20 weken echo spannender dan verwacht

Gisteren mochten we samen met onze eicelengel (Hope) naar het ziekenhuis voor een 20 weken echo.

Tijdens de 20 weken echo wordt het kindje van top tot teen bekeken en opgemeten. Het hartje wordt nadrukkelijk onderzocht en de adertjes rondom het hart. We hebben de niertjes gezien en de vaatjes rondom de niertjes.
Om de beelden te beoordelen moet een echoscopist in ieder geval een goed ruimtelijk inzicht hebben. Want vanaf welke hoek bekijk je het kindje? Onze echoscopist had hier in ieder geval geen enkele moeite mee, zij werkte snel door en wist haarfijn elk beeld te benoemen en te meten.

Voor ons was het voornamelijk genieten van de beelden. We hebben zijn/haar beentjes gezien (zie echo) en zelfs zijn/haar teentjes werden zichtbaar gemaakt. Het gezichtje werd zo goed en zo kwaad als het ging in beeld gebracht. Het neusbotje, de lipjes en de oogjes werden opgemeten.

Nekplooi
De nekplooi leek dikker dan normaal en we kwamen erachter dat een bloedvat in mijn placenta niet geheel open stond.
Een dikkere nekplooi ‘kan’ duiden op het syndroom van down maar dat hoeft niet. Ik voelde dat bij Rene de spanning toesloeg.

Na het spreekuur zouden de beelden nogmaals beoordeeld worden door het hoofd van de afdeling.
Gek genoeg was ik zelf niet zo heel bang voor een afwijkende nekplooi. Als ons kindje het syndroom van down zou hebben dan zouden er toch meer tekenen zijn, meer afwijkingen te zien zijn?
Ik maakt me meer zorgen om het bloedvat in mijn placenta omdat het in mijn vorige zwangerschap juist door de placenta fout gegaan was.

Tijdens de echo heb ik ook op Hope gelet en hoe zij met de beelden omging? Hoe was het voor haar om het kindje te mogen zien, ging het wel goed met haar, was het niet te confronterend? Het blijft bijzonder hoe we daar zo met z’n drie├źn zaten. Onze eicelengel zat met open mond naar de beelden te staren, volledig genietend van wat zij zag. Na het onderzoek in het ziekenhuis hebben wij nog even met onze eicelengel gesproken over haar keuze en onze weg. Het zit voor haar nog steeds goed dat is belangrijk! Onze eicelengel is nog steeds heel blij dat zij de mogelijkheid heeft gehad om ons te helpen en ook zij ervaart dit als een bijzondere reis.

‘s-avonds belde het het ziekenhuis met de uitslag over de nekplooi. De meting was iets te ruim gedaan er waren geen afwijkingen. En ook het bloedvat in mijn placenta is geen reden tot zorgen. Het ziekenhuis gaat wel extra de groei van ons kindje in de gaten houden en over 12 weken worden de bloedvaten opnieuw bekeken. Het kindje blijkt zelfs iets groter te zijn dan gemiddeld. Er zijn zoveel tegenstellingen met betrekking tot mijn vorige zwangerschap dat ik steeds meer vertrouwen krijg in een goede afloop.
Rene heeft vandaag voor het eerst ervaren dat een gezond kindje niet vanzelf sprekend is. Hij heeft aangegeven dat dit een indrukwekkende ervaring was, het gevoel je kindje te willen beschermen.
Deze dag heeft de verbinding met elkaar vergroot. We beseffen telkens weer hoe gelukkig we zijn dat we dit samen mogen meemaken.

Jongen of een meisje?
Voor de echo hebben we gezamenlijk besloten dat we het geslacht van het kindje wilden weten, we waren te nieuwsgierig. Het blijft voor even een geheimpje tussen onze eicelengel en ons, maar vrijdag mag de rest van de wereld het weten!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.