test gedaan. Die ochtend had ik op mijn werk al een vermoeden dat het gelukt was. Ik had een broodje katenspek in mijn tas waarvan de geur niet te harden was.

Terwijl René nog met de bijsluiter in zijn hand stond had ik de test al uitgevoerd. Het resultaat knalde van de test af ZWANGER!!!
Zelfs met avondurine was het resultaat onmiskenbaar.
Wat een geluk om dit mee te mogen maken.  Natuurlijk hebben we direct onze eicelengel gebeld met het goede nieuws.

Dit is zo’n groot kadoo, woorden schieten te kort.

En dat is nu precies het gevoel, het geen woorden hebben. We kunnen het niet bevatten. Ik voel me er zo rustig onder omdat het maar niet aan wil komen in mijn hoofd. Elke keer moet ik het opnieuw aan mezelf bevestigen. Dan denk ik weer bij een golf van misselijkheid “o, ja we zijn zwanger”.
Ineens staan we aan de andere kant van de test en gaan we een onbekende fase in. René en ik zijn er klaar voor, samen kunnen we de hele wereld aan.
René ik hou van je en ik ben zo blij dat je papa mag worden, voor mijn zoontje ben je nu al de liefste bonuspapa die hij zich maar kan wensen.

Onze eicelengel heeft een wonder verricht, ze mag heel trots zijn op zichzelf. Ze is een mooi mens,  haar stoeltje in de hemel is gereserveerd xx

11 dagen na terugplaatsing

Vandaag zou eigenlijk de dag van de bloedtest zijn maar vanwege mijn tentamen hebben we besloten nog geen test te doen.

Gisteren had ik het echt even niet meer. Ik kon de spanning niet meer aan, donkere wolken hebben de gehele dag boven mijn hoofd gehangen.
Sorry lieve mensen om me heen, ik was gewoon mezelf even niet. Sorry voor mijn geknor, gezeur en geïrriteerde blikken. Sorry, sorry, sorry !

Nu probeer ik nog even wat laatste stof door te nemen voor het tentamen maar de buikpijn begint zich steeds meer op te dringen.
Als ik maar niet vandaag ongesteld hoef te worden? Kunnen we het niet nog even uitstellen? Laat me eerst even tentamen doen voordat de wereld stil staat!

Dus gedachten verzetten, met mijn blik vooruit naar iets wat ik wel kan beïnvloeden, namelijk een zo hoog mogelijk cijfer halen.

Dag 9 na de terugplaatsing

Het begint nu pas echt spannend te worden. We naderen inmiddels de datum waarop we in principe zouden mogen gaan testen. Helaas heb ik aanstaande dinsdag een belangrijk tentamen en is het niet verstandig om die dag de bloedtest uit te voeren.

Samen hebben we dan ook besloten om de urinetest op een ander tijdstip te doen, ergens aan het einde van aankomende week.

Ik hoop dat, als ik toch niet zwanger ben, ik vanzelf weer ongesteld word. Dit is makkelijker dan testen. Het probleem met die testen is dat ze het in al die jaren nog niet 1 keer bij mij gedaan hebben. Ik zie er dan ook als een berg tegenop om weer naar een wit vlak te moeten staren.

Zo’n witte test geeft het gevoel alsof je weer een klap in je gezicht krijgt. Het voelt verdrietig dat je jezelf toch weer voor de gek hebt gehouden met allerlei “zwanger zijn gevoelens” die waarschijnlijk gewoon van de hormonen komen die je elke dag gebruikt.

Maar stel nu dat de test positief is? Wat een schokbeweging zal dat dan wel niet veroorzaken? Ik denk dat ik de test daarna onder mijn kussen leg en in mijn tas meedraag om er elke minuut even naar te kunnen kijken. Twee dikke streepjes, ik zou mijn ogen niet kunnen geloven. Ik gun het mijn lieve vriendje zo, hij zou een echte goede vader zijn. Als ik zie hoe hij nu met mijn zoontje omgaat, echt geweldig!

Voor hem is het ook spannend, hij moet het deze dagen doen met de informatie die ik hem geef. Ook hij is down als ik hem vertel dat ik buikpijn heb, maar bloeit weer op als ik meld dat ik misselijk ben.

Toen we net met elkaar waren zag ik een zwangere vrouw, op Texel, met haar hoofd op de schoot van haar man op een bankje liggen. Op dat moment heb ik tegen mijn vriendje gezegd dat ik dat voor ons ook wil. Met mijn handen om mijn dikker wordende buik samen genieten van een bankje in de zon. Wat een verbondenheid met elkaar en hoe knus is dat beeld wel niet?

Als mijn droom uit mag komen dan plaats hier ik natuurlijk een foto als bewijs.

Dus nog even geduld. Aan de ene kant wil ik nog niet dat het dinsdag is omdat ik nog zoveel moet doen voor mijn tentamen en aan de andere kant zou ik blij zijn als deze week voorbij is en we een positieve test in onze handen houden!

Kom op nog even blokken in de boeken zodat ik dinsdag geen modderfiguur sla. Even mijn focus weer verleggen van baby’s naar ons wetboek…….

Het is stil op dag 7 na de terugplaatsing

Het is ineens stil in mijn lijf. Geen menstruatiepijn meer, geen andere tekenen dat mijn menstruatie op komst is.

In het donker zie ik een klein lichtstraaltje. Dit gevoel heb ik de andere keren nog niet gehad, dit is nieuw. Alle ander pogingen protesteerde mijn lijf tegen de hormonen en kwamen mijn regels als vanzelf op de juiste tijd.

En nu, niets……

We moeten er nog ernstig rekening mee houden dat de Utrogestan zijn werk doet en dat deze bolletjes ervoor zorgen dat ik bijna niets voel. Nog een week wachten voordat we mogen testen, het lijkt nog zo ver weg.

Van mijn collega’s kreeg ik zojuist een heel lief kaartje met lieve woorden. Het doet me goed dat er zo meegeleefd wordt dat maakt het wachten net ietsje dragelijker.

joehoe kleintje ben je daar nog?

Wat zou ik nu graag even naar binnen willen kijken of het er nog zit, of het zich veilig genesteld heeft.

Dag vijf na de terugplaatsing en de spanning begint op te lopen hier. Sinds vandaag heb ik weer last van menstruatiepijn, net als alle andere keren.

Dit voelt wederom niet goed maar toch moeten we proberen de moed erin te houden. Er is immers nog geen bloed gespot, er zijn nog geen zichtbare tekenen van het begin van het einde van deze poging.

Het komt vaker voor dat vrouwen last hebben van menstruatiepijn aan het begin van hun zwangerschap, lees ik. Dit komt door het oprichten van de baarmoeder tijdens de zwangerschap.

Ik ben momenteel of alle forums van internet te vinden. Google “menstruatiepijn na terugplaatsing”  of “wanneer ongesteld na terugplaatsing”. Al deze informatie die ik hier vind kan me niet geruststellen. Het blijft koffiedik kijken. Het enige wat ik wel vind zijn vrouwen in dezelfde situatie en hoe groot de wens is. En ik lees dat de informatie op internet tegenstrijdig is, hoe weet ik nu dat iets echt wetenschappelijk onderzocht is. De pagina’s schreeuwen over wetenschappelijk bewijs. Maar als iets wetenschappelijk bewezen is waarom wordt het dan niet in het ziekenhuis aan ons verteld?

Stiekem heb ik wel eens gedacht om een helderziende te contacten die serieus in de toekomst kan kijken. Misschien kan die me vertellen of het voor nu of ooit nog eens goed komt. Of iemand voor me laten pendelen of een kaartje leggen. Ach dit zal ook mijn onrust nu niet wegnemen, de dagen moeten stuk voor stuk uitgezeten worden.

Toch maar weer even naar het toilet om te “broekloeren”, kijken of er al wat zichtbaar is.

Alles uit de kast voor deze terugplaatsing!

Afgelopen zaterdag hebben we een nieuwe terugplaatsing gehad van een super embryo categorie 5. Op de beelden is te zien dat het al in de hechtingsfase bevond.
Dit keer hebben we niets aan het toeval overgelaten alles wat er op internet aan tips te vinden was hebben we in gang gezet. Elke dag visolietabbletten, een kinderasprine en foliumzuur. Daarnaast ook telkens een warme kruik op mijn buik en warm douchen.
Ervoor zorgen dat mijn voeten continue warm blijven en meditatie. Op YouTube heb ik een meditatie gevonden om zwanger te worden en een meditatie voor als je zwanger bent. Even goed visualiseren wat er gebeurd in het kleine holletje in mijn buik en vooral rustig blijven. Zo heb ik al hele gesprekken gevoerd met onze embryo en in gedachte omringd met wit licht. Ik heb het zelfs verteld dat het zich moet gaan nestelen en moet groeien en groeien.

Het fijne van al deze maatregelen is dat ik toch nog een beetje het gevoel heb dat het te beïnvloeden is….

Als ik deze keer een positieve test in mijn handen heb, kan ik helaas niet vertellen welke van de tips op internet nu ook daadwerkelijk gewerkt heeft en of ik zonder al die tips ook zwanger was geworden.

Laten we niet op de zaken vooruit lopen, voorlopig moeten we nog een aantal lange lange dagen wachten op de uitslag

op naar cryo poging nummer 2

Afgelopen week zijn we weer naar Gent geweest voor een echo.

Mijn baarmoederslijmvlies is weer mooi dik 11 cm. Ik heb Pregnyl gespoten en vanaf vandaag gaat 3 maal daags mijn wekker af voor de Utrogestanbolletjes.

Emotioneel heb ik het moeilijk deze keer. Ik kan mezelf er niet toe aanzetten om naar aanstaande zaterdag toe te leven, de dag van de terugplaatsing. Mijn hoop op de vorige terugplaatsing is zo hoog geweest dat de teleurstelling langer is blijven hangen dan andere keren. Het feit dat het dit keer niet mijn defecte eicellen waren, maar mooie verse eicellen van een jonge meid, heeft mijn hoofd op hol gebracht. Het  kon gewoon niet anders dan lukken, alle obstakels waren immers uit de weg geruimd. Ruim baan voor een zwangerschap dus.

We zijn hard van onze wolk gevallen toen bleek dat ook een terugplaatsing met een donoreicel kon mislukken. Het was zo’n mooie embryo die al in een nestellingsstadium verkeerde, de hoogste zwangerschapskans ooit.

Nu gaan we aanstaande zaterdag voor poging 2. Dit keer ben ik van plan om kinderaspirine te slikken om de doorbloeding van mijn baarmoeder te verbeteren en ergens heb ik ook iets gelezen over visolietabletten.

Op mijn werk heb ik het momenteel moeilijk met de zwangere collega’s, Ik gun het hen om zwanger te zijn, maar mezelf had ik het ook zo gegund. Vandaag hebben we afspraken met elkaar proberen te maken over wie nou wie gaat vervangen tijdens hun zwangerschapsverlof.

Heel lief werd nog gevraagd hoe het met de behandelingen gaat. Het lukte niet om daar antwoord op te geven, de emoties zitten daarvoor te hoog. Ik heb mijn collega’s proberen uit te leggen dat ik het hen gun maar dat ik in een hele slechte film terecht ben gekomen. Ik wilde ze nog zoveel meer uitleggen zoals hoe moeilijk het is om met hen over hun verlof te spreken terwijl ik ook met verlof had moeten gaan….. Ook wilde ik ze vertellen dat het zeer doet dat ik straks hun werk erbij moet nemen omdat iemand het werk tijdens hun afwezigheid zal moeten doen. De aanblik van hun steeds dikker wordende buikjes en de verhalen over misselijkheid. Maar er kwam niets over mijn lippen, ik kon en wilde de emoties op het werk niet toelaten. Ik heb ze wel aangegeven dat ik er nu niet over wil praten en dat ik mijn best doe om ondanks alles mijn werk te doen…..

Laat me nog maar even verdrietig zijn en overal tegen aan schoppen, vanaf zaterdag zal ik weer stoer en positief op het wachtbankje plaats nemen.

Verdrietig en boos

Gisteren moest ik evengoed een zwangerschapstest doen van Gent. Het zekere voor het onzekere. Zoals verwacht was deze test negatief. Het verbaasde me niet maar toch is het elke weer confronterend om met een test bezig te zijn. Nu zitten we te wachten op een bericht uit Gent om met de volgende behandeling te beginnen.

Inmiddels zijn er 2 collega’s zwanger op het werk. Nu kan ik best veel hebben en ben ik in staat om met mijn emoties om te gaan, maar dit begint me echt teveel te worden. Als het bij ons niet lukt dan is het wel heel zuur om deze collega’s in de zomer uit te zwaaien voor hun verlof.
Mijn collega’s uiten wel hun medeleven aan mij maar dit maakt juist extra verdrietig. Het benadrukt nog meer het onvermogen om zwanger te kunnen worden.

Ik denk erover na om mijn baan op te zeggen…. Misschien is dat beter voor mij. Het zal echt emotioneel vechten worden om dit vol te kunnen houden.
Kunnen we tijdelijk rondkomen van 1 salaris?

Ik ben verdrietig en voel me boos op weet ik veel wie? Er is niemand die ik verantwoordelijk kan stellen voor dit gevecht. Is er een God dan heeft hij me opnieuw  flink te pakken. Waarom stuurt hij zoveel zwangere vrouwen op mijn pad en laat mijn test negatief?
Maar helaas geloof ik  niet in God, dus ook hem kan ik niet verantwoordelijk stellen. Wie of wat dan wel?
Een speling van het lot? Is het toeval?
Antwoorden krijg ik niet. Het is een kwestie van dealen met de situatie, bukken totdat de storm gaat liggen en tegen wil en dank hoop blijven houden op een wonder…..