Gotcha Day van onze zoon

Eerste foto met zoon

Gotcha Day 

“Gotcha Day” zo noemen Amerikanen de dag dat je een adoptiekindje voorgoed in je armen mag sluiten. 5 oktober 2008 was onze Gotcha Day. De dag voor deze dag kwamen we met een groot gezelschap aanstaande adoptieouders in Beijing aan.  Het waren spannende uren voor ieder van ons. Eindelijk zouden we een gezin mogen vormen met ons kindje uit het verre China.

Melkschandaal

De dagen voor het afreizen waren gevuld met het inpakken van de koffer. Had ik wel voldoende kleertjes en luiers mee? In China bleek dat ik zo druk was geweest met het inpakken voor Xiano dat ik vrijwel geen kleren voor mezelf had ingepakt. Probeer als Hollandse vrouw met puur Hollandse maten maar eens in China wat kleren te kopen?!? Zelfs op de herenafdeling kon ik niet terecht, maar dat even terzijde.

Ook speelde er destijds een groot melkschandaal in China, de melk was aangelengd en daardoor vervuild.  We waren onzeker over hoe we onze kinderen straks moesten voeden. https://en.wikipedia.org/wiki/2008_Chinese_milk_scandal

Wachten op de reis

In april wisten we al dat we een zoon hadden maar we mochten niet afreizen. De oorzaak van deze vertraging was de Olympische Spelen in Beijing. Er waren niet voldoende vliegtuigstoelen en hotels beschikbaar. De foto van onze zoon hing al die tijd aan de spiegel in de woonkamer. De tijd leek stil te staan, als het kon had ik de tijd vooruit gespoeld. 

Alle ouders bij elkaar

Bij aankomst zaten we met alle ouders in een hotel in Beijing  te wachten op de start van de procedure. Heel wat formaliteiten werden afgewikkeld.  De financiĆ«n voor de hotels, de binnenlandse vluchten, de notaris, de tolk en nog wat andere zaken werden geregeld. Ondertussen was de sfeer in de zaal gespannen.

De groep ouders zouden een dag later via binnenlandse vluchten uitvliegen over alle provincies in China. Met twee andere aanstaande ouders mochten we afreizen naar de stad Kunming  https://en.wikipedia.org/wiki/Kunming (gelegen in de provincie Yunnan), de stad van de eeuwige lente. Slapen kwam er deze nacht niet van.

Aankomst in Kunming

Op de luchthaven stond een busje klaar om ons naar de ontmoetingsplaats te rijden. Binnen enkele ogenblikken zouden we ons kindje in onze armen mogen houden. Twee andere stellen kregen teleurstellend nieuws te verwerken. Hun kindje zou niet vandaag maar pas morgen komen. Deze mededeling zorgde logischerwijs voor verdriet.

Terwijl we in een wachtruimte stonden te wachten kwamen er een paar vrouwen met kleine kindjes op hun armen binnen. Voor we er erg in hadden werd Xiano in onze armen gelegd. Wat een mooi ventje en wat was hij nog klein. Zijn haartjes kort geschoren als een kleine Boeddha. De liefde die je op dat moment voor je kindje voelt is onbeschrijfelijk. Zo voelt Chotcha Day, het moment dat je ouders mag worden van dit mooie Chinese kereltje.

Dapper keek Xiano met zijn mooie donkere ogen zonder een kik te geven om zich heen. Wat gaat er door zo’n mannetje heen? Hoe zal het voor Xiano zijn om bij vreemd sprekende mensen achtergelaten te worden. Mensen die heel anders ruiken dan je gewend bent. Ik werd overvallen door een oer moedergevoel, dit kindje is van mij en niemand die hem ook maar een haar mag krenken!

Paniek

Nadat de rust was weergekeerd werden we met een taxi naar ons hotel gebracht. De paniek sloeg als gloednieuwe moeder toe. Waar had ik de luiers gelaten en wat moest Xiano straks eten? Complicerende factor was dat Xiano niet gevoed mocht worden met de fles. Een week voor zijn adoptie had Xiano een operatie in China ondergaan, zijn lip (schisis) was gesloten, we moesten heel voorzichtig zijn met voeding. 

Allemaal vragen over de verzorging van Xiano kwamen in me op. Waarom heb ik niet beter opgelet bij de verzorging van mijn neefjes? Aan Xiano kon ik nog niets vragen. Waar is de kraamzorg als je die nodig hebt?

Lees ook: Mijn zoon stelt vragen over zijn adoptie

Worstelen met adoptie of toch iets anders?

Onze (bonus) zoon (9) is geboren in China. Wij mochten X in 2008 in onze armen sluiten. Ik zie nog dat kleine ventje voor me, met zijn kortgeschoren haartjes zoals hij binnengebracht werd in de ontvangstruimte. Hij was nog maar net geopereerd aan zijn schisis, een lipsluiting heeft hij ondergaan. Voor ons was en is X het mooiste mannetje op aarde, we waren op slag verliefd op hem.

X heeft de overgang van zijn pleegouders naar ons dapper gedragen. De eerste weken thuis heeft hij vooral bij het naar bed gaan veel gehuild. Voor mijn gevoel zat X in een rouwproces om zijn pleegouders, om China en alles wat hij achter liet. Uren heb ik met hem op schoot naast zijn bed gezeten, terwijl ik hem zo goed en zo kwaad als het ging probeerde te troosten.

Hartverscheurend heeft hij gehuild terwijl hij mij probeerde weg te duwen. Hij wil de mij niet, hij was op zoek naar iemand anders. Wat was dat een machteloos gevoel om zijn verdriet, want hoe troost je een kindje die niet door jou getroost wil worden? Ik heb X gewiegd en het hele arsenaal van kinderliedjes voor hem gezongen, alles maar om hem het gevoel te geven dat hij veilig was bij mij.

De tranen droogde op

De tranen van rouw droogde op bij X en daarmee is het ook een van de laatste keren geweest dat hij zo hartverscheurend gehuild heeft. Hoe hard X ook viel hij huilde niet. Dat is een gekke gewaarwording. Van kinderen ben je toch gewend dat ze bij papa of mama komen huilen als ze zich stoten of ergens van schrikken? Als X viel dan leek hij zijn tranen weg te slikken, hij accepteerde de pijn en ging daarna door met waar hij mee bezig was. Om hem te leren huilen deed ik net alsof hij huilde. Ik pakte hem dan op om te wiegen, te sussen en te vertellen dat hij mocht huilen, dat huilen niet erg is.

Geen humeur

Nu X ouder aan het worden is beginnen ons steeds meer dingen op te vallen. X is altijd gelijkmatig in zijn humeur, hij komt niet boos of verdrietig zijn bed uit. Hij is altijd dezelfde X, zonder dat er een bepaalde emotie zichtbaar is of de overhand heeft. Nu lijkt dit ideaal voor een ouder, een kindje wat nooit boos of verdrietig is, maar al jaren lang heb ik het gevoel dat er iets niet klopt.

De mensen om mij heen hebben zo vaak, goed bedoeld, mijn gevoelens weersproken met opmerkingen als “laat hem toch, hij doet toch zijn best” en “misschien is X nu eenmaal zo”. Hoe vaak heb ik niet aan de mensen om me heen gevraagd of ik dan zo’n slechte moeder was of dat hij toch anders reageerde dan andere kinderen?

Ik werd onzekerder en onzekerder over mijn moederschap. X en ik hebben geen ‘echt’ contact. Hoe vaak heb ik niet de tranen gehuild die hij moest huilen?

De maat is vol we gaan hulp zoeken

De maat is vol! Ik weiger mezelf nog langer als een slechte opvoeder te zien. Zelf ben ik een emotioneel mens  en ik weiger nog langer te geloven dat mijn lief klein ventje gelukkig is of later zal worden door zijn emoties weg te drukken. Ik moet leren hoe ik contact met hem kan leggen zonder dat hij verdwijnt achter die hoge muur en ik wil met hem leren praten zonder gefrustreerd te raken om de stilte van zijn kant. De eerste gesprekken met de stichting adoptievoorzieningen en een maatschappelijk werkster van het schisisteam zijn gepland!

Ik voel dat er iets niet klopt dat is reden genoeg om op onderzoek uit te gaan!

 

Mijn zoon stelt vragen over zijn adoptie

Uit het niets vandaan stelt mijn zoon vragen over zijn adoptie. Dit keer was ik druk doende om de badkamer schoon te maken. De vorige keer was ik nog maar net wakker en probeerde ik mijn gezicht met make-up weer in het gareel te krijgen. Omdat mijn zoon niet vaak vragen stelt besloot ik toch meteen zijn vragen te beantwoorden.

Buikmama en hartmama

Een paar jaar geleden wilde mijn zoon weten of hij uit mijn buik kwam. Zijn bonusmoeder was destijds zwanger en blijkbaar roept dat, net als nu, de nodige vragen op. Aan X heb ik toen uitgelegd dat er in mijn buik geen kindjes groeien en dat hij een buikmama heeft in China. X was vrij snel tevreden met mijn opmerking dat hij geboren is uit mijn hart. Hij heeft dus een buikmama en een hartmama.

Nu ik twee jaar later toch zwanger ben, roept dit bij X weer nieuwe vragen op over zijn adoptie. Hij ging er vanmorgen eens goed voor zitten op de deksel van de wc-pot. “Mama, hebben mijn ouders mij zomaar op straat gelegd en heb ik daarna in een kindertehuis gewoond?”.

Dit is een serieuze vraag van X, het geeft aan dat hij er over nagedacht heeft. Het vraagt ook om een eerlijk antwoord. Ik vertel hem dat het strafbaar is in China om een kindje af te staan en hoe dat naar mijn idee gegaan is. Dat zijn ouders hem op een druk punt langs een weg weggelegd hebben en dat zij meer dan waarschijnlijk om een hoekje gewacht hebben totdat hij gevonden werd. X is naar een kindertehuis gebracht om daarna naar zijn pleegouders te gaan. Vlak voordat papa en mama hem kwamen halen is hij bij zijn pleegouders weggehaald. Ik vertel X hoe zenuwachtig ik was voor de reis naar China en hoe ik daar, net als nu met dit kindje, naar uitgekeken heb. Dat hij direct als mijn eigen kindje voelde toen ik hem in armen kreeg maar dat we toch aan elkaar moesten wennen.

nieuwe broertje

X is best wel een beetje nieuwsgierig naar zijn geboorte-ouders en hoe ze eruit zullen zien. Ik vertel dat ik ook best wel een beetje nieuwsgierig ben naar zijn ouders, omdat iedereen kan zien dat hij en ik niet op elkaar lijken. X moet toch een beetje lachen om mijn opmerking en gaat over op het volgende onderdeel van zijn gedachtengang.

“Mama, mijn nieuwe broertje gaat 50% op jou en 50 % op Rene lijken”, is zijn conclusie. Ook nu weer moet ik eerlijk antwoorden. Ik vertel hem dan ook het verhaal van een eicel van een vrouw en een zaadcelletje van een man. Als die twee samenkomen groeit er een kindje in mama d’r buik. In kindertaal leg ik hem uit dat mijn eicellen kapot zijn en dat er een hele lieve mevrouw was die mij geholpen heeft door aan mij een eicelletje te geven. Dat ook dit nieuwe kindje niet op mama zal lijken net als hij. X reageert of het de normaalste zaak van de wereld is als ik hem dit vertel. Ik vertel X dat ik graag eerlijk ben tegen hem en zijn broertje, zodat zij beiden weten hoe de vork in de steel zit. Dat ze altijd vragen mogen stellen over wie ze zijn.

Ook vertel ik X dat ik net zoveel mama ben voor X als voor zijn nieuwe broertje. Dat ik ondanks, dat ze niet op mij lijken, net zoveel van hen hou als elke andere mama. Een mama is iemand die voor je zorgt. Dus ook zijn bonusmama is een beetje zijn mama, want ook zij zorgt voor X.

X is opeens klaar met het gesprek, tevreden gesteld springt hij van de WC. Toch kan ik het niet nalaten te vragen wat hij rondom zijn adoptie voelt, of hij het vervelend vindt dat hij geadopteerd is? “Ik weet niet anders en ik heb er geen problemen mee”, zegt hij. “Ik kan me China niet herinneren en jij bent toch mijn mama?”

Wat een mooie wijze woorden van mijn kleine Chinaventje. Uiterlijk lijken we in het niets op elkaar maar innerlijk zijn we verbonden.

En zo gaan we weer over tot de orde van de dag. De badkamer moet tenslotte nog gepoetst worden!

x Marlene