30 weken zwanger

De magische 30 weken grens is bereikt. Volgens onze gynaecoloog is dit de grens waarop het ziekenhuis, in ons geval, zenuwachtig begint te worden. In mijn vorige zwangerschap is het met 32 weken goed mis gegaan, zonder waarschuwing vooraf was het binnen een paar minuten voorbij. En toch, destijds dachten we zonder waarschuwing vooraf, maar is dat wel helemaal eerlijk?

Mijn bloeddruk was toen al wat verhoogd, ik hield enorm veel vocht vast, er waren al bloedingen geweest en ons kindje was veel en veel te klein. Ik had geen enkel gevoel meer in mijn vingers, wat achteraf het grootste signaal geweest is. Een aantal van de onderzoeken die nu gedaan worden bij zwangere vrouwen deed men nog niet in 2004. Zo wordt nu de doorbloeding van de placenta gecontroleerd en kunnen ze via de echo de groei van je kindje meten.

Als ik nu ons kindje voel bewegen in mijn buik dan realiseer ik mezelf telkens weer dat ik dat bij Armando* niet gevoeld heb. Ja ik voelde wel beweging maar achteraf kunnen dit ook  mijn darmen geweest zijn. Het was voor mij de eerste zwangerschap dus hoe wist ik wat ik precies moest voelen? Wat ik nu voel is zo anders. Het lijkt soms wel of Nico (werknaam) door mijn buik alvast naar buiten wil komen. We zien mijn buik regelmatig heen en weer gaan en soms schopt hij zo hard dat het daadwerkelijk zeer doet.

Genieten

We genieten zo van deze zwangerschap. Samen met mijn zoon en Rene liggen we regelmatig op bed te kijken en te voelen aan mijn buik. Zoonlief moet telkens even een kletsje maken met Nico en kan niet wachten tot zijn geboorte.

En ik? Ik wil de tijd tot de geboorte nog wel even uitstellen. Het lijkt me zo jammer om straks niet meer die lieve schopjes te voelen in mijn buik. Het is toch heel bijzonder zoals een klein kereltje kan groeien, dat mijn lijf precies doet wat het moet doen? Dat ik mezelf zo bijzonder goed voel!

Het voelt als een zegening, dat ik na zoveel jaren dromen, vechten, doorzetten en huilen toch dit wonder mag meemaken. Het is een helende reis maar dan wel met het besef dat ik dit te danken heb aan onze eicelengel en het ziekenhuis in Gent. En toch…….denk ik nog steeds veel aan Armando* mijn kleine ventje die deze kans op leven niet gekregen heeft, maar die desondanks wel in staat was om een onuitwisbare indruk achter te laten. Het is niet meer het grote verdriet, maar meer een terug kijken op dat wat geweest is, een soort van weemoed. De geboorte van een levenloos kindje als een kennismaking en een afscheid tegelijk, stilte in de kamer in plaats van babygeluiden. Een klein lijfje wat je voor maar heel even vast mag houden in het volle besef dat je op dat moment herinneringen moet maken omdat er geen toekomst is……

Als ik die verhalen lees op internet van ouders die op dit moment hetzelfde meemaken dan huilt mijn hart. Zelfs nu ik het zelf meegemaakt heb zou ik niet weten wat ik tegen deze mensen zou moeten zeggen.  Je kunt niet zeggen dat het wel goed komt, omdat het gewoon niet goed komt. Een kindje kun je niet ruilen voor een ander kindje. Elk kindje wat geboren wordt is uniek en elk kindje wat sterft is uniek. De natuur hoort niet zo in elkaar te zitten. De ouderen horen als eerste te gaan en niet de kleintjes.

Bevalling

Hoe zal deze bevalling verlopen? Zal het een schok zijn om een warm schreeuwend lijfje op je borst gelegd te krijgen? Onze hoop is gevestigd op een natuurlijke bevalling in het AMC. De weken tellen we nu af in de hoop dat mijn lijf tot het einde blijft doen wat het moet doen, maar op de een of andere manier heb ik daar alle vertrouwen in……..

 

 

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.